Η υπόθεση των «νέων» Warlord

Συζητώντας για τους πιο αναμενόμενους και πολυσυζητημένους δίσκους της χρονιάς, τουλάχιστον στον τομέα του classic metal, η επιστροφή των Warlord ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα. Ωστόσο, η επανασύσταση μιας μπάντας που φαινόταν να έχει ολοκληρωθεί με τον θάνατο του μουσικού της ψυχής, εγείρει ερωτήματα και προβληματισμούς, που ξεπερνούν τα καθαρά μουσικά κριτήρια.

Αναγνώθοντας την παρουσίαση του δίσκου “Free Spirit Soar” από τον Πάνο, παρατήρησα ότι αντέδρασα σε πολλά σημεία. Όχι τόσο λόγω του περιεχομένου ή της ποιότητας του δίσκου — άλλωστε, τα γούστα είναι υποκειμενικά — όσο για την πραγματική ταυτότητα των τωρινών Warlord και το κατά πόσο έχουν το «δικαίωμα» να φέρουν το όνομά τους. Σπανίζουν οι περιπτώσεις που θα σχολιάσω τη συνέχιση ενός συγκροτήματος χωρίς τα βασικά ή ιδρυτικά μέλη, αλλά στην περίπτωση αυτή, οι Warlord συνδέονται άμεσα με τον Bill Tsamis.

Η σχέση αυτή είναι παρόμοια με τον Lemmy και τους Motorhead ή τον Ian Anderson και τους Jethro Tull. Η απουσία ενός τέτοιου προσώπου δημιουργεί την αίσθηση ότι η μπάντα χάνει την ουσία της. Ενώ κατανοώ ότι υπήρξε μια άδεια που παραχώρησε ο εκλιπών στον Mark Zonder για τη συνέχιση της κληρονομιάς, το πραγματικό ζήτημα έγκειται στην πράξη αυτή καθαυτή και στα κίνητρα πίσω από αυτήν.

Από τη δική μου οπτική γωνία, η διαδικασία που ακολούθησε ο Zonder, συμπεριλαμβανομένων των email επιβεβαίωσης από τον Bill Tsamis και οι δηλώσεις ότι πολλές από τις ιδέες του νέου δίσκου προήλθαν από τον ίδιο, μοιάζουν προμελετημένες και κυνικές. Κανένα γερό επαγγελματικό υπόβαθρο δεν μπορεί να δικαιολογήσει τις αμφιλεγόμενες πράξεις εντός της μουσικής βιομηχανίας, ειδικά όταν είναι φανερό ότι τα οικονομικά κίνητρα είναι κυρίαρχα. Επαγγελματίες μουσικοί ασφαλώς έχουν δικαίωμα στον κόπο τους, αλλά μια τέτοια κίνηση σε οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εκμετάλλευση αυτού του legacy είναι περιφρονητική προς τη μνήμη του πραγματικού δημιουργού.

Παρακολουθώντας τον δίσκο, ωστόσο, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι ορισμένες στιγμές τονίζουν το πνεύμα των Warlord και μου προκάλεσαν συγκίνηση. Πρέπει να πιστωθεί στους Zonder και Lavery η ικανότητά τους να βρουν έναν κιθαρίστα που αναπαράγει με σεβασμό και πιστότητα τον τόνο του Bill Tsamis. Το μουσικό αποτέλεσμα, όπως το ακούσαμε στο studio και στη συναυλία, κρίνεται γενικά αξιόλογο, αφαιρώντας την Warlord ταυτότητα από τη μάρκα. Και εδώ έγκειται το ζήτημα: αν η μπάντα έφερε ένα διαφορετικό όνομα, όπως Winds Of Thor ή Deliver Us, οι εντυπώσεις θα ήταν πολύ πιο θετικές και ο σεβασμός προς την ιστορία των Warlord θα ήταν αναμφισβήτητος.