Η Έκθεση “Πνοή” του Βαγγέλη Ρήνα: Μια Εξερεύνηση της Γυναικείας Φύσης

Στην νέα του ατομική έκθεση, ο Βαγγέλης Ρήνας παρουσιάζει μια σειρά από ζωγραφικά έργα που απεικονίζουν κορίτσια και γυναίκες σε ένα μαγευτικό δάσος. Αυτές οι ηρωίδες του καλλιτέχνη απαθανατίζονται αγκαλιασμένες, συνεπαρμένες από την αναστάσιμη αναγέννηση της φύσης, που συνδυάζει τους ήχους και τις ευωδιές της, αναδεικνύοντας τη δύναμή της.

Οι γυναίκες που απεικονίζει ο Ρήνας φαίνονται να ζουν σε μια σχεδόν ονειρική κατάσταση, βυθισμένες στην εμπειρία της ζωής, κρατώντας στη συνείδησή τους την κληρονομιά όλων των γυναικών του παρελθόντος που βιώσαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν, γέννησαν και δημιούργησαν, βελτιώνοντας τη ζωή μας.

Τα έργα του, σαν μικρές προσευχές, αντικατοπτρίζουν την μεταφυσική ενάργεια της γυναικείας φύσης και την θεϊκή πνοή της με έναν τρόπο διαυγή, σχεδόν διάφανο. Η Δρ. Ντόρα Ηλιοπούλου Ρογκάν τονίζει ότι “ο Ρήνας ενορχηστρώνει στην “Πνοή” ένα πόνημα στο οποίο η εικαστική έκφραση ταυτίζεται απόλυτα και όσο γίνεται πιο άμεσα με αυτήν καθαυτή την ποίηση. Κάθε κοινότυπο όριο μεταξύ τους έχει μετουσιωθεί σε μια άυλη Πνοή, που μεταφέρει τη δύναμη της έμπνευσης και της ψυχικής διέγερσης του καλλιτέχνη, αναμεταδίδοντας μέσω της σύνθεσης και του ρυθμού του σχεδίου έναν ακραιφνή αισθησιακό ερωτισμό.”

Η χορογράφος Δάφνη Αντωνιάδου, της οποίας η δημιουργική συμμετοχή αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον καλλιτέχνη, προσθέτει ότι “ο χρόνος κυλά με τον παιδικό τρόπο, όλη η ένταση της ζωής σε μια στιγμή, σαν χορογραφία που φτιάχτηκε από εμάς, πριν από εμάς.” Συνεχίζει, λέγοντας ότι “είμαστε μέρος του δάσους, του παιχνιδιού της φύσης, αυθύπαρκτα και νομοτελειακά πλάσματα στον υγροβιότοπο της θηλυκότητας.”

Ο νευρολόγος και συγγραφέας Νώντας Τσίγκας σημειώνει ότι “στο κέντρο σχεδόν του κάθε πίνακα, χρώματα και θάλλουσα ζωή λυτρώνονται από τον ύπνο ή την ερωτική έκσταση των γυναικείων κορμιών, γυμνών ή ημίγυμνων. Μέσα στη λευκότητα του καμβά, άψογα διατηρημένο, προβάλλει διακριτά το σχέδιο με κάρβουνο, αρνούμενο κάθε άλλο χρώμα και δίνοντας άυλη όψη στις μορφές ή τα μέλη.” Σημειώνει επιπλέον ότι “σε ένα δάσος που υποδέχεται την Άνοιξη και με το πένθος βουβό για την ανθρώπινη εγγύτητα, στη πιο φιλοσοφική, την πιο ερωτική, την πλέον ποιητική και θρησκευτική εκδήλωση της αγάπης: τον εναγκαλισμό, την απελευθερωμένη περίπτυξη, που έλειψε στον καιρό των δολοφόνων, της ατιμώρητης γυναικοκοτονίας, του εγκλεισμού, της αποξένωσης και της νευρωτικής αποπροσωποίησης των ανθρώπων.”