Δέκα Αναγκαίοι Δίσκοι Funk που Πρέπει να Ακούσετε

Η funk μουσική, με την χαρακτηριστική της ενέργεια και το μοναδικό της στυλ, έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στην ιστορία της μουσικής. Στο πλαίσιο αυτού του αφιερώματος, επιλέγουμε να εξετάσουμε δέκα σπουδαίους δίσκους που καλό είναι να ακούσετε πριν φύγει κανείς από αυτή τη ζωή. Αυτό το άρθρο δεν έχει ως στόχο να δημιουργήσει μια «Βίβλο» της funk, αλλά να αναδείξει δίσκους και καλλιτέχνες που, αν και μπορεί να έχουν ξεχαστεί, αξίζουν μια θέση στη μουσική σας συλλογή.

Herbie Hancock: Ένας Θρύλος της Funk

Ο Herbie Hancock είναι ένας από τους καλλιτέχνες που πρέπει σίγουρα να αναφερθούν σε κάθε αναφορά για τη funk. Είναι εκείνος ο μουσικός που, όταν τον συναντήσετε, θα σας σφίξει το χέρι με ενθουσιασμό, και όταν λάβει ένα κομπλιμέντο, θα σας ανταποδώσει με αληθινό χαμόγελο. Έχει χάσει θέση σε οποιοδήποτε Hall Of Fame της jazz και της funk, κάτι που τον καθιστά απαραίτητο στο παρόν αφιέρωμα.

Στα τέλη του 1969, ο Hancock αποφάσισε να αποχωρήσει από την περίφημη Blue Note και να ενταχθεί στην Warner Bros. Records. Εκεί, έθεσε τις βάσεις για μερικά από τα πιο εμβληματικά του έργα, δίσκους όπως το “Head Hunters” και το “Man-Child”, οι οποίοι συνεχίζουν να θεωρούνται κλασικοί και εξαιρετικοί σήμερα. Ο δίσκος “Fat Albert Rotunda”, που παρουσιάζουμε εδώ, υπήρξε ο ακρογωνιαίος λίθος για μια νέα μουσική κατεύθυνση που άρχισε να αναδύεται.

Αυτή η δουλειά είναι ίσως η πρώτη φορά που ο Hancock αλλάζει ριζικά το μουσικό του ύφος, με καθαρή jazz να δίνει τη θέση της στη soul. Πολλές συνθέσεις του δίσκου προαναγγέλλουν την βασική του στροφή προς τη funk, η οποία θα καταστεί αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργίας του στα επόμενα έργα του. Ξεκινούν με το εναρκτήριο κομμάτι “Wiggle Waggle”, όπου ο ρυθμός και το groove είναι άμεσα αναγνωρίσιμα, εξελισσόμενα σε μια mainstream αισθητική που θα μπορούσε άνετα να σκεφτεί κανείς για κάποια ταινία του Guy Ritchie.

Ο δίσκος διατηρεί αυτό το ρυθμικό τέμπο σχεδόν σε όλα τα κομμάτια, προσφέροντας λίγες εξαιρέσεις. Ο ήχος του πιάνου στην ομότιτλη σύνθεση ακούγεται σαν ρυθμική κιθάρα, θυμίζοντας αργότερα κλασικά κομμάτια του rock. Το κομμάτι “Lil’ Brother”, το οποίο κλείνει τον δίσκο, δημιουργεί εικόνες γεμάτες δράση, ιδανικές για σκηνές κυνηγητού σε ταινίες όπως το “Ocean’s Eleven” ή το “The Bank Job”.

Αυτό που διαφαίνεται μέσα από το άλμπουμ είναι η απόλαυση και η διασκέδαση όλων των συμμετεχόντων μουσικών. Ενδεχομένως, ένα σχήμα με τόσο ταλαντούχους μουσικούς να φαίνεται απαιτητικό, αλλά με τον Herbie Hancock ως καπετάνιο και ενορχηστρωτή, το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο και φυσικό. Η ενέργεια και η χημεία της ομάδας μπορεί να γίνει αισθητή σε κάθε κομμάτι, διοχετεύοντας τη μοναδική τους αίσθηση της funk.