Η Ακτινογραφία ενός Χαμαιλέοντα: Gary Moore

Στην Εγκυκλοπαίδεια του Rock ‘N’ Roll, που εκδίδει το αμερικανικό περιοδικό Rolling Stone και θεωρείται από τις πιο έγκυρες στον κόσμο, η θέση του Gary Moore βρίσκεται μεταξύ των λημμάτων για τους Moonglows και την Alanis Morissette. Ωστόσο, η συμβολή του Moore στον μουσικό κόσμο συχνά αγνοείται, κάτι που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της συμπεριφοράς που έχει συναντήσει, κυρίως από την Αμερική.

Με δισκογραφία που εκτείνεται σε σχεδόν σαράντα χρόνια και μια μοναδική ποικιλία μουσικών στυλ που πολλοί κιθαρίστες θα ζήλευαν, ο Gary Moore έχει κερδίσει τον σεβασμό όχι μόνο από τους οπαδούς του, αλλά και από τους συναδέλφους του. Οι συνεργασίες του με σημαντικούς καλλιτέχνες όπως οι Greg Lake, Rod Argent και Cozy Powell καθόρισαν την καριέρα του, ενώ δημιούργησε ένα μεγάλο κοινό, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της hard rock/heavy metal περιόδου του από τη δεκαετία του ’80. Παράλληλα, η μεταστροφή του σε blues κιθαρίστα τις αρχές της δεκαετίας του ’90 τον διατήρησε επίκαιρο και ανήσυχο καλλιτέχνη μέχρι σήμερα.

Δυστυχώς, η αξιολόγηση του στη μουσική βιομηχανία έμενε περιορισμένη και πολλές φορές απαξιωτική, καθώς ο μουσικός τύπος τουλάχιστον τον προσέγγιζε ως «αλεξιπτωτιστή». Η δημιουργική του φύση τον οδήγησε σε συνεχείς αλλαγές στο στυλ του, και είναι πραγματικά δύσκολο να βρεθούν τρεις διαδοχικοί δίσκοι του με ίδιο μουσικό ύφος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην καταφέρει ποτέ να καθιερωθεί ως κορυφαίος σε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό πεδίο.

Σημαντικές Στιγμές στην Καριέρα του

Στο πλαίσιο της πρώτης του εμφάνισης στη χώρα μας μετά από δύο αποτυχημένες προσπάθειες στο παρελθόν, το Rocking.gr παρουσιάζει μια συνοπτική αποτίμηση της καριέρας του Gary Moore, από τις πρώτες του προσπάθειες στην εφηβεία του στο Δουβλίνο μέχρι σήμερα.

Τα απαραίτητα:
Colosseum II – Strange New Flesh (1976)
Η επιστροφή του drummer Jon Hiseman στους Colosseum υπό τον τίτλο “II” προήλθε από μια νέα μουσική κατεύθυνση. Ήδη προσπαθώντας να εισέλθουν σε fusion μονοπάτια, η σύνθεση περιλάμβανε ταλέντα που αργότερα θα γίνονταν διάσημα. Ο Gary Moore, πρωτοεμφανιζόμενος στη μπάντα εκείνη την περίοδο, εντυπωσίασε με την τεχνική του, και το άλμπουμ αυτό αναγνωρίζεται ως ένα παραμελημένο διαμάντι της fusion μουσικής.

Thin Lizzy – Black Rose (1979)
Στο “Black Rose,” ο Moore συμμετείχε στη δημιουργική διαδικασία του συγκροτήματος, καταγράφοντας έναν από τους καλύτερους και πιο σκληρούς ήχους στη δισκογραφία τους. Η συνεργασία του με τους Thin Lizzy ήταν καθοριστική και εξέφρασε την καλλιτεχνική του ικανότητα σε κομμάτια όπως το “Waiting For An Alibi”.

Gary Moore – Still Got The Blues (1990)
Αυτό το άλμπουμ αποτέλεσε την επιτυχία που άνοιξε την πόρτα των blues στον Gary Moore, φέρνοντας μαζί του σπουδαίους μουσικούς όπως οι Albert King και George Harrison. Ο δίσκος αυτός, με τις επιτυχίες του, αποδείχθηκε καθοριστικός για την προώθηση των blues στη mainstream σκηνή.

Κλασικά Άλμπουμ και Επιρροές

Gary Moore – Grinding Stone (1973)
Ο πρώτος δίσκος της “Gary Moore Band” συνεχίζει να ενσωματώνει jazz στοιχεία, και το κομμάτι “Spirit” ξεχωρίζει για την ποικιλία του. Το άλμπουμ αυτό αδικείται από την αναγνωσιμότητα του, αν και ανήκει στην αφρόκρεμα της δισκογραφίας του.

Colosseum II – War Dance (1977)
Ο τρίτος δίσκος του συγκροτήματος δείχνει μια στροφή προς το instrumental, με τον Moore να εντυπωσιάζει στο “Inquisition”, αποδεικνύοντας τις σπάνιες μουσικές του ικανότητες.

Gary Moore – Dirty Fingers (1983)
Αν και οι δίσκοι “Corridors Of Power” και “Victims Of The Future” ανέδειξαν την Vincent Moore ως hard rock καλλιτέχνη, το “Dirty Fingers” ξεχωρίζει για την ποιότητά του και τις καθηλωτικές συνθέσεις του.

Στη Σκιά της Απογοήτευσης

Bruce, Baker, Moore – Around The Next Dream (1994)
Η συνεργασία των Bruce και Baker με τον Moore, αν και είχε υψηλές προσδοκίες, δεν απέδωσε. Η έλλειψη χημείας και η μετριότητα του δίσκου άφησαν τους θαυμαστές απογοητευμένους, παρά την σπάνια συνύπαρξη αυτών των ταλέντων.

Gary Moore – Dark Days In Paradise (1997)
Ο συγκεκριμένος δίσκος πέρα από τις αποτυχίες του, έφερε έναν πειραματισμό που απέτυχε να σταθεί με το βάθρο που αναμενόταν. Η μουσική του προσέγγιση δεν βρήκε αντίκρισμα και άφησε τους οπαδούς του σε μια συνηθισμένη απογοήτευση.

Ο Gary Moore παραμένει μια σημαντική προσωπικότητα στη μουσική σκηνή, με τις πολυάριθμες μεταμορφώσεις του και τον ενεργητικό του χαρακτήρα. Η επαναστατική του φύση και η ικανότητά του να εξελίσσεται θα τον διατηρήσουν πάντα στην καρδιά των μουσικών φίλων.