Γενική Παρουσίαση της Έκθεσης “Νήματα Επιλογής” στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών

Η έκθεση που φιλοξενείται στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών, με τίτλο “Νήματα Επιλογής”, προήλθε από τις δικές μου αισθητικές προσεγγίσεις και αναζητήσεις. Έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες, πλαισιωμένοι από διαφορετικές γενιές και επιρροές, ήρθαν σε επαφή μέσα από ζωή, γλυπτική και φωτογραφία, σε ένα ζεστό απόγευμα του Ιουνίου στον ιστορικό χώρο της γκαλερί. Κάθε έργο αφηγείται μια προσωπική ιστορία που έχει αφήσει το στίγμα της μέσα μου. Με τις διαφορετικές φωνές τους, όλα τα έργα συνυπάρχουν σε έναν κοινό τόπο, όπου καλούν τον θεατή να εξερευνήσει τα δικά του “νήματα επιλογής”.

Ιστορική Αναδρομή στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών

Όταν ξετυλίγουμε την ιστορία της γκαλερί από το 1963, κάποιοι από τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν σε αυτή δείχνουν την αισθητική, τις προτιμήσεις και τις συνεργασίες της ιδρύτριας, Μαριλένας Λιακοπούλου. Ανάμεσά τους, ο Γιάννης Μπουτέας, που πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση το 1972. Ο Harold Stevenson, αγαπημένος καλλιτέχνης του Αλέξανδρου Ιόλα, έχει το έργο “Ηνίοχος” που μας θυμίζει τη συνεργασία της γκαλερί με τον Ιόλα. Αντίστοιχα, η πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη της διασποράς, Δημήτρη Περδικίδη, πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Τέχνης το 1963, σημειώνοντας μια σημαντική πρωτοβουλία της ιδρύτριας να τον συστήσει στο Αθηναϊκό κοινό.

Σημαντική είναι επίσης η παρουσία του Victor Vasarely, του πρωτοπόρου της οπτικοκινητικής τέχνης, η οποία παρουσιάστηκε στην γκαλερί σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο το 1963, με τίτλο “Vasarely, ses maitres, ses amis”. Από το 2003, το έργο του Jean Tinguely, από την έκθεση “Πενήντα Διεθνείς Καλλιτέχνες Εμπνέονται από τον Ολυμπισμό”, έρχεται στο προσκήνιο ως φόρος τιμής για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του καλλιτέχνη.

Διαλόγος και Συνθέσεις των Έργων

Το έργο του Tinguely, με τίτλο: Meta-Meta, Roto-Zaza, με το παιχνιδιάρικο και γεμάτο χιούμορ στυλ του, προσφέρει ένα σχόλιο για τη σύγχρονη κοινωνία και την τεχνολογία, ενώ παράλληλα αναδεικνύει τα υπαρξιακά άγχη που ξεπηδούν από τα έργα του Δημήτρη Περδικίδη και του Ηλία Καρρά. Ως μέρος της νεότερης γενιάς, προβάλλονται έργα καλλιτεχνών όπως οι Ηλίας Καρράς, Αγγελική Ξυνού, Παναγιώτης Πασάντας, Γιώργος Ταξίδης, Μαριάννα Τρώντσιου και Darryl Keith Babatunde Smith, των οποίων οι πρώτες ατομικές εκθέσεις πραγματοποιήθηκαν στην Αίθουσα Τέχνης.

Τα έργα της Αγγελικής Ξυνού αλληλεπιδρούν με τη λογοτεχνία και το θέατρο, προσφέροντας μία αφήγηση που προκαλεί τον θεατή να ανακαλύψει τα νήματα που συνδέουν τις ιστορίες. Η διάσημη ρήση του Shakespeare “Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, και όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες απλώς ηθοποιοί” βρίσκει εδώ την ιδανική εφαρμογή. Τα αφαιρετικά έργα του Ντίκου Βυζάντιου συνομιλούν με τις δημιουργίες της Ξυνού, δεδομένου ότι για αυτά έχει γράψει ο Ευγένιος Ιονέσκο δύο αισθητικά δοκίμια.

Αλληλεπιδράσεις μέσω της Καλλιτεχνικής Έκφρασης

Η ηδυπαθής μορφή του Harold Stevenson επιτελεί έναν ενδιαφέροντα διάλογο με τα έργα του Darryl Keith Babatunde Smith, που μαρτυρούν τον θαυμασμό του για την αρχαία ελληνική τέχνη. Η ανθρώπινη διάσταση που αποπνέουν τα εκτυφλωτικά κιτρινόμαυρα έργα του Victor Vasarely ενισχύει αυτόν τον διάλογο, φέρνοντας και πάλι στο προσκήνιο την ιστορία της Αίθουσας Τέχνης Αθηνών.

Οι ασπρόμαυρες ακουαρέλες του Ηλία Καρρά βρίσκονται σε γόνιμο διάλογο με το έργο του Δημήτρη Περδικίδη, το οποίο είναι μια διαχρονική κραυγή αγωνίας. Στο έργο του Καρρά, το παιδάκι με το ροζ φόντο συμβολίζει την αθωότητα, παραπέμποντας στον Banksy. Αναφορές στην ταυτότητα και τη μνήμη στα έργα του Γιώργου Ταξίδη ενισχύονται από τη λάμψη του κίτρινου φωτός του Γιάννη Μπουτέα, υπογραμμίζοντας τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Επιπλέον, τα δυστοπικά ψυχικά τοπία της Μαριάννας Τρώντσιου αναπαριστούν την επαναπροσδιορισμένη σχέση μας με τη φύση και το τοπίο, σε συνδυασμό με το ασπρόμαυρο σχέδιο του Περικλή Βυζάντιου. Το σύμπλεγμα της διαδικασίας ανάδειξης και αποκατάστασης της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς είναι εξαιρετικά επίκαιρο, όπως επισημαίνει ο καλλιτέχνης.

Συμπληρωματικότητα και Αναγνώριση της Τέχνης

Τα δύο γλυπτά που παρουσιάζονται στην έκθεση έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα. Το “Επώασις” του Παναγιώτη Πασάντα ως σύμβολο προσμονής, μας οδηγεί απαλά στο αθώο γλυπτό του Ηλία Καρρά, που αποτελεί μνημείο για τα αθώα παιδιά του κόσμου. Στην έκθεση περιλαμβάνεται και μια φωτογραφία του Robert McCabe που αποτυπώνει μια άλλη Ελλάδα, μια Ελλάδα που βλέπουμε και στο σχέδιο του Περικλή Βυζάντιου. Σε ένα καφενείο, οι άνθρωποι απολαμβάνουν με αξιοπρέπεια τον καφέ τους και παρακολουθούν το “νήμα επιλογής” της έκθεσης που εκτυλίσσεται μπροστά τους, είναι οι άνθρωποι των οποίων τα πρόσωπα εκφράζουν αξιοπρέπεια και καλλιέργεια.

Η επιλογή τους όταν τίθεται η ερώτηση του Albert Camus, “να αυτοκτονήσω ή να φτιάξω έναν καφέ”, δείχνει την προτίμησή τους για τον καφέ, τονίζοντας τη δύναμη της καθημερινότητας και των απλών επιλογών στη ζωή μας.

-Ελίζα Γρηγοράκη

*Η φράση “Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή” προέρχεται από το έργο του William Shakespeare “As You Like It”