ΚΑΠΟΙΑ ΑΤΟΜΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Ο αποκλεισμός από το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, λόγω ταυτότητας και χαρακτηριστικών φύλου.

Το να χρειαστεί κάποιο άτομο να επισκεφτεί ένα νοσοκομείο (και δη δημόσιο) στην Ελλάδα του 2023, είναι από μόνο του ένα δύσκολο challenge.

Ως εκ τούτου, μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς πόσο πιο δύσκολη μπορεί να είναι μια ιατρική επίσκεψη για άτομα τα οποία αντιμετωπίζουν ήδη πολλαπλούς κοινωνικούς αποκλεισμούς.

Το δικαίωμα πρόσβασης στην υγεία αποτελεί ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που απαιτεί την προσοχή μας και στο επίκεντρο αυτού του ρεπορτάζ βρίσκονται τα προβλήματα και οι λύσεις που αναζητούν τα τρανς και ίντερσεξ άτομα, ώστε να αποκτήσουν επιτέλους ίση πρόσβαση σε ποιοτική ιατρική περίθαλψη.

Στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, συγκεντρώσαμε μαρτυρίες τρανς και ιντερσεξ ατόμων, τα οποία μοιράζονται τις αρνητικές και πολλές φορές τραυματικές εμπειρίες που έχουν αντιμετωπίσει μέσα στα ελληνικά νοσοκομεία.

Την ίδια ώρα, ειδικοί της υγείας και εκπρόσωποι ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεων έρχονται να επιβεβαιώσουν την σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί συνάνθρωποί μας στα ελληνικά νοσοκομεία, μόνο και μόνο λόγω της ταυτότητας ή/και των χαρακτηριστικών φύλου τους.

“ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ”
Ραφαέλλα Μουζακίτη, τρανς γυναίκα, σεξεργάτρια.

Τα τρανς άτομα μεγαλύτερης ηλικίας στην Ελλάδα δεν πηγαίνουν στα νοσοκομεία γιατί είναι ανασφάλιστα, γιατί αντιμετωπίζουν μεγάλη μοναξιά και επίσης γιατί φοβούνται το πώς θα τα αντιμετωπίσουν οι λειτουργοί της υγείας.

Άλλωστε, είναι πολύ σύνηθες οι γιατροί και οι νοσηλευτές να είναι εριστικοί και επιθετικοί απέναντί μας, μια κατάσταση που προκαλεί απόγνωση και μεγάλη κούραση.

Υπάρχει μερίδα γιατρών που είναι εντάξει απέναντί μας, ωστόσο υπάρχουν και εκείνοι που χωρίς καμία αφορμή μάς αντιμετωπίζουν με χλευασμό και τρανσφοβία.

Η ταλαιπωρία είναι τεράστια. Δεν βρίσκουμε ραντεβού στα δημόσια νοσοκομεία, δεν έχουμε καλή αντιμετώπιση και τελικά καταλήγουμε να μην αντιμετωπίζουμε τα θέματα υγείας μας.

Έτσι, η κατάσταση με την υγεία μας επιδεινώνεται και γινόμαστε ακόμη χειρότερα, μέχρι που στο τέλος πεθαίνουμε λόγω της αδιαφορίας της Πολιτείας.

Άλλωστε, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα τρανς άτομα άνω των 50 έχουν περάσει μια πολύ δύσκολη ζωή στην Ελλάδα. Έχουν βιώσει βία και αποκλεισμούς και τα περισσότερα τρανς άτομα αντιμετωπίζουν μεγάλα ζητήματα επιβίωσης και οικονομικής ανέχειας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες τα ευάλωτα τρανς άτομα καταλήγουν, παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζουν, να μένουν στο σπίτι, να μην λαμβάνουν μέριμνα και στο τέλος να καταλήγουν να πεθαίνουν μόνα στο σπίτι και να τα βρίσκουν οι γείτονες από τη μυρωδιά.. Πρόκειται για μια κατάσταση τραγική και θλιβερή.

“Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΕΙΡΩΝΙΚΑ ‘Α ΕΔΩ ΒΛΕΠΩ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΜΗΤΡΑ ΚΑΙ ΩΟΘΗΚΕΣ’”
Φίλιππος, τρανς άνδρας, διανομέας.
Ξεκίνησα τη φυλομετάβασή μου το 2013 με λήψη ορμονών και το 2015 προχώρησα σε κάποια χειρουργεία. Παράλληλα, άλλαξα και τη ληξιαρχική πράξη μου και κατά συνέπεια άλλαξα ταυτότητα και όλα τα έγγραφά μου στις δημόσιες υπηρεσίες. Η πρώτη μου αρνητική εμπειρία σε κάποιον φορέα υγείας ήταν πριν ξεκινήσω τη μετάβαση, όταν είχα επισκεφθεί έναν γυναικολόγο για να κάνω υπέρηχο.

Η εμφάνισή μου ήταν πάντα ανδροπρεπής, οπότε όταν μου έκανε τον υπέρηχο, γύρισε ο γιατρός και μου είπε ειρωνικά “α εδώ βλέπω ότι έχεις μήτρα, ωοθήκες κτλ..” Όπως αντιλαμβάνεστε, μετά από αυτή την άκρως τρανσφοβική εμπειρία, δεν ξαναπάτησα το πόδι μου στον συγκεκριμένο γιατρό.

Η επόμενή μου επαφή ήταν με έναν αγγειοχειρουργό σε δημόσιο νοσοκομείο όταν είχα ήδη ξεκινήσει ορμόνες (χωρίς να έχω αλλάξει τα χαρτιά μου). Εξήγησα την κατάσταση και η αντίδρασή του ήταν θετική. Ενθουσιάστηκε κιόλας που θα χειρουργούσε ένα τρανς άτομο… Με έβαλε σε θάλαμο για άνδρες, όπως έπρεπε και όλα ήταν εντάξει.

Όταν μπήκε μια νοσηλεύτρια στον θάλαμο, έψαχνε τη βάση των στοιχείων της κυρίας “ταδε”.. Δεν της είχε εξηγήσει κανένας ότι είμαι τρανς άνδρας και φάνηκε να παθαίνει σοκ όταν της είπα ότι εγώ είμαι το “τάδε” άτομο. Στη συνέχεια όλα ήταν καλά.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να πω ότι όταν ήμουν στις ορμόνες δυσκολεύτηκα να βρω δουλειά ,οπότε υπήρξα ανασφάλιστος για δύο χρόνια και αντιμετώπιζα πρόβλημα στο να μπορώ να παίρνω τα φάρμακά μου, καθότι είμαι διαβητικός.

Στο Νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου στην Αθήνα όλοι οι γιατροί είναι ενήμεροι για τα τρανς ζητήματα και δεν έχω συναντήσει κάποια τρανσφοβική συμπεριφορά. Έχω κάνει μέχρι και τεστ ΠΑΠ σε δημόσιο νοσοκομείο, με την κυρία που με εξέτασε να είναι πολύ ευγενική. Επίσης με έχει εξετάσει και καρδιολόγος χωρίς κανένα θέμα.

Νοσοκομείο GETTY IMAGES/ISTOCKPHOTO

Ορμόνες ξεκίνησα ιδιωτικά, γιατί ήξερα ότι σε δημόσιους φορείς θα καθυστερήσω πολύ.. Οπότε πήγα σε ιδιώτη ενδοκρινολόγο και ιδιώτη ψυχίατρο.. Αργότερα πήγα σε δημόσιο ενδοκρινολόγο και σε ψυχίατρο στο Δαφνί, όπου και εκεί οι εμπειρίες μου ήταν θετικές. Αυτό συνέβη, όμως, επειδή επέλεξα συνειδητά γιατρούς που γνωρίζουν τι σημαίνει τρανς άτομο…

Ωστόσο, είμαι ενήμερος για εμπειρίες ατόμων που έχουν πάει σε ελληνικά νοσοκομεία στα οποία έχουν αντιμετωπίσει τρανσφοβικες συμπεριφορές.

Προσωπικά, λόγω του χαρακτήρα μου, δεν έχω επιτρέψει σε κανέναν να με υποτιμήσει για την ταυτότητα φύλου μου, ωστόσο υπάρχουν πολλοί “ειδικοί”, οι οποίοι ασκούν τρανσφοβικες συμπεριφορές σε ασθενείς. Κι αυτό συμβαίνει επειδή νιώθουν ότι μπορούν -χωρίς συνέπειες- να μιλούν άσχημα στο άτομο που έχουν μπροστά τους.

Δυστυχώς, σε αυτή τη χώρα τα ίντερσεξ άτομα αντιμετωπίζονται από τους ανθρώπους της υγείας σαν aliens. Μπορεί αυτή η δήλωση να ακούγεται υπερβολική ή περίεργη σε κάποιους εκεί έξω, αλλά είναι η πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει καμία ενημέρωση στα σχολεία, στην υγεία, στην κοινωνία. Και επίσης δεν υπάρχει καμία βοήθεια από την πλευρά του Κράτους και της Πολιτείας, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα που μας απασχολούν.

Όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σχεδόν κάθε επίσκεψη σε ένα ιατρείο ή ένα νοσοκομείο (ιδίως όταν θα πρέπει να αποκαλύψουμε τα χαρακτηριστικά φύλου μας) είναι ένα μαρτύριο. Δεν θα ήθελα να πω περισσότερα, καθώς είναι δύσκολο για μένα να μπω σε λεπτομέρειες. Θέλω όμως να στείλω ένα μήνυμα ως κραυγή αγωνίας. Οι ειδικοί και οι επιστήμονες επιτέλους να σταθούν στο πλευρό μας.

Επιτέλους, να μάς καταλάβουν και να είναι σύμμαχοί μας, σε μια προσπάθεια να απαλύνουν τις πληγές μας. Αντί να ενισχύουν το τραύμα μας με κάθε τρόπο, αντί να προσπαθούν να μάς κάνουν να νιώσουμε ότι κάτι πάει λάθος με τα σώματά μας, ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει με τις ζωές μας, ας σταθούν επιτέλους στο πλευρό μας.

Και επίσης, καλώ όλα τα ίντερσεξ άτομα να ενημερώνονται από επίσημους φορείς για τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους και να μην αφήνουν κανέναν εκεί έξω, -ακόμη κι αν πρόκειται για κάποιον “ειδικό”- να παρεμβαίνει στα θέλω τους, στη ζωή τους και στα σώματά τους.