Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία του Blackmore

Η τύχη του να διαμένει κάποιος στο εξωτερικό προσφέρει την ευκαιρία να απολαύσει θεάματα που είναι σπάνια και ίσως μοναδικά. Ο Έλληνας ροκάς μεγαλώνει όχι μόνο με το δίλημμα «Led Zeppelin ή Deep Purple», αλλά και με τον πόθο να δει τον Ritchie Blackmore να ξαναπαίζει ηλεκτρική κιθάρα. Παρά τις πολλές σκέψεις και τις φήμες που κυκλοφορούσαν στα φόρουμ και τα social media, η μέρα αυτή έφτασε, με τον ίδιο τον γίγαντα της ηλεκτρικής κιθάρας να ανακοινώνει απρόσμενα την επανένωση (σε περίπου) των Rainbow για τρεις μόνο συναυλίες: δύο στη Γερμανία και μία στο Birmingham της Αγγλίας.

Η ανακοίνωση προκάλεσε αναστάτωση, με τα εισιτήρια να αναχωρούν αμέσως και αναπάντητες ερωτήσεις να πληθαίνουν: Γιατί μόνο τρεις συναυλίες και σε τόσο μικρά venues; Θα ακολουθήσουν και άλλες; Θα συνεργαστεί με παλιούς συνεργάτες; Πώς είναι τα χέρια του; Τι έχει να μας πει; Αυτές οι απορίες αιωρούνταν στον αέρα μεταξύ των fãs, ενισχύοντας τα συναισθήματα προσμονής και αμφιβολίας.

Το ανακοινωθέν line-up άφησε πολλούς απογοητευμένους (όπως τον Joe Lynn Turner) και πολλούς άλλους οπαδούς σε απορία: Ποιο είναι αυτό το άγνωστο ταλέντο που θα συγκριθεί με τους κολοσσούς της rock μουσικής; Θα καταφέρει να ανταπεξέλθει;

Η μεγάλη στιγμή πλησιάζει, τα φώτα σβήνουν και το γεμάτο από (κυρίως μεσήλικες) ροκ φιλάθλους κοινό στο αμφιθέατρο του Loreley αναστενάζει αναμένοντας τον Ritchie. Εκείνος βγαίνει, αρχίζει να παίζει το “Highway Star” και ο ενθουσιασμός είναι εκρηκτικός. Η εμπειρία της ζωντανής εμφάνισης είναι μοναδική, αλλά οι ερωτήσεις δεν σταματούν: Οι προσδοκίες μας επαληθεύτηκαν; Ίσως μας απασχολεί περισσότερο το να τικάρουμε το συγκεκριμένο κουτί στην bucket list μας; Τι ακριβώς έχει να προσφέρει ο πλέον 70χρονος μουσικός στο κοινό του; Μήπως κακώς αποσύρθηκε από τη rock;

Ακούγοντας κομμάτια όπως το “Child In Time” (δεν πίστευα ότι θα το δούμε να εκτελείται και πάλι), το “Catch The Rainbow”, το “Burn” (μόνο στην Αγγλία) και κυρίως το “Stargazer”, αναγνωρίσαμε γιατί ο συγκεκριμένος anti-star μουσικός κατέχει σημαντική θέση σε όλες τις λίστες συνθετών και κιθαριστών. Τα κομμάτια του έχουν δημιουργήσει συγκροτήματα, καλλιτέχνες και καριέρες και έχουν επηρεάσει πολλούς ροκ DJ παγκοσμίως. Ο Blackmore θεωρείται ένας από τους τελευταίους θρύλους του classic rock και δικαίως – κατόρθωσε να αποσυρθεί από την ροκ, αλλά θα παραμείνει μνημονευόμενος για πάντα.

Ωστόσο, είναι γνωστό ότι οι Rainbow του 2016 δεν είναι παρά ένα σχήμα session μουσικών που χρησιμοποιήθηκε από τον Ritchie για να παίξει μια άτυπη ανθολογία της καριέρας του. Πολλοί απογοητεύτηκαν που άκουσαν περισσότερο ένα «Deep Rainbow», αλλά εμείς δεν πτοηθήκαμε: Πέρα από το “Black Night” (ΟΧΙ ΑΛΛΟ BLACK NIGHT), αν δεν τα έπαιζε αυτός που τα δημιούργησε, τότε ποιος θα τα έπαιζε;

Ο Blackmore φαίνεται να απολαμβάνει τη στιγμή, χαιρετάει τον κόσμο, χαμογελάει (ΝΑΙ!), έχοντας όλα τα φώτα και τις κάμερες στραμμένα πάνω του. Παρ’ όλα αυτά -και ας μας επιτραπεί αυτή η βαρύτητα στην παρατήρηση- η κιθάρα (ιδίως η ηλεκτρική) δείχνει να έχει ξεχαστεί λίγο. Από την απόδοση του ίδιου, γίνεται φανερό ότι η ηλικία, οι όχι και τόσες πολλές πρόβες και η αποχή από τη σκηνή δημιούργησαν μία αίσθηση λιγότερης άνεσης και παιχνιδιών. Η συζήτηση στο διαδίκτυο είναι ήδη ενεργή σχετικά με το αν ο Blackmore άλλαξε ή έπαιξε πιο αργά τα κομμάτια γιατί «έτσι πάντα έκανε», ή αν θα έπρεπε να έχουν προβάρει περισσότερο. Σίγουρα πάντως, το YouTube και οι ηχογραφήσεις δείχνουν ότι σε κάθε επόμενη εμφάνιση, οι επιδόσεις βελτιώνονταν.

Ξεκινώντας από το Loreley, είναι γεγονός ότι η συνολική απόδοση ήταν απογοητευτική και ο ήχος αρκετά χαμηλός. Υπήρχαν πολλά λάθη, με κενά ανάμεσα στα κομμάτια, με τον Ritchie να χρειάζεται λίγο χρόνο για να ζεσταθεί, ενώ και οι υπόλοιποι μουσικοί δεν βοήθησαν. Ήταν προφανές ότι ο Blackmore διάλεξε μουσικούς μόνο για να τον συνοδεύσουν, χωρίς περαιτέρω χημεία. Ενορχηστρωτικά, φάνηκαν ελάχιστα προετοιμασμένοι για την επιστροφή των Rainbow, εκτός από έναν. Ο Ronnie Romero, που επιλέχθηκε για τον δύσκολο ρόλο του τραγουδιστή, αποδείχθηκε μία εξαιρετική επιλογή, έστω και με λιγότερη εμπειρία στην επικοινωνία με το κοινό. Δεδομένου του πάθους του για τη μουσική, φάνηκε ότι μπορούσε να ερμηνεύσει τα πάντα με ζήλο, δείχνοντας το πάθος του οπαδού που ζει το πιο τρελό του όνειρο!

Από την άλλη πλευρά, ο Jens Johansson (από τους Stratovarius) φαινόταν εκτός κλίματος στα πλήκτρα, ενώ ο David Keith στα τύμπανα είχε μια μέτρια απόδοση. Δυστυχώς, η σύγκριση με τους αλύγιστους ήχους του Scott Travis των Thin Lizzy ήταν αδυσώπητη. Ο Bob Nouveau, αντίστοιχα, στο μπάσο, φαινόταν να χαίρεται περισσότερο από τους υπόλοιπους, αν και και αυτός και ο Keith δεν κατάφεραν να ανταγωνιστούν το επίπεδο ενός ροκ σχήματος.

Η δεύτερη συναυλία, λίγο έξω από τη Στουτγκάρδη, αποδείχθηκε σαφώς ανώτερη: ο ήχος ήταν πιο δυνατός και καθαρός, το συγκρότημα δούλευε καλύτερα μεταξύ τους και οι διαλείψεις ανάμεσα στα κομμάτια ήταν ελάχιστες. Η συναυλία στην Αγγλία προσέφερε ακόμα καλύτερη απόδοση από τις δύο της Γερμανίας.

Ωστόσο, όταν επιστρέφεις στην ενεργό δράση μετά από χρόνια αποχής, θέλεις να κάνεις την επιστροφή σου τέλεια ή να μην επιστρέψεις καθόλου. Είναι ενδεικτικό ότι οι πολύπλευροι καλλιτέχνες όπως οι Led Zeppelin κατάφεραν να δημιουργήσουν επικές συναυλίες, προετοιμάζοντας τους εαυτούς τους παραμετρικά για την ανατροπή των προσδοκιών. Οι Metallica με συγκέντρωση φανατικών στην πόλη τους έπαιξαν ασταμάτητα, και οι θαυμαστές τους θυμούνται με ενθουσιασμό.

Ο θάνατος του Dio κινητοποίησε τη rock και metal σκηνή για να τιμήσει τα κομμάτια του Blackmore, με τους Purple ακόμα να περιοδεύουν με μουσική βασισμένη στη δική του κληρονομιά. Δυστυχώς, ο Blackmore, όσο ταλαντούχος κι αν είναι, δεν είχε ποτέ μεγάλη εμπειρία στο marketing της μουσικής του. Αν οι τρεις αυτές συναυλίες ήταν η τελευταία του επαφή με τη rock, αφήνει πίσω του μία μεγάλη χαμένη ευκαιρία.

Φανταστείτε αν ο Blackmore συναGather όλους τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκε, να έπαιξε πέντε βράδια στο Royal Albert Hall και να προέβαλε το τεράστιο έργο του. Ο κόσμος θα παραμιλούσε και το καλλιτεχνικό του legacy θα χτιζόταν με θετικότερο τρόπο. Όλα αυτά θα μπορούσαν να έχουν συμβεί όσο ήταν ακόμα εν ζωή ο Lord και ο Dio.

Δυστυχώς, ο Blackmore αποχωρεί από τη rock με τον τρόπο που ζούσε, αποζητώντας την απόσυρση και δίνοντας την εντύπωση ενός καλλιτέχνη που φεύγει στο περιθώριο. Είχε μια τελευταία ευκαιρία, αλλά δεν την εκμεταλλεύτηκε, και η κληρονομιά του, αν και τεράστια, θα παραμείνει με ένα ερωτηματικό φινάλε.