Το Αιώνιο Είδωλο ενός Παραγνωρισμένου Μουσικού Μνημείου

Στο λυκόφως μιας λησμονημένης αυτοκρατορίας, εκεί όπου οι σκιές απλώνονταν μακρόσυρτες και οι φωνές του παρελθόντος ξεθώριαζαν σε απόμακρους αντίλαλους, το “Eternal Idol” αναδύθηκε σαν ένας οβελίσκος από οψιδιανό, σμιλευμένος από τα ίδια τα χέρια της μοίρας και των συγκυριών. Οι Black Sabbath, πληγωμένοι αλλά αγέρωχοι, στέκονται στο χείλος της λήθης, επικαλούμενοι έναν νέο προφήτη. Το όνομα αυτού, Tony Martin.

Η Αναζήτηση ενός Νέου Frontman

Μετά το μάλλον αποτυχημένο πείραμα του “Born Again”, στο οποίο πίσω από το μικρόφωνο του σχήματος στάθηκε ο Ian Gillan, οι Black Sabbath βρέθηκαν και πάλι σε αναζήτηση ενός νέου, σταθερού frontman. Ο Tony Iommi, εκείνη την περίοδο, επεδίωκε ένα προσωπικό project και όχι ένα κανονικό άλμπουμ της μπάντας, με το “Seventh Star” να προορίζεται να έχει αυτόν το ρόλο. Ωστόσο, λόγω δισκογραφικών πιέσεων, τελικά θα κυκλοφορούσε υπό την ονομασία “Black Sabbath Featuring Tony Iommi”, έχοντας στα φωνητικά τον Glenn Hughes, ένα ακόμη πρώην μέλος των Deep Purple.

Παρόλο που ο Hughes αποτελεί έναν εξαιρετικό τραγουδιστή, η θητεία του υπήρξε βραχύβια κι έληξε απότομα μετά από λίγες μόνο ζωντανές εμφανίσεις, λόγω προσωπικών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένων ζητημάτων εθισμού. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να σωθεί η παρτίδα, η μπάντα προσέλαβε τον Ray Gillen, έναν ανερχόμενο Αμερικανό τραγουδιστή που είχε πρωτοανακαλύψει ο Bobby Rondinelli. Με αυτόν στη σύνθεση, η μπάντα θα ολοκλήρωνε τις υποχρεώσεις της και θα ξεκινούσε να δουλεύει πάνω στον διάδοχο του “Seventh Star”.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ηχογραφήσεων, η αστάθεια που ταλάνιζε τους Sabbath για χρόνια συνέχισε, καθώς ο μπασίστας Dave Spitz, ο οποίος είχε συμβάλει στο “Seventh Star”, αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον Bob Daisley, γνωστό από τη δουλειά του με τους Uriah Heep και τον Ozzy Osbourne. Ο Daisley έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη στιχουργική του άλμπουμ, αλλά αποδείχθηκε επίσης βραχύβιος, καθώς αντικαταστάθηκε από τον Jo Burt για τις ανάγκες της επερχόμενης περιοδείας.

Οι Προκλήσεις των Black Sabbath

Κατά τη διάρκεια αυτής της καλπάζουσας περιόδου, η αστάθεια συνεχίστηκε και για τον Ray Gillen, αφού οι εντάσεις με τον Iommi και η απογοήτευση για την πορεία της μπάντας τον οδήγησαν στην έξοδο λίγο πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ. Οι ηχογραφήσεις του διασώθηκαν και έχουν μάλιστα συμπεριληφθεί στην επανέκδοση του άλμπουμ το 2010, διατηρώντας τις φωνητικές γραμμές του Gillen που αποτέλεσαν τη βάση για την τελική μορφή του δίσκου.

Ταυτόχρονα, οι Black Sabbath αντιμετώπισαν σοβαρές οικονομικές και υπαρξιακές δυσκολίες. Το συγκρότημα υπέστη πιέσεις από τις δισκογραφικές εταιρείες, με αποτέλεσμα καθυστερήσεις και αβεβαιότητα. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες, όπως τα Air Studios στο Λονδίνο και η νήσος Montserrat, με συνέπεια υπερβάσεις στον προϋπολογισμό. Ο παραγωγός Jeff Glixman αρχικά ανέλαβε την παραγωγή, αλλά αποχώρησε λόγω δημιουργικών διαφορών, με τον Vic Coppersmith-Heaven να ολοκληρώνει την παραγωγή.

Η Έλευση του Tony Martin

Στις auditions που ακολούθησαν, μεταξύ των οποίων συμμετείχαν ονόματα όπως ο Jon Oliva, εμφανίστηκε και ο Tony Martin, ένας σχετικά άγνωστος Βρετανός τραγουδιστής, που πριν την ένταξή του στους Black Sabbath είχε συνεργαστεί με μικρότερα σχήματα. Ο Martin κλήθηκε να επανηχογραφήσει άμεσα όλα τα φωνητικά του Gillen για το “Eternal Idol”, με την ιδιαίτερη φωνή του να βοηθά στη διαμόρφωση ενός ευδιάκριτου ήχου που χαρακτηρίζει το άλμπουμ.

Ο ήχος του “Eternal Idol” είναι γεμάτος από γοτθικές επιρροές, συνδυάζοντας την αύρα του doom metal με τη μελωδική αισθητική του heavy metal των ‘80s. Κομμάτια όπως το “The Shining” και το “Born To Lose” προσφέρουν έντονες μελωδίες και δυνατούς στίχους, ενώ το “Ancient Warrior” αποτελεί μια σπουδαία σύνθεση με θριαμβευτική και μελαγχολική μελωδία. Το “Glory Ride” λειτουργεί σαν ένας ύμνος για επικές μάχες, καταγράφοντας τις προκλήσεις ενός αβέβαιου πεπρωμένου.

Η γενικότερη τραγουδοποιία του άλμπουμ είναι άριστη, επαναφέροντας τον Iommi σε επίπεδα έμπνευσης που παραπέμπουν στην περίοδο του Dio, προμηνύοντας την εκπληκτική πορεία των επόμενων δίσκων “Headless Cross” και “Tyr”. Η παραγωγή του δίσκου, ωμή αλλά επιβλητική, αναδεικνύει τις αρετές του έργου εν μέσω των ψεγάδων του, αν και εμπορικά δεν αποδώσε όπως αναμενόταν, με συνεργασίες να ναυαγούν για διάφορους λόγους.

Η Τέχνη πίσω από το Εξώφυλλο

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή του άλμπουμ είναι η δημιουργία του εμβληματικού εξωφύλλου, που είναι ένα από τα πιο καλλιτεχνικά που έχουν εμφανιστεί στην ιστορία των Black Sabbath. Εμπνευσμένο από το γλυπτό “L’Éternel Idole” του Auguste Rodin, αρχικά είχε προγραμματιστεί να χρησιμοποιηθεί μια φωτογραφία του γλυπτού, αλλά αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν μια νέα εκδοχή για νομικούς λόγους. Η φωτογράφιση απαιτούσε τη συμμετοχή μοντέλων τα οποία καλύφθηκαν με μπρούτζινο χρώμα, δημιουργώντας δυσκολίες κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

Στη βιομηχανία του θεάματος υπήρξαν έντονα περιστατικά από τις τεχνικές βαφής σώματος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ηθοποιό Margaret Hamilton από το “The Wizard Of Oz”, γεγονός που υπογραμμίζει τις προκλήσεις που αντιμετώπισαν οι καλλιτέχνες στην αναπαράσταση της τέχνης.

Το “Eternal Idol” υπήρξε ένα σημείο καμπής για την πορεία των Black Sabbath, με έναν παραγνωρισμένο όμως μουσικό θησαυρό, που έχει λάβει θρυλική θέση στη δισκογραφία τους. Η αρχή της περιόδου του Tony Martin υπήρξε επώδυνη, αλλά 38 χρόνια μετά, το άλμπουμ παραμένει επίκαιρο και αναδεικνύει τις δυναμικές αυτής της θρυλικής μπάντας, ανεξαρτήτως των προσώπων που τη συγκροτούν.