Timo Tolkki: Όταν η ώρα του λυκόφωτος έχει φθάσει

Περασμένες δώδεκα γράφεται αυτό το κείμενο, καθώς το τελευταίο τσιγάρο αργοσβήνει στο τασάκι υπό τους ήχους του “Twilight Time”. Η επερχόμενη συναυλία των Timo Tolkki’s Strato μπορεί να είναι η αφορμή για αυτές τις σκέψεις, ωστόσο στην πραγματικότητα αποτελεί μια «ευτυχής συγκυρία» που μας δίνει τη δυνατότητα να καταγράψουμε τις σκέψεις που έχουμε για τον σπουδαίο Φινλανδό μουσικό και τη διαδρομή του, από τους Stratovarius μέχρι και σήμερα, επαναφέροντας τη στήλη In The Heat Of The Night στην ενεργό δράση.

Κοινός παρονομαστής σε αυτή τη διαδρομή είναι τα πολλά και αγαπημένα τραγούδια που έχει προσφέρει με κάθε δημιουργικό του σχήμα. Ύστερα από δεκαπέντε χρόνια απομάκρυνσης από τους γίγαντες του ευρωπαϊκού power metal, η αλλαγή είναι αισθητή. Τα χρόνια περνούν, και οι εποχές αλλάζουν, αλλά όχι πάντα προς το καλύτερο. Ο πιτσιρικάς που έπαιζε κιθάρα ατελείωτες ώρες στο δωμάτιό του έχει μεταμορφωθεί σε έναν άνθρωπο που παλεύει με τους προσωπικούς του δαίμονες, έχοντας κάνει σημαντικά βήματα μπροστά, αλλά και βιώσει πολλές υποτροπές.

Η ζωή του Tolkki, από την καταγωγή του στη Χώρα των Χιλίων Λιμνών, στη δύσκολη εφηβεία του με την αυτοκτονία του πατέρα του, έως την διπολική διαταραχή που διαγνώστηκε στα μέσα των ’00s, φέρει τη σφραγίδα των τραγουδιών που ο ίδιος έγραψε. Οι συνθέσεις του, στις οποίες το φως και το σκοτάδι μπλέκονται μαεστρικά, προσφέρουν πάντα μια γλυκόπικρη αίσθηση, και είναι ελάχιστες οι μπάντες που έχουν καταφέρει να αποδώσουν τόσο ισορροπημένα αυτό το συναίσθημα.

Η μαγική λέξη για τον Timo Tolkki και τους Stratovarius ήταν πάντα η ισορροπία. Ένας κόσμος που μπορούσε να ελέγξει, ο οποίος του προσέφερε διέξοδο και τον ανέδειξε ως ηγετική φυσιογνωμία στο ραγδαία ανελισσόμενο power metal ιδίωμα της δεκαετίας του ’90. Κάθε speed/power ξέσπασμα συνοδευόταν από μια μπαλάντα, συγχωνεύοντας το επικό με το καθημερινό, όπου η μουσική παιδεία των μελών της μπάντας –με προεξάρχοντα τον ίδιο και τα νέο-κλασικά του ερεθίσματα– επέτρεπε μια συνεχόμενη εξέλιξη. Οι προσαρμογές στους ρόλους και τα πρόσωπα του εκάστοτε line-up απέβλεπαν ακριβώς σε αυτή την εξέλιξη.

Από το ντεμπούτο μέχρι το πρώτο μέρος του “Elements”, η πορεία των Stratovarius υπήρξε υποδειγματική. Προόδευσαν άλμπουμ με το άλμπουμ, διατηρώντας υψηλό το ποιοτικό τους επίπεδο. Το μόνο άλμπουμ που παρουσίασε καλλιτεχνική στασιμότητα είναι το “Destiny”, το οποίο όμως αντέχει πολύ καλά στην κρίση του χρόνου.

Ωστόσο, από εκεί και πέρα, η κατάσταση αρχίζει να αλλάζει προς το χειρότερο. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αποχώρηση του Tolkki από τους Stratovarius σηματοδότησε ένα δύσκολο κεφάλαιο στην καριέρα του, το οποίο γέννησε αρκετές μουσικές στιγμές αλλά και πολλές απογοητεύσεις. Η δημιουργική περίοδος της metal opera “Avalon”, το ντεμπούτο του “Revolution Renaissance” και ο δίσκος για το Allen/Lande project είναι μεταξύ αυτών των αξιοσημείωτων στιγμών. Ωστόσο, συνοδεύονται από απογοητευτικά έργα, όπως το ομότιτλο άλμπουμ του 2005 και το all-star group των Symfonia.

Ένα από τα χαμηλότερα σημεία στην πορεία του, σε καθαρά μουσικά πλαίσια, υπήρξε η εμφάνιση του στη χώρα μας το 2017. Σε ένα μεγάλο και άδειο venue, ο Tolkki αδυνατούσε να σταθεί στα πόδια του και να αποδώσει τα ίδια του τα τραγούδια, με την ομάδα των session μουσικών που τον συνόδευε να παλεύει να διασώσει μια πραγματικά θλιβερή κατάσταση. Αυτή η αποκαθήλωση ενός μουσικού ήρωα για πολλούς, συνέβη με τον πιο στενάχωρο τρόπο.

Είναι γεγονός ότι οι ιδέες και τα συναισθήματα δεν μπορούν να καταλαγιάσουν, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσουν και πάλι. Έτσι, η επανένωση του αρχικού line-up των Stratovarius και η επιστροφή του Tolkki στην καλλιτεχνική του φαντασία μπορεί να μας προσφέρει μια πιθανή ελπίδα επιστροφής, αρχής γενομένης από μια ζωντανή εμφάνιση που θα αντικαταστήσει το δράμα της προηγούμενης και, σε δεύτερη φάση, μια νέα κυκλοφορία που θα αποτίει φόρο τιμής στο αλμπουμ “Dreamspace”.