Η Ταινία “Whiplash” και οι Απόψεις Ελλήνων Ντράμερ

Ως ιατρικός όρος, το whiplash αναφέρεται στον τραυματισμό του αυχενικού συστήματος που προκαλείται από μια βίαιη παλινδρομική κίνηση. Παράλληλα, η “Whiplash” είναι και ο τίτλος μιας σύνθεσης του σαξοφωνίστα και εκκεντρικού συνθέτη της jazz, Hank Levy (1927 – 2001), που ακούγεται στη μουσική επένδυση της ταινίας. Ως τίτλος της συγκεκριμένης ταινίας, αποτελεί και ένα λογοπαίγνιο που αντικατοπτρίζει τις ακραίες παιδαγωγικές μεθόδους του καθηγητή Fletcher.

Η ταινία έχει αποσπάσει πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, κερδίζοντας τελικά τρία αγαλματίδια για τον J.K. Simmons (Β’ Ανδρικό Ρόλο), τους Craig Mann, Ben Wilkins και Thomas Curley (Μιξάζ) και τον Tom Cross (Μοντάζ). Έχει επίσης κερδίσει το Βραβείο Χρυσής Σφαίρας και άλλες διακρίσεις, όπως το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Sundance. Το “Whiplash” απασχολεί το κοινό όχι μόνο για την επιτυχημένη πορεία του, αλλά και για το σοβαρό προβληματισμό του σχετικά με την αξία της Τέχνης.

Η Ιστορία

Αποφεύγοντας να αποκαλύψω λεπτομέρειες της πλοκής, η ιστορία επικεντρώνεται στον Andrew Neyman, έναν φιλόδοξο νεαρό ντράμερ που σπουδάζει σε ένα από τα καλύτερα μουσικά σχολεία της Αμερικής. Καθηγητής του είναι ο Terence Fletcher, ένας απαιτητικός και τελειομανής μαέστρος της τζαζ. Η μέθοδος διδασκαλίας του είναι εξαιρετικά σκληρή, γεγονός που προκαλεί σημαντική αμφισβήτηση και προβληματισμό σχετικά με τα όρια της εκπαίδευσης και τις ψυχολογικές επιπτώσεις της στην ψυχή του καλλιτέχνη.

Η ταινία θέτει το ερώτημα: «Υπάρχουν όρια όταν προσπαθείς να αναδείξεις την τέλεια ερμηνεία;». Αυτό το ερώτημα ανοίγει τη συζήτηση για τις μεθόδους διδασκαλίας, τις δυσκολίες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι επαγγελματίες μουσικοί. Επαναφέρει στο φως τις σχέσεις δασκάλου-μαθητή και το άγχος απόδοσης που αντιμετωπίζουν οι καλλιτέχνες κατά την παρουσίαση των έργων τους στο κοινό. Με την ευκαιρία αυτή, μιλήσαμε με καταξιωμένους Έλληνες ντράμερ, οι οποίοι μας μετέφεραν τις εμπειρίες και τις απόψεις τους σχετικά με την ταινία.

Απόψεις Ελλήνων Ντράμερ για το “Whiplash”

Μάκης Γιούλης
Socrates Drank The Conium, Akis Tourkogiorgis & The Blue Airways

«Όταν είδα την ταινία, την βρήκα υπερβολική! Ο τρόπος που ο δάσκαλος φέρεται στον μαθητή θεωρώ ότι στη πραγματικότητα θα απέτρεπε κάθε νέο να κυνηγήσει το όνειρο του. Η μουσική είναι τέχνη και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αγώνας. Παρά τις δυσκολίες, η προرضασμένη μελέτη και η σωστή τεχνική είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην πρόοδο, χωρίς να δημιουργούν τραυματισμούς.»

Τόλης Τολέας
Potergeist, Beyond Perception

«Η ταινία είναι μια όμορφη ιστορία για τη μουσική και τη δημιουργικότητα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι απαιτεί σκληρή δουλειά και αφοσίωση για να γίνεις καλός μουσικός. Τα υπερβολικά στοιχεία της ταινίας, ωστόσο, μπορεί να απομακρύνουν από την πραγματικότητα της μουσικής εκπαίδευσης.»

Αλέξης Σταυρόπουλος
Barbara’s Straight Son, Borderline Syndrome, The East

«Παρ’ όλες τις καλές ερμηνείες και τη μουσική, η ταινία παρουσιάζει υπερβολές που παρακωλύουν την αληθινή διαδικασία εκμάθησης ενός μουσικού οργάνου. Η στρατηγική που περιγράφει είναι περισσότερο για τις ανθρώπινες σχέσεις παρά για τα drums.»

Theod Kopoul
Σtella / Sad Disco / Monsieur Minimal

«Η ερμηνεία του J.K. Simmons είναι εξαιρετική, αλλά σίγουρα η ταινία δεν είναι μέθοδος εκπαίδευσης. Προσωπικά, πιστεύω ότι ο καθηγητής πρέπει να ωθεί τους μαθητές με καλοσύνη και θετική ενέργεια, όχι με φόβο.»

Γιώργος Νίκας
The Noise Figures

«Η ταινία έχει ενδιαφέρον και προκαλεί γόνιμη συζήτηση. Ωστόσο, η σωματική ή ψυχολογική βία δεν έχει θέση στην εκπαίδευση και είναι σημαντικό να δημιουργείς μια υποστηρικτική και θετική ατμόσφαιρα.»

Νίκος Ζούρας
My Drunken Haze

«Η “Whiplash” δεν είναι αντιπροσωπευτική της εκπαίδευσης στη μουσική. Χρειάζεσαι μέθοδο και πρόγραμμα, ενώ η μουσική είναι και έκφραση. Πρέπει, λοιπόν, να βρεις τον τρόπο να συνδυάζεις και τα δύο.»

Ευχαριστώ τους συναδέλφους Θεοδόση Γενιτσαρίδη, Γιάννη Λυμπέρη και Κώστα Σακκαλή για την συμβολή τους!