Ήξερα κι εγώ – Της Άννας Ζανίδακη

Ήξερα κι εγώ!!!

 

Κι όμως δεν το κανα ποτέ!

 

Δε θα το κάνω!

 

Δε θέλω να κάνω ότι δε θέλω να μου κάνουν.

 

Εισχωρεί βαθειά η ενσυναίσθηση και χειραγωγεί ανάγκες αποτίμησης φόρου κακών συμπεριφορών.

 

Δεν είναι αναγκαία η εκδίκηση σ σνθρωπους που λες πως αγαπάς.

 

Περίεργο ρούχο η αγάπη.

 

Στενεύει συναισθήματα κι ανυποχώρητα επιδιώκει μεταλλάξεις.

 

Αστείρευτη η αίσθηση απονομής δικαίου μα άδικος ο κατατρεγμος ενός αθώου.

 

Αποχωρεί η ψυχή σιγά σιγά κι ενδυεται τα ράσα θωράκισης και προστασίας.

 

Αντιδρά η άδικη απονομή φταιξιματος ενώ σε ξέρουν υποτίθεται καλά!

 

Μυστήριο ένδυμα η αγάπη.

 

Τρυπαει ολοένα και περισσότερο την καρδιά έχοντας αγιατρευτες πληγές να σεργιανουν στ αδηφάγο φαγοπότι κακεντρεχειας και μπηξιματος.

 

Από κείνο το όπλο που δεν πιστευουν πως ακομη και στα πιο αγνά χέρια..

 

Γίνεται φονικό!!!

 

Διαμαρτύρεται η θύμηση κι επιβάλλει κανονες λήθης.

 

Μα η αγάπη καμιά φορά ενδύεται το χιτώνα της Ευγνωμοσύνης και κρατά σφιχτά στα χέρια της τις τότε τους στιγμές

 

Αδιαψευστος Μάρτις οι αποτυπώσεις σ έγχρωμες πεθυμιες

 

Μα το αλάτι που επιμελώς ρίχνουν σκιάζει το φως κι επιφέρει το Έρεβος.

 

Έτσι έκανε συγκομιδή κιαι θέλει η γλυκιά ψυχή να το μελωσει αργά αργά!

 

Ήξερε κι αυτή να το πασπαλιζει.

 

Μα προτίμησε τις σταγόνες δακρύων της να γίνουν χειμμαρος εκ γλυκευσης του!!! Άννα Ζανιδακη

 

Όλοι ξέρουμε να πονάμε αλλά επιλέγουμε το δρόμο της Ίασης!

 

Άλλωστε οι νοσούντες δεν έχουν καμία θέση στους Υγιείς!

 

Δύσκολο ένδυμα η αληθινή αγάπη .

 

Τι κι αν είχε καλυφτεί με τη δήθεν!!!!

Άννα Ζανιδάκη