Καμιά φορά κι οι μεγάλοι κάνουν σαν παιδιά 

Καμιά φορά κι οι μεγάλοι κάνουν σαν παιδιά 

Δενειναι η Ανωριμοτητα τους.

Είναι κάποια Πέτρινα Χρόνια που τους έκαναν να χάσουν εκείνη την Αθωότητα.

Γι αυτό .

Όποιος δεν έζησε Πέτρινα Χρόνια δε δικαιούται να κρίνει μεσα απ’ τα δικά του Απαλά κι Ανώδυνα!

Αν νομίζουν μερικοί , πως τα χρόνια της εφηβείας φεύγουν ανεπιστρεπτή ,ίσως ή και σίγουρα να κάνουν λάθος.

Την εφηβεία ή την περνάμε, ή δεν την περνάμε , την προσπερνάμε, απ τα ζόρια μας και τα βάσανά μας.

Αν δείτε συμπεριφορές ,΄που ίσως σας ξυνίζουν ή και σας ξενιζουν, ψάξτε λίγο και μέσα σας και ίσως κακι βρείτε την απάντηση,

Ξέρω ίσως ή και σίγουρα να ναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος όλη αυτή την κατάσταση, μα πιστέψτε με, όταν είσαι σε ηλικία που πρέπει να διεκπαιρεώσεις ανειλλημένες υποχρεώσεις και μάλιστα πιο βαριές , απ ότι μπορούν να αντέξουν οι παιδικές σου οι πλατούλες , να ξέρετε σίγουρα και με τεράστια βεβαιότητα, πως δε μετράει καν η δική σας η ζωή ,η ύπαρξη, αρκεί να σταθείτε δίπλα σ αυτούς που σας έχουν ανάγκη και γίνονται για σας , η δική σας και μόνο προτεραιότητα.

Φυσικά ,θα σας πω με ειλικρίνεια και σεβασμό, εκτίμηση και αγάπη, πως καλύτερα να μην το ζήσει άνθρωπος, αλλά βλέπετε δε γίνονται όλα όπως τα θέλολυμε και τα επιθυμούμε.

Έρχονται εκείνα τα πέτρινα τα χρόνια ,που όλοι οι ογκόλιθοι της γης, ωχριούν, μπροστά στα πετρώματα που έρχεται ο χρόνος να σπάσετε , να ρημάξετε , για να αναδυθεί μέσα τους, η ευωδία της ελπίδας και μέσα στα χαλάσματά τους , να κρυφτεί για τα καλά και για πάντα ,ο πόνος, το ξενύχτι , το δάκρυ και εκείνος ο φόβος.

Όταν τρέμουν τα ποδαράκια μας , στο άκουσμα μιας επικείμενης είδησης, ενός μαντάτου και ο φόβος , για να μη χάσουμε τους ανθρώπους , που ότι και αν μας ζητιόταν ,θα ήμασταν σε θέση να ζήσουμε τις υπερβάσεις της ίδιας μας της ζωής.

Γι αυτό , μην παραξενεύεστε απο εναλλαγές συναισθηγματικών καταστάσεων ,αστάθειας εκείνης, που μόνο η σταθερότητα του ενός στον άλλον, γίνεται εκεινο το βάλσαμο και το σωτήριο αγαθό, για της ψυχής μας τη γαλήνη, της καρδιάς την εύφρανση και κυρίως για του νου μας την ισορροπία.

Μακάρι να μην τα νιώσει κανένας και αν τυχόν τα νιώσετε , να σας δώσει η ζωή , τη δύναμη και εσείις με την Πίστη σας, να κατορθώσεστε το ακατόρθωτο και να το χετε μετά από καιρό , απλά και μόνο να το αφηγείστεσ.

Βλέπετε, η ζωή , μας δοκιμάζει και αποδοκιμάζει συγχρόνως.

Η ωριμότητα της εφηβείας μας ,είναι εκείνη που θα συνηγορήσει στη σταθερότητα και μη μεταβλητότητα συναισθηματικών καταστάσεων και πόρων ,που απορρέουν απ αυτούς.

Αννα Ζανιδακη.