Η «Τράτα» ξαναγεννιέται: Από την ελληνική παράδοση στη deep house και την techno με την υπογραφή της Κάτιας Καραθανάση

Από την «Τράτα μας την κουρελού» στα deep house μπάσα, τα techno synths και το dancefloor. Η Κάτια Καραθανάση παίρνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ελληνικά παραδοσιακά τραγούδια και το συστήνει ξανά στο κοινό μέσα από το «Trata», μια σύγχρονη ηλεκτρονική παραγωγή που κρατά ζωντανή την ελληνική του ταυτότητα, αλλά κοιτάζει ξεκάθαρα προς το σήμερα.

DJ και παραγωγός, με καταγωγή από τη Σαμοθράκη και έχοντας μεγαλώσει στην Αλεξανδρούπολη, μιλά για την έμπνευση πίσω από το «Trata», την ισορροπία ανάμεσα στην παράδοση και τον σύγχρονο ήχο, τις δυσκολίες μιας τέτοιας μουσικής προσέγγισης, αλλά και τη θέση μιας γυναίκας πίσω από τα decks. Μια συζήτηση για τη μουσική, τις επιρροές, την ανάγκη για πειραματισμό και έναν ήχο που, όπως λέει η ίδια, δεν θέλει να χωρέσει σε μία μόνο ταμπέλα.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα να πάρεις ένα τόσο χαρακτηριστικό παραδοσιακό τραγούδι, την «Τράτα μας η κουρελού», και να το μεταφέρεις στον κόσμο της deep house και της techno;

Η ιδέα γεννήθηκε από την ανάγκη μου να ενώσω δύο κόσμους που αγαπώ πολύ: την ελληνική μουσική παράδοση και τον σύγχρονο ηλεκτρονικό ήχο. Η «Τράτα μας η κουρελού» είναι ένα τραγούδι που όλοι λίγο-πολύ έχουμε ακούσει και έχει μια πολύ έντονη ταυτότητα. Ήθελα λοιπόν να μην την αντιμετωπίσω απλώς σαν ένα παραδοσιακό τραγούδι, αλλά σαν πρώτη ύλη για κάτι καινούργιο. Να κρατήσω την ψυχή της και να της δώσω έναν ήχο που θα μπορούσε να σταθεί σήμερα σε ένα club, σε ένα sunset set ή σε ένα festival.

Τι ήταν αυτό που άκουσες μέσα στην «Τράτα» και σε έκανε να πεις «αυτό μπορεί να γίνει club track»;

Αυτό που με κέρδισε ήταν ο ρυθμός και η μελωδία της. Έχει από μόνη της μια κίνηση που μπορεί να σε παρασύρει. Όταν άρχισα να την ακούω μέσα από το δικό μου παραγωγικό πρίσμα, φαντάστηκα αμέσως ένα δυνατό bassline, πιο σκοτεινά στοιχεία, synths και ένα groove που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε dancefloor. Εκεί κατάλαβα ότι υπάρχει ένας ολόκληρος ηλεκτρονικός κόσμος μέσα σε αυτό το τραγούδι.

Πόσο δύσκολο είναι να πειράξεις ένα τραγούδι που κουβαλά τόσο έντονα τη μνήμη και την παράδοση, χωρίς να χάσει την ταυτότητά του;

Αυτό ήταν ίσως και το πιο δύσκολο κομμάτι. Όταν δουλεύεις πάνω σε κάτι τόσο αναγνωρίσιμο, πρέπει να ξέρεις πότε να επέμβεις και πότε να κάνεις πίσω. Δεν ήθελα να εξαφανίσω την «Τράτα» μέσα στην παραγωγή. Ήθελα όταν την ακούσει κάποιος να πει «ναι, αυτή είναι η Τράτα», αλλά ταυτόχρονα να αισθανθεί ότι ακούει κάτι που δεν έχει ξανακούσει έτσι. Για μένα αυτό είναι και το νόημα ενός remake.

Στο «Trata» συνυπάρχουν το παραδοσιακό στοιχείο, τα deep house μπάσα και τα techno synths. Πώς βρίσκεις την ισορροπία ανάμεσα στο ελληνικό και το σύγχρονο club sound;

Η ισορροπία έρχεται όταν δεν προσπαθείς να κάνεις το ένα να καλύψει το άλλο. Το παραδοσιακό στοιχείο είναι η ταυτότητα του κομματιού και η ηλεκτρονική παραγωγή είναι ο τρόπος με τον οποίο το παρουσιάζω σήμερα. Δούλεψα πολύ πάνω στο groove, στα μπάσα και στα synths, αλλά άφησα χώρο στη βασική μελωδία να αναπνεύσει. Θέλω να ακούγεται ελληνικό χωρίς να είναι «τουριστικό» και ηλεκτρονικό χωρίς να χάνει την ελληνική του ψυχή.

Υπάρχει κάποιο σημείο στο track που για σένα είναι το πιο χαρακτηριστικό και λες «εδώ βρίσκεται η δική μου υπογραφή»;

Ναι, σίγουρα το σημείο όπου μπαίνει το bass και αρχίζει να δένει με το παραδοσιακό θέμα. Εκεί νομίζω ότι φαίνεται περισσότερο ο τρόπος με τον οποίο σκέφτομαι ως παραγωγός. Μου αρέσει να δημιουργώ αντίθεση ανάμεσα σε κάτι που είναι οικείο και κάτι που ακούγεται καινούργιο. Αυτό το πάντρεμα είναι ένα στοιχείο που θέλω να χαρακτηρίζει τη μουσική μου.

Όταν δημιουργείς ένα remix ή μια νέα παραγωγή, ξεκινάς από το συναίσθημα που θέλεις να προκαλέσεις στον κόσμο ή από τον ήχο και την παραγωγή;

Συνήθως ξεκινάω από την εικόνα και το συναίσθημα. Πριν ακόμη αρχίσω να φτιάχνω τον ήχο, έχω στο μυαλό μου μια ατμόσφαιρα. Στο «Trata», για παράδειγμα, ήθελα να έχει αυτό το αίσθημα του καλοκαιρινού sunset, αλλά ταυτόχρονα να έχει ενέργεια και να μπορεί να σε κάνει να χορέψεις. Μετά έρχεται η παραγωγή για να υπηρετήσει αυτή την αίσθηση.

Ως DJ και παραγωγός, πόσο διαφορετικά αντιμετωπίζεις ένα κομμάτι όταν το φτιάχνεις για να ακουστεί στα ακουστικά και πόσο όταν σκέφτεσαι πώς θα λειτουργήσει μέσα σε ένα club;

Είναι αρκετά διαφορετικό. Στα ακουστικά μπορείς να δώσεις περισσότερη σημασία στη λεπτομέρεια, στις υφές και σε μικρά στοιχεία της παραγωγής. Όταν όμως σκέφτομαι το club, σκέφτομαι το σώμα. Θέλω το kick και το bass να έχουν χώρο, το groove να σε κινεί και το track να έχει σημεία που μπορούν να δημιουργήσουν ενέργεια στον χώρο. Ένα club track πρέπει να το αισθάνεσαι, όχι μόνο να το ακούς.

Πόσο σε έχει επηρεάσει η Αλεξανδρούπολη και η μουσική κουλτούρα της περιοχής στη διαμόρφωση της δικής σου ταυτότητας ως καλλιτέχνιδας;

Η Αλεξανδρούπολη είναι κομμάτι της ταυτότητάς μου. Είναι ο τόπος όπου μεγάλωσα, έζησα και ξεκίνησα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με τη μουσική. Έχει έναν ιδιαίτερο συνδυασμό ανθρώπων, πολιτισμών και επιρροών, λόγω και της γεωγραφικής της θέσης. Παράλληλα, η καταγωγή μου από τη Σαμοθράκη με έχει φέρει ακόμη πιο κοντά σε ένα πολύ έντονο ελληνικό και παραδοσιακό μουσικό στοιχείο. Όλα αυτά υπάρχουν μέσα μου και κάποια στιγμή βγαίνουν φυσικά στη μουσική που δημιουργώ.

Υπάρχει κάποιο άλλο ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι που θα ήθελες να «πειράξεις» μουσικά και να του δώσεις μια εντελώς διαφορετική ζωή;

Υπάρχουν αρκετά. Δεν θέλω όμως να αποκαλύψω ακόμη ποια έχω στο μυαλό μου! Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα τραγούδια που έχουν πολύ δυνατή μελωδία και μπορούν να σταθούν σε ένα σύγχρονο electronic περιβάλλον. Θα ήθελα να συνεχίσω αυτή την εξερεύνηση και να δω μέχρι πού μπορεί να φτάσει.

Πιστεύεις ότι η ελληνική παράδοση μπορεί να γίνει πραγματικά μέρος της σύγχρονης διεθνούς ηλεκτρονικής σκηνής ή χρειάζεται περισσότερη δουλειά για να γίνει αυτό;

Πιστεύω ότι μπορεί. Η μουσική δεν έχει σύνορα, ειδικά σήμερα. Το σημαντικό είναι να μην προσπαθήσεις να κάνεις την παράδοση «διεθνή» αφαιρώντας αυτό που την κάνει ελληνική. Αντίθετα, πρέπει να κρατήσεις την αυθεντικότητά της και να βρεις έναν σύγχρονο τρόπο να την παρουσιάσεις. Αυτό ακριβώς με ενδιαφέρει και στο «Trata».

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για μια γυναίκα που βρίσκεται πίσω από τα decks και παράλληλα δημιουργεί τη δική της μουσική;

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να σε αντιμετωπίζουν πρώτα ως καλλιτέχνιδα και μετά ως γυναίκα. Όταν είσαι πίσω από τα decks και παράλληλα κάνεις παραγωγή, χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς τι μπορείς να κάνεις μουσικά. Για μένα όμως αυτό λειτουργεί και σαν κίνητρο. Θέλω η μουσική μου και η δουλειά μου να είναι αυτά που μιλάνε τελικά.

Υπάρχει κάποια στιγμή στην μέχρι τώρα πορεία σου που θυμάσαι και λες «εκεί κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου»;

Ναι. Από πολύ μικρή ηλικία η μουσική ήταν κάτι που δεν μπορούσα να δω απλώς σαν χόμπι. Ξεκίνησα να ασχολούμαι από μικρή με μουσικά όργανα, συνέχισα με σπουδές στη μουσική και στην παραγωγή και όσο περνούσαν τα χρόνια καταλάβαινα ότι θέλω να βρίσκομαι και στην πλευρά της δημιουργίας. Η στιγμή που άρχισα να φτιάχνω δικό μου ήχο και να ακούω μια ιδέα μου να παίρνει πραγματική μορφή ήταν αυτή που με έκανε να πω «αυτό θέλω να κάνω».

Τι θέλεις να αισθανθεί κάποιος όταν ακούσει για πρώτη φορά το «Trata»; Να χορέψει, να ταξιδέψει, να αναγνωρίσει κάτι οικείο ή να ακούσει κάτι εντελώς καινούργιο;

Ιδανικά, όλα αυτά μαζί. Θέλω αρχικά να αναγνωρίσει κάτι οικείο και μετά να ξαφνιαστεί από τον τρόπο με τον οποίο το ακούει. Θέλω να έχει την αίσθηση του καλοκαιριού, του sunset, της θάλασσας, αλλά ταυτόχρονα να μπορεί να κλείσει τα μάτια και απλώς να αφεθεί στον ρυθμό. Αν στο τέλος σηκωθεί και χορέψει, ακόμη καλύτερα.

Αν έπρεπε να περιγράψεις την Κάτια Καραθανάση ως καλλιτέχνιδα μέσα από τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;

Ανήσυχη, νευρική, ασταμάτητη.

Δεν μπορώ να κάτσω ήσυχη με έναν ήχο. Ψάχνω συνέχεια κάτι καινούργιο, πειραματίζομαι, εκνευρίζομαι όταν δεν μου βγαίνει όπως το έχω στο κεφάλι μου και μετά ξαναμπαίνω να το φτιάξω από την αρχή. Νομίζω αυτή η ανησυχία είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας.

Και μετά το «Trata»; Τι ετοιμάζεις και προς τα πού θέλεις να οδηγήσεις τον ήχο σου από εδώ και πέρα;

Το «Trata» είναι ένα ακόμη βήμα σε αυτό που θέλω να δημιουργήσω ως Katia Karathanasi. Θέλω να συνεχίσω να κινούμαι ανάμεσα στην pop, την electronic, τη deep house και τη dance μουσική, αλλά χωρίς να εγκλωβιστώ σε μία ταμπέλα. Με ενδιαφέρει πολύ ο συνδυασμός ελληνικών και διεθνών στοιχείων και θέλω σταδιακά να δημιουργήσω έναν ήχο που να είναι αναγνωρίσιμος ως δικός μου. Έρχονται καινούργιες παραγωγές, συνεργασίες και αρκετή μουσική δουλειά. Το «Trata» είναι περισσότερο μια αρχή παρά ένας προορισμός.