Στον Παράδεισο οι Κουφοί Δε Μιλάνε, Ουρλιάζουν

Μια Χρονική Αναδρομή

Πόσο απομακρυνόμαστε πλέον από το 2013; Ωστόσο, μέσα σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, οι στιγμές που έχουμε βιώσει μας συνδέουν με έντονες και βαθιά συναισθηματικές μνήμες. Ο χρόνος για τους περισσότερους ανθρώπους οργανώνεται σε μια σειρά από σημεία αναφοράς, τα οποία δεν είναι πάντα σταθερά και συχνά συνδέονται με διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με το πώς τις αντιλαμβάνεται ο εκάστοτε ακούγων. Αναρωτιέμαι αν αυτά τα σημεία ταυτίζονται με τα πιο σημαντικά στην καθεμιά από τις ζωές μας. Προτιμώ να πιστεύω ότι δεν το κάνουν, καθώς αν είναι έτσι, τότε δεν θα είχα την καλύτερη εκτίμηση για τον εαυτό μου.

Η Σημαντικότητα της Μουσικής

Στη δική μου πορεία, η μουσική έχει συχνά χρησιμεύσει ως μονάδα μέτρησης. Ακόμα κι αν δεν ήταν το κύριο σημείο αναφοράς, πάντα συνοδευόταν από αυτήν. Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπιασα κιθάρα κατά την περίοδο του “Holy Land”, την χρονιά που έδινα πανελλήνιες εξετάσεις στο “Brave New World”, και τη σχέση μου με την Πέγκυ, που ξεκίνησε από το “American Idiot”. Ο γιος μου ήρθε στη ζωή κατά τη διάρκεια του “Malina”, και ο πατέρας μου αναχώρησε κατά την περίοδο του “Wasteland”. Όσο για το 2013; Καμία ιδιαίτερη αίσθηση, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρξαν моменτα που έπαιξαν το ρόλο τους. Οι αναφορές τοποθετούνται ανεξάρτητα από τα γεγονότα που τις πλαισιώνουν.

Η Έμπνευση από τους Deafheaven

Κατά το 2013, τρία σημεία αναφοράς με χρώματα διαφορετικά – γκρι, μπλε, ροζ – δημιούργησαν ένα ιδιαίτερο και ξεχωριστό χρωματικό σύνολο. Θα επικεντρωθούμε στο πιο αλλόκοτο από αυτά, το ροζ. Θα αναλύσουμε ένα κουβάρι που όταν τεντώθηκε, πίστεψα ότι κόπηκε, και καθώς ο χρόνος εκτεινόταν, αυξανόταν, αλλά τελικά κατέρρευσε σε ένα σύνολο στιγμών.

Μια Διαφορετική Προσέγγιση

Η μουσική των Deafheaven είναι ένα ιδιαίτερο και πολύπλοκο θέμα. Ξεκινώντας από ακραία μουσικά στοιχεία, έχουν ενσωματώσει χρώματα στον ήχο τους που δεν περιορίζονται σε γκρι αποχρώσεις, αλλά διαθέτουν καθαρό και έντονο χρώμα. Το αποτέλεσμα αυτής της οξύμωρης συνύπαρξης είναι ένα μοναδικό μείγμα που διατηρεί τις δύο κύριες και διακριτές αποχρώσεις, συνδυάζοντας τις με τρόπο που η μία συμπληρώνει και προσδίδει νόημα στην άλλη – έναν νόημα που ξεχωρίζει. Φυσικά, αυτό φαίνεται δύσκολο και είναι, καθώς λίγοι καταφέρνουν να ακολουθήσουν παρόμοια μονοπάτια, και ακόμη λιγότεροι το κάνουν με επιτυχία.

Μαζί με την επιτυχία, το γεγονός ότι ένα black metal σχήμα μπορεί να γίνεται αποδεκτό από mainstream μέσα παρουσιάζει έναν διττό χαρακτήρα. Με αυτόν τον τρόπο, ανοίγονται νέες προοπτικές σε ακροατήρια που ενδέχεται να μην εξερευνούσαν ποτέ ακραία μουσικά στυλ, αλλά παράλληλα, μπορεί να ενεργοποιήσουν φίλτρα αυτοσυντήρησης από την πλευρά των πραγματικά ακραίων οπαδών. Έχουμε την αίσθηση ότι η αναγκαιότητα διαφοροποίησης μπορεί συχνά να οδηγήσει σε περιχαράκωση.

Η Αντίθεση στην Κοινωνική Δομή

Οι Deafheaven έχουν δημιουργήσει μια μοναδική κοινότητα, αλλά και μία πραγματικότητα γεμάτη αντιφάσεις. Συνδυάζοντας κριτική και έπαινο, ποτέ δεν έχουν περάσει αδιάφοροι από το μουσικό προσκήνιο. Από την άλλη πλευρά, έχουν αντιμετωπίσει την πρόκληση να συνεργαστούν με mainstream φεστιβάλ που δεν σχετίζονται με τη metal μουσική. Αυτή η συνύπαρξη τους έφερε αντιφατικές αντιδράσεις από το κοινό, που μερικές φορές έφταναν σε ωμές κριτικές.

Η μουσική τους συχνά προκαλεί μια θύελλα αντιπαραθέσεων. Αναμενόμενο ή όχι, αυτό ενδεχομένως να μετατρέπει τη δουλειά τους σε πεδίο μάχης ανάμεσα σε οπαδούς και κριτικούς. Είναι ένα φαινόμενο που συνδυάζει τη δημιουργική διαδικασία με την κοινωνική αλληλεπίδραση.

Εξερευνώντας τον Νέο Κύκλο

Όταν οι Deafheaven ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του “Infinite Granite”, το κοινό έμεινε σε κατάσταση προσμονής. Η απόφαση τους να απομακρυνθούν από τα σχετικά black metal στοιχεία και να εξερευνήσουν ήχους πιο κοντά στην ονειρική pop και το post rock δημιούργησε ένα πρόσθετο επίπεδο αμφισβήτησης. Η αποδοχή ή η απόρριψη από το κοινό θα ήταν ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι της νέας τους κατεύθυνσης.

Η μουσική τους σταμάτησε να είναι απλά μια φωνή ακραίας εξιστόρησης, συγκεντρώνοντας πια νέα στοιχεία που αγγίζουν διαφορετικά συναισθηματικά τοπία. Οι αποθεωτικές κριτικές ενισχύουν την αντίφαση, και οι μουσικοί δημιουργούν μια ένταση γύρω από το πώς ορίζεται η ποιότητα στη μουσική.

Η Πρόσφατη Δημιουργία και το Μέλλον

Η φετινή χρονιά τους έφερε τον έκτο δίσκο με τίτλο “Lonely People With Power”, ο οποίος με τον απότομο εκπληκτικό του ήχο, επαναφοράτησε μια αίσθηση ικανοποίησης στους θαυμαστές. Το άλμπουμ προσφέρει ένα υπερβατικό μουσικό ταξίδι που αγγίζει βαθιά και προκαλεί συγκινήσεις, εισάγοντας στοιχεία που καταφέρνουν να συρρικνώσουν το χρόνο και να φέρουν το παρόν κοντά στο παρελθόν.

Το μέλλον τους παραμένει αβέβαιο, αλλά η δύναμη των Deafheaven βρίσκεται στη συνεχή εξέλιξη και στις εκπλήξεις που προσφέρουν. Δώδεκα χρόνια μετά, οι ήχοι που δημιουργούν συνεχίζουν να είναι πηγή έμπνευσης για πολλούς, και οι αντιδράσεις που προκαλούν αποδεικνύουν ότι η μουσική τους παραμένει ζωντανή και ισχυρή.