Γιώργος Νταλάρας: Η Μαγευτική Εταιρεία του Ρεμπέτικου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Αν έπρεπε να επιλέξουμε ένα μουσικό είδος από το πλούσιο και ανεξάντλητο ρεπερτόριο του Γιώργου Νταλάρα, αυτό θα ήταν σίγουρα το ρεμπέτικο. Το έχει αγαπήσει από μικρός, το έχει ερμηνεύσει καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του και συνεχίζει μέχρι σήμερα να ανακαλύπτει και να παρουσιάζει κρυμμένα κομμάτια αυτού του μοναδικού είδους. Για τον Νταλάρα, “το ρεμπέτικο είναι το πιο επαναστατικό και ζωντανό είδος της μουσικής μας.”

Μετά την επιτυχημένη περιοδεία του σε αίθουσες γεμάτες κόσμου στην Ευρώπη, ο Γιώργος Νταλάρας προετοιμάζει δύο μουσικές παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Αυτές οι παραστάσεις θα είναι αφιερωμένες στα εμβληματικά τραγούδια του ρεμπέτικου και θα περιλαμβάνουν επίσης κομμάτια σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι έχουν επηρεαστεί από το ρεμπέτικο, αφήνοντας τη δική τους σφραγίδα στην ιστορία της ελληνικής μουσικής. Με τη βοήθεια των συνεργατών του, οι παραστάσεις αυτές υπόσχονται να είναι μία μοναδική εμπειρία.

Δύο μουσικές παραστάσεις που εμβαθύνουν στην ελληνική ψυχή και συμβάλλουν στην τοιχογραφία της συλλογικής κοινωνικής συνείδησης και του ήθους του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού. Μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα, η Ασπασία Στρατηγού και ο Βασίλης Κορακάκης θα συμμετάσχουν στην παράσταση, ενώ προσκεκλημένοι θα είναι η Χριστίνα Μαξούρη, η Μαριάνα Κατσιμίχα και οι Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης. Η παράσταση θα συνοδεύεται από μια εξαιρετική πολυμελή ορχήστρα, που θα αποτελείται από σολίστες μουσικούς.

Το ρεμπέτικο τραγούδι δεν είναι μόνο μια μουσική μορφή, αλλά αποτελεί και μια φιλοσοφία και τρόπο ζωής. Από μουσική άποψη, είναι ένα από τα πιο ισχυρά -αν όχι το ισχυρότερο- είδη της ελληνικής μουσικής. Έχει μια πλούσια ιστορία και παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα, με αξιοσημείωτους πρωταγωνιστές: συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές και ερευνητές.

Ο μουσικός πλούτος του ρεμπέτικου, σε συνδυασμό με την εκφραστική απλότητα, έχει δημιουργήσει μια μοναδική φόρμα και ένα ιστορικό είδος. Τα βασικά όργανα που το απαρτίζουν, όπως το μπουζούκι, ο τζουράς, ο μπαγλαμάς και οι κιθάρες, σε συνεργασία με τους περίπλοκους ρυθμούς και τις κλίμακες, καθώς και οι βυζαντινοί ήχοι και τα μακάμ της Ανατολής, έχουν διαμορφώσει όχι μόνο το ρεμπέτικο, αλλά και το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.

Η θεματολογία του ρεμπέτικου εκφράζει το περιθώριο και τις κοινωνικές ανισότητες. Ο ρεμπέτης έχει στη συνείδηση του κόσμου την εικόνα του ανυπότακτου, του μάγκα, του ανατρεπτικού, του επαναστάτη. Με την πάροδο του χρόνου, το ρεμπέτικο εξελίσσεται σε τραγούδι του λαού, που καταγράφει τη χαρά, τη λύπη, τον έρωτα, την φτώχεια, την κοινωνική αδικία, την ξενιτιά, τον πόνο και την ελπίδα.

Είναι εντυπωσιακό ότι το ρεμπέτικο δεν έχει ακόμη αποθησαυριστεί πλήρως. Υπάρχουν ακόμα πολλά να μάθουμε και να αντλήσουμε έμπνευση από αυτό. Κάθε τόσο, επανέρχεται δυναμικά στη ζωή μας μέσω νέων καλλιτεχνών από διάφορα μουσικά είδη, γεγονός που αποδεικνύει την τεράστια επιδραστικότητά του. Από τη δεκαετία του 1960 έως σήμερα, οι σημαντικότεροι Έλληνες συνθέτες συνεχίζουν να γράφουν λαϊκά τραγούδια που αντλούν στοιχεία από το ρεμπέτικο.

Το “παλιό” ρεμπέτικο ταξιδεύει προς το μέλλον με σιγουριά και περηφάνια! – Γιώργος Νταλάρας