“Φύγαμε” – Της Άννας Ζανίδακη

Ήρθε και η δική μας η ώρα , για εκείνο το ταξίδι της ζωής, που χρόνια έχουμε αρχίσει και το προγραμματίζουμε.

Μα όπως λένε, όταν κάνει σχέδια ο άνθρωπος , ο Θεός γελάει , με μας απλά χαμογέλασε, για λίγο.

Είναι εκείνη η στιγμή , που νιώθεις τα πάντα γύρω σου , να γνωμοδοτούν και να επισημαίνουν την αναγκαιότητα όχι απλά της στιγμής, αλλά όλων εκείνων των στιγμών, που δεν αφήσαμε , απλά παρατείναμε , για το καλό όλων μας.

‘Ερχεται όμως η ζωή και σου κλείνει πονηρά το μάτι και σου λέει προχώρα γιατί είμαι και λίγη , μα λήγω και σύντομα.

Σ αυτό το άκουσμα, όλα , τα πάντα διευθετήθηκαν μέσα μας και αρχίσαμε το δικό μας ταξιδι , με τις φουρτούνες και τις μπουνάτσες του.

Μα όπως λέμε, ο καλός ο Καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται και εμείς , μαζί κατορθώσαμε να ξεπεράσουμε υφάλους και σκοπέλους.

Παρά του ότι ανυψώθηκαν , ανυψώνονται και ίσως και στο μέλλον να συμβεί αυτό , έχουμε ο ένας τον άλλον και οδεύουμε συμπορευτές σ αυτό το μονοπάτι που λέγεται ζωή!

Με τα καμάρια μας δίπλα μας , να ναι η έννοια μας και ο πρωταρχικός μας συλλογισμός, αποφασίσαμε να διανύσουμε μαζί αυτό το Γολγοθά , γιατί στα ψηλά είναι η θέα και εμείς δε μασάμε από ζόρια μήτε από βάσανα.

Αυτό που έτρεμα το έζησα και τώρα πια δε με τρομάζει τίποτα .

Να μας δώσει ο Θεός ότι μπορούμε ν αντέξουμε, μα και πάλι Δοξασμένο το Όνομά Του!

Φύγαμε είπαμε και πιαστήκαμε χέρι χέρι, να διαβούμε τα μετερίζια και τα λημέρια της ίδιας της ζωής , για ότι και όσα μας επιφυλλάσσει ακόμη.

Τι κι αν τα ζόρια μας πήραν από κάτώ, σηκωθήκαμε , ξεσκονιστήκαμε και τώρα απλά , πολύ απλά , οσμίζονται τη σκόνη μας!

Μάλλον ή σίγουρα , ότι η μοίρα , εμείς επιλέξαμε δύσκολα και σε δύστροπα μονοπάτια να περπατήσουμε και όσους απόκρημνους γκρεμούς αγγίξαμε , μας έκαναν πιο δυνατούς και πιο έτοιμους , για το βήμα εκείνο της ζωής μας , το δικό μας , αποκλειστικό και χαρισμένο , αμοιβαίο και αληθινό.

Εσύ , εγώ τα θέλω μας και τα όνειρά μας πρωταγωνιστές και ποτέ κομπάρσοι μας χαμογελούν και μας δείχνουν εκεινο το δρόμο , που θα το ραίνουν σίγουρα οι ευχές των γονιών μας και οι ελπίδες των δικών μας ανθρώπων .

Σταλμένες απ την ψυχή τους και την καρδιά τους , για στέριωμα και εκείνες τι ς μοναδικές στιγμές , που μόνο εμείς έχουμε μάθει να χαρίζουμε απ την αλήθεια της ψυχής μας κι όλου μας του είναι!Άννα Ζανιδακη.

Πληροφορίες εξωφύλλου (Τέλειο έργο της φίλης και δημιουργού του Voula Koliopanou.)