Εloy: Ένα Συγκρότημα Μύθος στην Ιστορία της Rock Μουσικής

Ένα από τα σπουδαιότερα, αλλά ταυτόχρονα και πιο αδικημένα συγκροτήματα στην ιστορία της rock μουσικής είναι οι Eloy. Παρά την επιρροή και την προϊστορία τους, το συγκρότημα εξακολουθεί να αγνοείται από το περιοδικό Rolling Stone και τις περισσότερες rock εγκυκλοπαίδειες διεθνώς. Με περισσότερους από 20 δίσκους και τρεις δεκαετίες μουσικής δράσης, οι Eloy δημιουργούν ένα μοναδικό κράμα ψυχεδελικής ατμόσφαιρας με progressive rock στοιχεία. Το όνομά τους προέρχεται από το βιβλίο του H.G. Wells, “Time Machine” και ιδρύθηκαν το 1969 στην Γερμανία από τον Frank Bornemann, αρχικά ως σχολική μπάντα, επηρεασμένοι από μουσικές όπως αυτές των The Shadows και The Beatles.

Το 1970, οι Eloy κερδίζουν το πρώτο τους βραβείο σε διαγωνισμό για πρωτοεμφανιζόμενα συγκροτήματα. Έναν χρόνο αργότερα, κυκλοφορεί ο πρώτος τους δίσκος, ο οποίος ηχογραφήθηκε στο Stars-studio στο Αμβούργο. Ο Bornemann αναφέρει ότι η μπάντα προσπάθησε να αποκτήσει ένα ιδιαίτερο στυλ μέσα από την progressive rock μουσική, κάτι που απαιτούσε χρόνο και προσπάθεια για να αποκτήσουν τη δική τους ταυτότητα. Το αρχικό σχήμα περιλάμβανε τους Frank Bornemann (κιθάρα, φωνητικά), Erich Schriever (φωνητικά, πλήκτρα), Manfred Wieczorke (κιθάρα, φωνητικά), Helmuth Draht (τύμπανα) και Wolfgang Stocker (μπάσο). Ωστόσο, ο Erich αποχώρησε από τη μπάντα λόγω έλλειψης επαγγελματισμού.

Ο Bornemann ανέλαβε τα φωνητικά και τη διεύθυνση της μπάντας, με τον Helmuth Draht να αντικαθίσταται από τον Fritz Randow. Παρά τις διαφωνίες σχετικά με το μουσικό τους στυλ, οι Eloy βρήκαν την κατεύθυνση τους και το 1973 κυκλοφορούν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο “Inside” μέσω της EMI Harvest. Αυτό το διάστημα ξεκινούν και τις πρώτες τους εμφανίσεις εκτός Γερμανίας, κυρίως στην Αγγλία, όπου υποστηρίζουν διάφορες βρετανικές μπάντες. το κομμάτι τους “Future City” μπαίνει στο top 10 αρκετών αμερικανικών ραδιοφωνικών σταθμών. Κατά τη διάρκεια της ίδιας χρονιάς, ο Wolfgang Stocker αντικαθίσταται από τον Luitjen Janssen.

Το 1974, οι Eloy ηχογραφούν το “Floating”, ενώ το 1975 κυκλοφορούν το “Power And The Passion” με νέο κιθαρίστα τον Detlev Schwaar. Όμως, αυτή τη στιγμή συμβαίνει η πρώτη διάλυση της μπάντας. Ο Bornemann κατάλαβε ότι η επίμονη πίστη του στους Eloy και την μουσική τους δεν ήταν αρκετή. Σημαντικοί οικονομικοί λόγοι και διαφωνίες με τον μάνατζερ τους οδήγησαν στη διάλυση, η οποία έβαλε «φωνές» στη συνείδηση του Bornemann να επανασυστήσει την μπάντα.

Το 1976, μαζί με τον Klaus-Peter Matziol και τον Jurgen Rosenthal, καθώς και τον Detlev Schmidtchen στα πλήκτρα, οι Eloy επαναστατούν, παρουσιάζοντας έναν εξαιρετικά επιτυχημένο δίσκο το “Dawn” το οποίο πούλησε 150.000 κομμάτια. Την επόμενη χρονιά η κατάσταση επιδεινώνεται, αλλά οι Eloy καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες με το “Ocean”, ο δίσκος του οποίου πωλεί 200.000 κομμάτια. Οι Eloy γίνονται η πιο δημοφιλής μπάντα στη Γερμανία, πλησιάζοντας μάλιστα σε πωλήσεις τους Genesis και Queen.

Ο χρόνος φτάνει στο 1979 με τον πιο εμπορικό δίσκο τους, το “Silent Cries And Mighty Echoes”, που ξεπερνά τις πωλήσεις του “Ocean”, αλλά και τη δεύτερη διάλυση της μπάντας. Αυτή τη φορά, οι εσωτερικές διαφορές σχετικά με τον αυτοσεβασμό των μελών οδηγούν στην αποτυχία του Bornemann να συνενώσει την ομάδα. Παρά τις δύσκολες συνθήκες, οι Eloy είχαν οραματιστεί τη μουσική τους πορεία.

Μολονότι οι αλλαγές ήταν πολλές, η μπάντα επανασυστάθηκε με νέους μουσικούς όπως ο Jim McGillveray στα τύμπανα και οι Hannes Arkona και Hannes Folberth. Αυτή η σύνθεση κυκλοφόρησε κάποια από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα τους, όπως το “Colours” το 1980 και το “Planets” το 1981, ακολουθούμενα από το “Time To Turn” το 1982 και το “Performance” το 1983. Ωστόσο, οι Eloy διαλύονται ξανά το 1984 λόγω εσωτερικών τριβών και οικονομικών προβλημάτων.

Ο Bornemann, παρόλο που είχε αποδεχθεί ότι οι Eloy ανήκουν στο παρελθόν, συναντήθηκε τυχαία στο Βερολίνο τον Michael Gerlach, με τον οποίο αναζωογόνησαν το συγκρότημα, κυκλοφορώντας δίσκους που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, όπως το “Ra” το 1988 και “Rarities” το 1991. Οι εκατοντάδες χιλιάδες πωλήσεις ενίσχυσαν την ελπίδα τους για ένα reunion project, το οποίο πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή πολλών παλιών μελών για τους δίσκους “Chronicles 1” και “Chronicles 2”.

Η επιστροφή του συγκροτήματος στην κλασική του μορφή πραγματοποιήθηκε με τον δίσκο “Tides Return Forever” το 1994. Με ζωντανές εμφανίσεις, οι Eloy γιόρτασαν 25 χρόνια στην μουσική σκηνή με sold-out εμφανίσεις. Στην περιήγηση της δεκαετίας του ’90, το line-up περιλάμβανε τους Frank Bornemann, Michael Gerlach, Klaus-Peter Matziol, Steve Mann και Bodo Schopf στα τύμπανα.

Το 1996, οι Eloy άρχισαν να εργάζονται πάνω στο “Ocean 2”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1998 και χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους καλύτερους δίσκους τους. Από το 1999, όλοι οι δίσκοι επανακυκλοφορούν με remaster-project.

Οι Eloy αποτελούν πρωτοπόρους στον χώρο της μουσικής και εξαιτίας των ανατροπών που πέρασαν, συνοδευόμενοι από τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες, έχουν σηματοδοτήσει την progressive σκηνή. Ο Bornemann και οι συνεργάτες του συνεχίζουν να εμφανίζονται σε εκδηλώσεις στη Γερμανία και πολλές φανατικοί οπαδοί τους στην Ελλάδα ελπίζουν να τους δουν ζωντανά. Ας ελπίσουμε ότι αυτό το όνειρο θα γίνει πραγματικότητα σύντομα.

All senses
transcending
vibrations
expanding
the answer
approaching
the day of revelation
Ocean 2 – The Answer

Δημήτρης Πετροβίτσης