Η Συναυλία των Metallica στο Nynex Arena, Μάντσεστερ, 15/10/96

Το 1996, ήμουν φοιτητής στο πανεπιστήμιο του Huddersfield και η μουσική σκηνή ήταν γεμάτη ζωντάνια. Επιστρέφοντας από τα μαθήματά μου, εντόπισα το περιοδικό Metal Hammer, το οποίο είχε πρόσφατα κρίνει αρνητικά το άλμπουμ “Load” των Metallica. Ωστόσο, ανακάλυψα με χαρά ότι οι Metallica θα έδιναν μια συναυλία στο κοντινό Μάντσεστερ. Την επόμενη μέρα, αγόρασα το εισιτήριο και ανυπομονούσα να ζήσω αυτή την εμπειρία, καθώς θα ήταν η πρώτη φορά που θα έβλεπα τη θρυλική μπάντα επί σκηνής.

Η Προθέρμανση με τους Corrosion Of Conformity

Στη συναυλία αυτή, οι Metallica είχαν ως υποστηρικτές τους Corrosion Of Conformity, μια μπάντα αναγνωρισμένη για το άλμπουμ τους “Wiseblood”. Υπήρχαν μάλιστα φήμες ότι το “Load” έπρεπε να έχει ήχο παρόμοιο με αυτόν του “Wiseblood”. Οι C.O.C. παρουσίασαν μια περίπου 40λεπτη εμφάνιση, παίζοντας κομμάτια από το νέο τους άλμπουμ, καθώς και κλασικά κομμάτια από προηγούμενες δουλειές τους. Κατά τη διάρκεια της εμφάνισης τους, αναγνώρισα ένα γνώριμο πρόσωπο στην άκρη της σκηνής… ήταν ο James Hetfield!

Η Είσοδος των Metallica

Μετά από μια σύντομη αλλαγή του σκηνικού, το κοινό περίμενε με ανυπομονησία την είσοδο των Metallica. Αυτή η είσοδος ήταν επική, καθώς οι μουσικοί περνούσαν μέσα από το πλήθος, ανταλλάσσοντας χειραψίες με τους οπαδούς τους. Όταν ανέβηκαν στη σκηνή, άρχισαν με το “So What” και συνέχισαν αμέσως με το “Creeping Death”. Παρά τις προσδοκίες, η αντίδραση του κόσμου ήταν σχετικά συγκρατημένη, αν και προσωπικά βίωνα έναν έντονο ενθουσιασμό, με την απογοήτευση που ένιωθα για το γεγονός ότι δεν είχα παραστεί στη συναυλία τους το 1993 στην Ελλάδα.

Η Εμφάνιση και οι Αντιδράσεις

Στη διάρκεια της συναυλίας, οι Metallica παρουσίασαν ένα κομμάτι από το νέο τους άλμπουμ, το “Ain’t My Bitch”. Η ατμόσφαιρα στο στάδιο ήταν κάπως περίεργη. Παρά την προσωπική μου εκτίμηση ότι το “Load” είναι ένα αρκετά καλό άλμπουμ, η υποδοχή που έλαβαν τα κομμάτια από το κοινό ήταν μάλλον χλιαρή. Τα εναπομείναντα κομμάτια, όπως “King Nothing”, “Wasting My Hate” και “Until It Sleeps”, δεν φαίνονταν να ενθουσιάζουν το κοινό όπως περιμέναμε. Θυμάμαι ότι είχαν δηλώσει πως το “Until It Sleeps” είχε τη δυναμική να γίνει το επόμενο “Enter Sandman”, αλλά αυτό δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.

Όταν ήρθε η ώρα για το “Master Of Puppets”, η μπάντα συνέχιζε να αποδίδει εντυπωσιακά. Μετά από μια απαιτητική εμφάνιση, το σαγηνευτικό παιχνίδι με τα φώτα μας έδωσε την αίσθηση ότι πλησίαζε το τέλος της συναυλίας. Ωστόσο, με μια μαγική κίνηση, οι Metallica επέστρεψαν για encore, κλείνοντας τη βραδιά με κομμάτια όπως το “Breadfan” και το “Motorbreath”.

Η Γενική Εντύπωση

Η εμπειρία μου από αυτή τη συναυλία ήταν περίεργη. Παρά την ενέργεια και το πάθος της μπάντας, η υποδοχή των νέων κομματιών δεν ήταν αρκετή για να με ικανοποιήσει πλήρως. Ευτυχώς, είχα την τύχη να ξαναδώ τους Metallica τα επόμενα χρόνια. Δέκα χρόνια αργότερα, σε μια συναυλία κοντά στο Μάντσεστερ, παρατήρησα ότι το setlist τους δεν περιλάμβανε κανένα κομμάτι από το “Load” και παρουσίασαν μια εμφάνιση διάρκειας 2.5 ωρών, αποδεικνύοντας ότι είναι μια από τις κορυφαίες live μπάντες.

Ακολουθεί το σετ που παίξανε εκείνη τη βραδιά:

So What / Creeping Death / Sad But True / Ain’t My Bitch / Whiplash / King Nothing / One / Wasting My Hate / Nothing Else Matters / Until it Sleeps / For Whom The Bell Tolls / Wherever I May Roam / Fade To Black / Kill / Ride Medley / Last Caress / Master Of Puppets
Enter Sandman / Breadfan / Motorbreath