Καψούρα Μου – Της Άννας Ζανίδακη

Υπέροχη λήψη της φίλης και εξαισίας φωτογράφου .

Jenny Kann.

Καψούρα μου.

Προστατέψου απ τα βλέμματα εκείνα που δε θέλουν την ανάπτυξή σου και την αυτόφωτή σου, χρόνων τώρα Ανάδειξη και Πολιτιστική σου Ανάπτυξη.

Προφύλαξε την αίγλη σου και την αξιοπρέπεια σου, μέσα από εκείνα τα χέρια , που όταν σ αγγίξουν θα σε σεβαστούν και δε θα θελήσουν πάνω σ εσένα να δημιουργήσουν , ακόμη και να ραδιουργήσουν εναντίον σου.

Απ την πρώτη μέρα , στιγμή που αντιλήφθηκα αυτόν τον κόσμο, μέσα μου ένιωσα τη δική μας ένωση , τη δική μας αλληλοεξάρτηση, αφού όπου και να πήγαινα εσένα είχα μέσα μου, και εσένα θα κουβαλάω πάντα.

Τι κι αν στο διάβα της τότε μου ζωής , συμμετείχα ενεργότατα σε μεταθέσεις , εσένα είχα μέσα μου και για σένα καρδιοχτυπούσε κάθε μου καρδιάς κύτταρο.

Γι αυτό και τα καμάρια μου ,έχουν τόπο δηλωθέντα γεννήσεως εσένα , το δικό μου καμάρι και το δικό μου παράσημο ζωής.

Νιώθω αφάνταστα ευλογημένη , που μέσα από σένα μου δώθηκε η ευκαιρία να μεγαλώσω, να νιώσω τα παιδικά μου βήματα να επανδρώνονται από θέληση και εκείνη τη δύναμη , που πάντα ήθελα να τη μοιράζομαι μαζί σου.

Πάντα ήθελα να μαι αναπόσπαστό σου κομμάτι , δικό μου τάμμα , η δική μας συνύπαρξη και συμπόρευση σε αρκετά χρόνια , μέχρι και της ενηλικίωσής μου και λίγο παραπάνω.

Σ όποια μέρη κι αν πήγα, όπου και αν η ζωή θέλησε να μαι αποκρυσμένη από σένα, ποτέ δε σε αποχωρίστηκα εντελώς ποτέ δε θα σε αποχωριστώ.

Είσαι η δική μου δύναμη , που κοιτάζοντάς σε , αναπωλώ στιγμές της παιδικής μου ηλικίας ,όταν οι άνθρωποι είχαν αγάπη και δεν έτρεφαν τόσο συχνά τη ζήλια και την κακία , ακόμη και τους φόνους , εγκληματα των ψυχών τους, απέναντι σ άλλες ψυχές!

Καβάλα μου αξιολάτρευτη , πάντα θα σαι το στολίδι του νου μου , αλλά κι εκείνο το τρεχαντηρι με αναβάτες εμένα και τη λαχτάρα μου να συνυπάρχουμε ,θα διανύουμε τις ρότες των ψυχικών μου ενδυναμώσεων , μέσα από σένα , από μένα , για μας και μόνο.

Καψούρα μου μοναδική και αδιαπραγμάτευτη, σ εσένα έρχομαι και εναποθέτω τα σχέδια , τα όνειρά μου, πάνω σ εκείνα τα λευκά μάρμαρα , που συζητώντας με τους δικούς μου ηγέτες ζωής , δρομολογώ τα πλάνα και τα σχέδιά μου, εισακούγοντάς τις προσευχές μου και τις παρακλήσεις μου.

Απ τη στιγμή , που το σπίτι μας, το Παλατάκι μου κατεδαφίστηκε , ένα κομμάτι της ζωής μου , θάφτηκε μαζί του , έτσι προς ανάμνηση των όμορφων ατελείωτων τότε στιγμών μου.

Από εκείνη τη στιγμή , τα κομμάτια της καρδιάς μου, τελούν υπό καθεστώτα αναρρίχησης , εκδιωγμού , απομάκρυνσης , διευθέτησης , συγκεχυμένα , μα πάντα παραδωμένα στην Αγάπη μου για σένα και ποτέ μα ποτέ προδωμένα από μένα!

Μπορεί να κατοικώ , μιας κουβέντας όμορφης και χαλαρής δρόμο …η ψυχή μου, η καρδιά μου , το μυαλό μου , όλα μου είναι κατατεθειμένα, σ αυτά τα δυο μαρμάρινα λευκά σπιτάκια ,.

Εκεί που όποτε τα πλησιάζω ή και όχι , εναποθέτω τις ελπίδες μου, στη μνήμη και τη θύμηση , αυτών των υπέροχων ψυχών, που ως το τέλος της ζωής τους , ήμασταν δικά τους αναπόσπαστα κι αδιαίρετά τους κομμάτια!

Είσαι η ενδυναμωμένη πάντα δική μου λατρεία , λαχτάρα , καψούρα , που ποτέ δε θ αφήσω να μου χαθείς στο ελάχιστο απ το χώρο και το χρόνο των δικών πεθυμιών, αναμνήσεων και θύμησών μου!

Δε με νοιάζει , που ήμουν, από που ήρθα και είχα παραμείνει σ αυτά χέρια αυτών των Άγιων Ανθρώπων , που πάντα θα μου λείπουν , σα να ταν χτες που μας άφησαν!Άννα Ζανιδακη.