Άννα Ζανιδάκη -“Ζωής αγαλλιάσματα”

Ποια μανουλα δεν ένιωσε το σκίρτημα της ψυχούλας της, αντιλαμβανόμενη την πρώτη κίνηση του μωρού της στην κοιλίτσα της.

Ποια μανούλα δεν έκλαψε, αντιλαμβανόμενη τον πρώτο χτύπο. Στο υπερηχογράφημα που χε επισκεπτεί το γυναικολόγο της.

Ποια μανούλα δεν θέλησε να αποτυπώσει αυτές τις στιγμές στην μνήμη της, σα μονάκριβό της και μόνο θησαυρό!

Ποια μανούλα δεν διεκδικεί στον χρονοδιάγραμμα της ζωής της, αυτές τις μοναδικές στιγμές, που αισθάνεσαι το δημιούργημα μιας ένωσης, μιας αγάπης και ενός έρωτα να αποκτά σάρκα και οστά, μα πάνω απ όλα όταν συννειδητοποιεί αυτό το μεγαλείο της εγκυμοσύνης, μονάκριβα κοσμήματα στα θησαυροφυλάκεια της ψυχής της και της ζωής της ολόκληρης.

Ποια μανούλα δε θέλει να χει στη σκέψη της , αυτές τις στιγμές και να τις κουβαλά πάντα μέσα της, χωρίς κανένας άλλος να ναι σε θέση και ικανός να το διαισθανθεί όλο αυτό το αριστούργημα της φύσης, καθώς τελείται και συντελείται στο δικο΄της σώμα και μόνο.

Ποια μανούλα δε θέλει να μιλήσει και να αναπτύξει τα δικά της θεωρήματα, σχετικά με τις ακριβοθώρητες εκείνες στιγμές, λεπτά, ώρες, μέρες και μήνες, που διατελείται μέσα της το μεγαλούργημα της κύησης, με μοναδικό παραλήπτη, την ίδια φυσικά και τον πατέρα του παιδιούμ αλλά ξέρετε πιο απόμακρα σε σχέση με την αίσθηση εκείνη, που κάτι κουνιέται μέσα μας, κάτι μας ειδοποιεί και μας προειδοποιεί ανάλογα με τις δικές μας διαθέσεις και τις δικές μας εύκολες ή δύσκολες μέρες.

Αγαλλιάσματα της ψυχής, που θέλουμε να τονίσουμε και να αισθανθούν κι οι υπόλοιποι, αλλά πιστέψτε με, αρκετά δύσκολο ως ακατόρθωτο, καθώς το σώμα μας, μας μιλάει και εμείς απλά πρέπει να το αφουγκραστούμε και να το προστατέψουμε, πάνω απ όλους και απ  όλα , εκείνο το αθώο μωράκι, που δε μας φταίει σε τιποτα και θα πρέπει να το θωρακίσουμε πάση θυσία.

Τροφοδοτούμε τις σκέψεις μας, το μυαλό μας, εφόσον είμαστε και εμείς σε θέση με τον άντρα μας, τον σύντροφό μας, να το δούμε με ηρεμία, γαλήνη, θαλπωρή και πάνω απ όλα ψυχική κατάνυξη και απόλυτη αγάπη και στοργή, μα πάνω απ όλα με εκείνο το χρίσμα που μας έχει δοθεί εξ άνωθεν, που από καμια φορά , δε λέμε να νιώσουμε, να κατανοήσουμε και κυρίως να αντιληφθούμε το μέγιστο δώρο του Θεού, απέναντί μας.

Μα υπάρχουν κι εκείνες οι μανούλες της καρδιάς, που πιστέψτε με, μεγαλωμένη με την δική μου , όχι απλά της καρδιάς, του νου και της σκέψης, του σεβασμού και της καλοσύνης, της απεριόριστης εκείνης προσφοράς της και καθ όλα δωρεάς του είναι της απέναντί μου, ναι, νιώθω απόλυτα απεριόριστα ευλογημένη που μου τυχε αυτό το συμβάν και σώθηκε και η δική μου η ψυχή, η ζωή.

Ζωής αγαλλιάσματα θεωρούνται και σι συμπεριφορές εκείνες, που μας χαράζουν το είναι μας, δρομολογούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.

Τροφοδοτούνται τα θέλω μας και τα πρέπει μας , συστεγάζοντας εκείνα τα μονοπάτια της ζωής και της ευθύνης μας , απέναντι στα παιδιά μας, σ εκείνες τις ψυχές, που αβοήθητες ζητούν και επικαλούνται άραγε τη δική μας καλοσύνη να πούμε ή το πιο σωστό, εμείς θα πρέπει να σταθούμε δίπλα τους και να νιώσουμε, να αισθανθούμε και να αφουγκρασθούμε τα δικά τους θέλω, τα όνειρά τους, χωρίς πολλά πολλά λόγια, αρκεί να τα ακούσουμε και να νιώσουμε μαζί μ αυτά, πως η επικοινωνία τελείται και επιτελείται σε όμορφα και ομαλά επίπεδα συννενόησης, παρά παραλογισμού και αγνωμοσύνης ταυτόχρονα.

Μανούλες της καρδιάς, που δε θα πρέπει να τις ξεχωρίζουμε απ τις βιολογικές, καθώς μπορώ να σας διαβεβαιώσω, καμιά φορά , συχνά ή και διόλου σπάνια, συναντάμε τέτοια άτομα, με δυναμική ψυχής και με υλικά συστεγασμένα στα οικοδομήματα των δωμάτων των ψυχών και των αισθήσεών τους, ώστε η παρουσία τους ποτέ να μην εξακριβώνει την απουσία τους, εν αντιθέσει με κάποιες βιολογικές, φερόμενες μητέρες, που εκτελούν ποινές κακουργιουδικείου των αθώων ψυχών των παιδιών τους.

 Άννα Ζανιδάκη