Παναγιώτα Ξενοκώστα.

Παναγιώτα Ξενοκώστα.

Ταξιδεύοντας μέσα απ τις δημιουργίες τους , αντλείται και η δική μου έμπνευση , εξαντλώντας τα όρια και τα περιθώρια του χώρου , επί σκεψης , σ αυτές τις όμορφες ζωγραφιές!

Περιμένουν.

Παρατημένες σε μια όχθη ,ίσως και να μη θέλουν να τις ανέβουν ή να τις αγγίξουν καν.

Ίσως να τους θυμίζουν άσχημες συνθήκες και συμβάντα , ώστε τις αφήσαν εκεί μόνες , να κάνουν η μία παρέα την άλλη.

Σ εκείνα τα νερά , που σταματημένα, λες και ο χρόνος θέλησε να τους θυμίζει ίσως ή και σίγουρα , κάποιο συμβάν , που θα τους χαράχτηκε για τα καλά στη μνήμη τους.

Παρατηρούμε εκείνη τη λίμνη , που ίσως και να θέλουν να την πλησιάσουν , αλλά λόγια , θύμησες , δεν τους επιτρέπουν καν να την πλησιάσουν.

Πολλά τα λόγια , οι προφητείες , ακόμη και εκείνες οι δεισιδιμονίες που δε λένε να εγκαταλείψουν κατοίκους, σκέψεις , ώστε οι αποφάσεις τους ,άμεσα συνδεδεμένες , αφήνονται σ εκείνα τα χρονικά περιθώρια και τους παρασέρνουν σε αναιρέσεις , ακόμη και απαγορεύσεις , που ίσως και να μην έπρεπε.

Στέκονται τα δέντρα αγέρωχα, μέσα σ εκείνες τις φυτείες , που ίσως και να μαρτυρούν την παρατηρητικότητα των επισκεπτών ή ακόμη και την ανάλογη περιέργεια , για τα τεκτενόμενα , που θα διαδραματιστούν σ εκείνον το χώρο.

Καμιά φορά , πρωταρχικό ρόλο και απαραίτητο , θα παίζει κι η αύρα που αναβλύζει ο χώρος και κυρίως , εκείνο το ταπεραμέντο του χώρου , που αναδύει τα μυστικά του, ακόμη και τα απαγορευμένα.

Αννα Ζανιδακη.