Μαύρο Μέταλλο: Οι 50 Καθοριστικές Μπάντες της Σκηνής
Written by Oμάδα Σύνταξης Κ on 26/05/2025
Black Metal: Τα 50 Σημαντικότερα Συγκροτήματα
Προς το Πανθέον
Κάθε αφιέρωμα που σέβεται τον εαυτό του περιλαμβάνει και μία λίστα. Η δική μας λίστα παρουσιάζει 50 black metal συγκροτήματα, τα οποία συνδέθηκαν με το ιδίωμα, αποτελούν μέρος της ιστορίας του και είτε έχουν σημαντική παρουσία και προσφορά, είτε υπήρξαν ξεχωριστοί και ιδιαίτεροι, ακόμα και αν έχουν μικρή δισκογραφία. Η επιλογή αφορά στην περίοδο που ξεκινάει από την δεκαετία του 1980 (αν και ο ήχος βρισκόταν σε μία πρώιμη μορφή) και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.
Ο σκοπός είναι να αποδοθεί μία όσο πιο ολοκληρωμένη εικόνα για την πορεία και εξέλιξη του ιδιώματος, με τις διαφορετικές μορφές και εκφάνσεις κατά τη διάρκεια όλων αυτών των ετών. Συμπεριλαμβάνονται περιπτώσεις συγκροτημάτων που ξέφυγαν από το αυθεντικό black metal και πειραματίστηκαν, οδηγούμενοι σε άγνωστα μέχρι τότε μονοπάτια. Είθισται ορισμένα από αυτά τα συγκροτήματα να μην παρουσιάζονται σε αφιερώματα για τον χώρο, καθώς προτιμώνται αυτά που παρέμειναν προσηλωμένα στον αυθεντικό πρωτογενές ήχο.
Για κάθε μπάντα επιλέγεται ένας αντιπροσωπευτικός δίσκος, όχι απαραίτητα ο κορυφαίος του, αλλά περισσότερο ο πιο σημαντικός, ενώ παράλληλα προτείνονται και άλλοι δίσκοι (max 3) από το συγκρότημα, όπως επίσης και μία πολύ σύντομη αναφορά στην πορεία της. Σίγουρα υπάρχουν ελλείψεις, ίσως και αδικίες, αλλά καμία λίστα δεν μπορεί να είναι πλήρης και απόλυτα ισορροπημένη. Η υποκειμενικότητα με την οποία αντιλαμβάνεται ο καθένας τη μουσική αποτελεί μεγάλο κομμάτι της μαγείας αυτής, γι’ αυτό θα χαρούμε να δούμε και τις δικές σας best-of λίστες.
Η σειρά παράθεσης ακολουθεί τη χρονολογία κυκλοφορίας του δίσκου που παρουσιάζεται, με σκοπό να διατηρείται μία ιστορική συνέχεια στην παρουσίαση της εξέλιξης του black metal.
Venom
Το στόρι…
Παρά την εμφανή έλλειψη μουσικών ικανοτήτων, οι Venom υπήρξαν καθοριστικοί και σημαντικοί για το ακραίο metal γενικότερα. Αποτελούν μία μπάντα που ξεκίνησε την περίοδο που κινητοποιήθηκε το NWOBHM και ακολούθησαν ένα διαφορετικό ηχητικό μονοπάτι. Οι δύο πρώτοι τους δίσκοι αποτελούν ευαγγέλιο για πολλούς που έκαναν πιο ακραίες ηχητικά επιλογές τη δεκαετία του ’80. Η συνέχεια της μπάντας είχε πολλές αναταράξεις και αλλαγές, με μοναδικές ίσως αναλαμπές το “At War With The Satan” (1983) και το “Cast In Stone” (1997).
Black Metal (Neat – 1982)
Έναν χρόνο πριν είχε κυκλοφορήσει το “Welcome To Hell”, αλλά ο δεύτερος δίσκος των Venom είναι πιο κατασταλαγμένος, πιο ώριμος και συνθετικά ανώτερος από τον προκάτοχό του. 40 λεπτά αυθεντικού, τσαμπουκαλίδικου metal, με έντονο την fuck off attitude, σαρκαστική διάθεση και ενίοτε «σατανική» θεματολογία. Ο ήχος απέχει αισθητά από αυτό που ξέρουμε ως black metal και το οποίο πήρε οριστική μορφή ορισμένα χρόνια αργότερα. Ωστόσο, έδωσαν το έναυσμα, εφεύραν τον όρο black metal, που μέχρι τότε δεν είχε ακουστεί ποτέ, και προσέφεραν κάποιους ύμνους που ενέπνευσαν πολλούς να συνεχίσουν την ιστορία που μόλις είχε αρχίσει να ξετυλίγεται.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Welcome To Hell” (1981), “At War With The Satan” (1983)
(ΑΚ)
Celtic Frost
Το στόρι…
Αρχικά υπήρξαν οι Hellhammer που μετονομάστηκαν σε Celtic Frost και κυκλοφόρησαν ορισμένους σπουδαίους δίσκους, ευρισκόμενοι μπροστά από την εποχή τους και σημάδεψαν γενιές οπαδών και μουσικών. Μετά τους πειραματισμούς του μεγαλειώδους “Into The Pandemonium” (1987) ακολούθησαν κάποιες πιο ατυχείς στιγμές, η διάλυση και η θριαμβευτική επιστροφή με το “Monotheist” (2006) για να ακολουθήσει η οριστική διάλυσή τους λίγο αργότερα. Ανέκαθεν υπήρξαν μία κατηγορία μόνοι τους, ένα από τα σημαντικότερα και καθοριστικότερα συγκροτήματα στην ιστορία της metal μουσικής. Χωρίς αυτούς πολλά θα ήταν διαφορετικά. Η ιστορία συνεχίζεται στο παρόν με τους Triptykon.
To Mega Therion (Noise – 1985)
Δέος. Αυτή είναι η λέξη που μπορεί να αποδώσει το συναίσθημα που σου δημιουργεί όχι μόνο αυτός ο δίσκος, αλλά και ό,τι μας προσέφεραν οι Celtic Frost εκείνα τα χρόνια. Προερχόμενοι από ένα χωριό της Ελβετίας, υπήρξαν πρωτοπόροι, πρωτεργάτες, εμπνευστές για ένα σημαντικό κομμάτι του ακραίου metal. Tο “Morbid Tales”, που είχε προηγηθεί, αποτελούσε τον συνδετικό κρίκο με τους Hellhammer. Το “To Mega Therion” είναι ένα μεγαλούργημα που αποτελείται από 11 μαύρα έπη και σε αιχμαλωτίζει με την σκοτεινή, μεσαιωνική του ατμόσφαιρα, την Βαγκνερική του μεγαλοπρέπεια και το ανεπανάληπτο συναίσθημα. Ένας ηχητικός ογκόλιθος, που φέρει την αύρα του thrash της εποχής, αλλά διαφέρει στην αισθητική και την ατμόσφαιρα. Τα ασύγκριτα φωνητικά του μεγάλου Tom Warrior φαντάζουν απλησίαστα και ακούγονται σαν προσταγές εκ των άνωθεν, ενώ κάποια οπερετικά γυναικεία φωνητικά δίνουν μία αρχική συμφωνική έμπνευση στο metal. Το εκπληκτικό και σαρκαστικό εξώφυλλο ολοκληρώνει τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του άλμπουμ.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Morbid Tales” (1984), “Into The Pandemonium” (1987), “Monotheist” (2006)
(ΑΚ)
Bathory
Το στόρι…
Ο Quorthon ξεκίνησε την μυθική του πορεία το 1983 υπό το όνομα Bathory σε μία εποχή που στη Σουηδία δεν υπήρχε καμία απολύτως σκηνή, κανένα απολύτως ερέθισμα και κατάφερε να κινητοποιήσει ένα ολόκληρο ιδίωμα, μόνος του. Αν δεν υπήρχε αυτός πιθανότατα το black metal όπως εξελίχθηκε από το 1991 και μετά θα ήταν πολύ διαφορετικό, μπορεί και να μην υπήρχε όπως το ξέρουμε. Η επιδραστικότητά του επεκτάθηκε και στο viking metal μετά τη δεύτερη τριλογία του. Οι Bathory κυκλοφόρησαν συνολικά 12 άλμπουμ και πέρασαν οριστικά στην ιστορία στις 3 Ιουνίου του 2004, όταν ο Quorthon εντελώς ξαφνικά έφυγε από αυτόν τον κόσμο, αφήνοντας πίσω του μία τεράστια κληρονομιά.
Under The Sign Of The Black Mark (Black Mark – 1987)
Το “Under The Sign Of The Black Mark” ήταν μία πραγματική αποκάλυψη, που οδήγησε σε κόσμους τους οποίους δεν μπορούσε κανείς μέχρι τότε να φανταστεί ότι υπάρχουν. Εμπνευσμένο από τα βάθη της αβύσσου, σκοτεινό, μαύρο και απίστευτα ακραίο για εκείνο τον καιρό, χρειάστηκαν μερικά χρόνια για να γίνει αντιληπτή η ανυπολόγιστη αξία ενός άλμπουμ που βρισκόταν μπροστά από την εποχή του. Η μουσική του δημιουργεί μία ατμόσφαιρα από έναν άλλο κόσμο, ενώ τα δαιμονισμένα φωνητικά του Quorthon ακούγονται σαν κατάρες. Όταν κυκλοφόρησε προκάλεσε την αποστροφή και την λοιδορία πολλών, αλλά η ιστορία είχε άλλα σχέδια. Αυτός ο δίσκος αποτελεί το Μνημείο που προσκυνούν και η Βίβλος στην οποία ορκίζονται όλες οι επόμενες γενιές black metal οπαδών και μουσικών. Ασύγκριτο.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Bathory” (1984), “Blood Fire Death” (1988), “Hammerheart” (1990)
(ΑΚ)
Sarcofago
Το στόρι…
Το 1985 στη Βραζιλία εμφανίστηκε μία πολύ επιδραστική μπάντα για το ακραίο metal γενικότερα. Οι Sarcofago κατάφεραν να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο τους το 1987 και μετά από αλλαγές στη σύνθεση και το ήχο κυκλοφόρησαν άλλους 4 ολοκληρωμένους δίσκους, μέχρι να διαλυθούν οριστικά το 2000. Ήταν η πρώτη μπάντα που χρησιμοποίησε blast beats, τουλάχιστον σε εκτενέστερη μορφή και γενικότερα η επιθετικότητα της μουσικής και το image που παρουσίασαν επηρέασαν πολλούς Σκανδιναβούς τα επόμενα χρόνια.
INRI (Cogumelo – 1987)
Μέσα από τη φτώχεια και την ανέχεια της Βραζιλίας δεν θα μπορούσε να υπάρξει τίποτα λιγότερο από αληθινά ακραίο metal. Ο πρώτος δίσκος των θρυλικών Sarcofago είναι ένα οργιώδες, χαοτικό παραλήρημα, βλάσφημο, απεχθές και αποκρουστικό. Γεμάτο από thrashy riffs, blast beats και μία επιθανάτια ατμόσφαιρα, δίνει σε κάθε του στιγμή την αίσθηση της φρίκης και του κινδύνου που παραμονεύει. Ο χαρακτηριστικός low fi ήχος και τα σπαστά αγγλικά ολοκληρώνουν ένα σύνολο που δικαίως θεωρείται cult. Η φωτογραφία του εξωφύλλου σε νεκροταφείο, με τα μέλη της μπάντας να φέρουν ζώνες με σφαίρες και corpse paint, επαναλήφθηκε πολλές φορές τα επόμενα χρόνια. Πολλοί blacksters των 90s το ξέρουν καλά.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“The Laws Of Scourge” (1991)
(ΑΚ)
Darkthrone
Το στόρι…
Οι Darkthrone μέχρι και τις μέρες μας έχουν υπάρξει απρόβλεπτοι με μία έντονη αντιδραστική διάθεση. Όταν το 1991 κυκλοφόρησαν το death metal “Soulside Journey”, κανείς δεν φαντάστηκε ότι μετά από λίγους μήνες θα ακολουθούσε ένα δεύτερο άλμπουμ, black metal αυτή τη φορά, μηδενίζοντας το κοντέρ και πυροδοτώντας την έκρηξη που ακολούθησε. Στυλοβάτες και δημιουργοί αυτής της προσπάθειας είναι ο Fenriz και ο Nocturno Culto, που είναι μαζί από το 1988. Συνολικά έχουν κυκλοφορήσει 16 άλμπουμ και αν και σήμερα εξερευνούν το παλιακό metal, εξακολουθούμε να τους αγαπάμε για αυτό που είναι.
A Blaze In The Northern Sky (Peaceville – 1991)
Δεν υπάρχει αφιέρωμα που να αφορά στο black metal και να μην αναφέρεται αυτός ο δίσκος. Με το “A Blaze In The Northern Sky” η ασάφεια της δεκαετίας του ’80 παίρνει τέλος. Το πιο σημαντικό με αυτό το άλμπουμ είναι ότι όρισε με τρόπο πειστικό και ξεκάθαρο το black metal, προσδιόρισε τον ήχο και τη φιλοσοφία του και έδειξε σε όλους τι πρέπει να κάνουν, αποτελώντας ένα πραγματικό σεμινάριο. Οι ξυραφένιες κιθάρες, τα χαοτικά φωνητικά, η παγωμένη και απόκοσμη ατμόσφαιρα, το κατάμαυρο εξώφυλλο απλώνουν ένα σκοτάδι στον metal πλανήτη και δείχνουν ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Είναι μία από τις σπάνιες φορές στην ιστορία της rock μουσικής που ένα άλμπουμ από μόνο του αλλάζει τα δεδομένα και πυροδοτεί με τόσο καταλυτικό και καθοριστικό τρόπο την εξέλιξη ενός ιδιώματος. Ένα ανυπέρβλητο black metal μνημείο … “Diabolic forces in a ceremonial union…”
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Under A Funeral Moon” (1993), “Transilvanian Hunger” (1994), “Panzerfaust” (1995)
(ΑΚ)
Master’s Hammer
Το στόρι…
Ένα μυστηριώδες και underground συγκρότημα, που ξεκίνησε την πορεία του το 1987 από την Τσεχοσλοβακία. Αντισυμβατικοί και μεγαλειώδεις, υπήρξαν ανέκαθεν αποκομμένοι από την υπόλοιπη σκηνή, δίνοντας την εντύπωση ότι βρίσκονται στο δικό τους κόσμο. Μετά από μία σειρά από demo tapes, κυκλοφόρησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δύο δίσκους, το “Ritual” και το “The Jilemnice Occultist”, αφήνοντας για πάντα το στίγμα τους. Μετά από κάποιες αμφιλεγόμενες προσπάθειες, επανήλθαν σχετικά πρόσφατα, θυμίζοντας μας τι πραγματικά είναι ικανοί να πετύχουν.
The Jilemnice Occultist (Osmose – 1992)
Μυστήριο, ατμόσφαιρα, λυρισμός και τεχνική είναι αυτά που χαρακτηρίζουν αυτό τον δίσκο. Μεγαλειώδεις συνθέσεις εκτελεσμένες με ακρίβεια από μία μπάντα που διέφερε από όλες τις υπόλοιπες εκείνης της περιόδου, παρουσιάζοντας ταλέντο και μία εξαιρετική συνθετική ικανότητα. Υποκινούμενοι από την επιθυμία να δημιουργήσουν τέχνη σε μία θυελλώδη και «δαιμονισμένη» για τον χώρο εποχή, δεν κώλωσαν πουθενά. Χρησιμοποιούν μελωδίες και προσδίδουν θεατρικότητα με αισθητική οπερέτας. Προοδευτικό black metal, μοναδική για την εποχή (και όχι μόνο) ενορχήστρωση και αποτέλεσμα που αποκτάει μία άλλη διάσταση από τα απόκοσμα φωνητικά του Franta Storm. Ένα πολύ σπουδαίο άλμπουμ από ένα σπουδαίο συγκρότημα που παρέμεινε ανέκαθεν σε underground μονοπάτια.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Ritual” (1991), “Vracejte Kone Na Místo” (2012)
(ΑΚ)
Immortal
Το στόρι…
Από τα αντιπροσωπευτικότερα συγκροτήματα της νορβηγικής σκηνής, που φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά του black metal αυτής της χώρας. Το ντεμπούτο τους “Diabolical Fullmoon Mysticism” (1992) ήταν από τις πρώτες κυκλοφορίες του δευτέρου κύματος. Ακολούθησαν 6 δίσκοι μέχρι και την διάλυσή τους το 2002, για να επανέλθουν το 2009 με το “All Shall Fall”. Παραμένουν μέχρι και σήμερα ενεργοί, με μία επερχόμενη κυκλοφορία να εκκρεμεί.
Pure Holocaust (Osmose – 1993)
Ένας καταιγισμός από σιδηροδρομικά, ατελείωτα, ασταμάτητα riffs που δημιουργούν ηχητικές χιονοστιβάδες. Αυτό είναι το “Pure Holocaust”. Ένα δείγμα επιθετικού και ατόφιου (μέχρι το κόκαλο) black metal που δημιουργεί μία παγωμένη ατμόσφαιρα, το απόλυτο ψύχος. Στα 33 του λεπτά το άλμπουμ σου δίνει την αίσθηση ότι λαμβάνει χώρα εν μέσω χιονοθύελλας. Στον δεύτερο τους δίσκο οι Immortal ολοκληρώνουν την προσπάθεια που είχαν ξεκινήσει στο “Diabolical Fullmoon Mysticism”, βρίσκοντας τον χαρακτηριστικό ήχο για τον οποίο έγιναν γνωστοί. Ένα από τα εμβληματικότερα άλμπουμ της νορβηγικής σκηνής, αλλά και του black metal εκείνης της πρώτης περιόδου και όχι μόνο.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Diabolical Fullmoon Mysticism” (1992), “Battles In The North” (1995), “Sons Of Northern Darkness” (2002)
(ΑΚ)
Rotting Christ
Το στόρι…
Οι Rotting Christ είναι ένα από τα παλιότερα συγκροτήματα του χώρου και έκαναν αισθητή την παρουσία τους στο underground από πολύ νωρίς, μετά από μία σειρά demo, 7EP και βέβαια το mini-LP “Passage To Arcturo” (1991). Όπως πολλοί ακόμα, έψαχναν να βρουν τον ήχο τους. Όταν το κατάφεραν αυτό σήμανε την ίδρυση της ελληνικής black metal σκηνής, αλλά και μίας λαμπρής πορείας της ίδιας της μπάντας. Η πορεία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με σημαντικές κυκλοφορίες και παρουσία σε όλα τα μήκη και πλάτη αυτού του πλανήτη.
Thy Mighty Contract (Osmose – 1993)
Οι Rotting Christ θα είχαν μείνει στην ιστορία του black metal ακόμα και αν είχαν κυκλοφορήσει μόνο αυτό το άλμπουμ. Ο δίσκος χαρακτηρίζεται από μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, ιδιαίτερες μελωδίες, μεσαίες ταχύτητες και μία συνθετική ωριμότητα, που οδηγούν σε ένα προσωπικό ήχο που έκανε το συγκρότημα να ξεχωρίζει. Η κυκλοφορία αυτή προκάλεσε αίσθηση και οδήγησε την μπάντα στο να αναγνωρισθεί από όλο το black metal στερέωμα. Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα υπήρχε μία έντονη κινητικότητα και οι Rotting Christ ηγήθηκαν αυτής της προσπάθειας, με το ντεμπούτο τους να αποτελεί μέχρι και σήμερα την κορυφαία στιγμή μιας σκηνής της οποίας η προσπάθεια έμεινε ημιτελής. Από τους καλύτερους black metal δίσκους όλων των εποχών.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Non Serviam” (1994), “Triarchy Of The Lost Lovers” (1996), “Theogonia” (2007)
(ΑΚ)
Impaled Nazarene
Το στόρι…
Μία από τις παλαιότερες και πιο ανισόρροπες μπάντες του δεύτερου κύματος. Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια προκαλούσαν οι δηλώσεις τους και οι φωτογραφήσεις τους ξεπερνούσαν τα όρια της αφέλειας. Η μουσική ήταν ακραία και αποκρουστική, ενώ τα 7 EP που κυκλοφορούσαν στις αρχές των ’90s είχαν προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών και τους έκαναν γνωστούς στο underground της εποχής. Το ακριβές ύφος τους είναι δύσκολο να προσδιοριστεί, καθώς έχουν συγκεράσει στοιχεία από διαφορετικά είδη, με ακραίο ηχητικά πάντα αποτέλεσμα. Με τον Mika Luttinen να αποτελεί την κινητήρια δύναμη της μπάντας, παρουσιάζουν πλούσια δισκογραφία μέχρι και τις μέρες μας, αν και το ύφος τους έχει διαφοροποιηθεί σε σχέση με το παρελθόν.
Ugra Karma (Osmose – 1993)
Ένας ηχητικός όλεθρος κυριαρχεί από την πρώτη στιγμή αυτού του δίσκου. Ένα λυσσασμένο και ανελέητο σφυροκόπημα, ικανό να βασανίσει αλύπητα τον ακροατή και να τον κάνει να μην ξανασχοληθεί. Ασταμάτητα blastbeats, σιδηροδρομικό riffing και ορισμένα leads που προσδίδουν κάποιο χρώμα είναι τα χαρακτηριστικά του δίσκου, που διανθίζονται από τα σχιζοφρενικά, δαιμονισμένα, παθιασμένα και ψυχωμένα φωνητικά του Mika Luttinen. Κάποια διάσπαρτα αργά περάσματα μοιάζουν ανίσχυρα να διακόψουν το ολοκαύτωμα. Η προσεκτική ακρόαση αποκαλύπτει λεπτομέρειες, όπως είναι οι punk επιρροές. Ακραίο black metal και ένα από τα άλμπουμ που τίμησαν εκείνες τις ένδοξες ημέρες.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Tol Cormpt Norz Norz Norz…” (1992), “Rapture” (1998)
(ΑΚ)
Varathron
Το στόρι…
Οι Varathron δημιουργήθηκαν πριν το 1990 και αποτελούν στυλοβάτη της ελληνικής black metal σκηνής. Νωρίς, όταν ακόμα το black metal καλουπώνονταν, η μπάντα αυτή είχε την οξυδέρκεια και το ταλέντο να παίξει εντυπωσιακά καλά και να δημιουργήσει ένα ηχηρό όνομα τόσο στην Ελλάδα όσο και έξω από αυτήν. Με τέσσερα full-length άλμπουμ σαν παρακαταθήκη, το συγκρότημα συνεχίζει να διανύει χιλιόμετρα και να δισκογραφεί μέχρι και σήμερα.
His Majesty At The Swamp (Cyber Music – 1993)
Ελληνικό black metal. Αυτό είναι. Το “His Majesty At The Swamp” ανήκει στην (πολύ κλειστή) κλίκα των δίσκων που σμίλεψαν αυτόν τον ήχο και που τον καθιέρωσαν στο black metal. Παγωμένη ατμόσφαιρα, μονολιθικά riffs και πανέμορφες μελωδίες διηγούνται αρχέγονες ιστορίες και ταξιδεύουν τον ακροατή σε φανταστικά ηχοτοπία. Mid-tempo τραγούδια που ρέουν ανεμπόδιστα και απλώνουν το σκοτάδι τους απλόχερα και βασανιστικά. Άσματα όπως τα “Lustful Father” και “The Tressrising Of Nyarlathotep (Act I)” δεν γράφονται κάθε μέρα, μέρη και τα δύο ενός αψεγάδιαστου επικίνδυνα εθιστικού συνόλου.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“One Step Beyond Dreams” (EP – 1991), “Walpurgisnacht” (1995)
(ΤΔ)
Beherit
Το στόρι…
Οι Beherit είναι η αντεπίθεση της Φιλανδίας στο black metal και αποτελούν μέχρι και σήμερα σήμα κατατεθέν αυτού του ιδιώματος. Ουσιαστικά με ένα full-length άλμπουμ κατάφεραν να γίνουν «κλασσικοί», αφού πριν βέβαια, είχαν προλάβει να κυκλοφορήσουν έναν σκασμό από demos. Διαλύθηκαν κάπου το 1994 και αφού ο mastermind της μπάντας Holocausto (ο οποίος πέρασε κάποιο καιρό μένοντας στο αυτοκίνητό του) το πήρε πάνω του και κυκλοφόρησε δύο dark ambient δίσκους, επανασυνδέθηκαν το 2008 με το εξαιρετικό “Engram” να αποτελεί την καλύτερη τους στιγμή έκτοτε.
Drawing Down The Moon (Spinefarm – 1993)
Μέσα σε αυτό το αρχέγονο, βλάσφημο υλικό οι Beherit κάνουν φοβερά πράγματα. Φιλτράρουν τις προϋπάρχουσες death / thrash metal επιρροές τους και καρφώνουν τόνους occult-ίλας και διαβολικής σκατοενέργειας. Πρωτόλειο μουσικό ξέσπασμα που περιλαμβάνει -πιο απλά δεν πάει- κιθαριστικά θέματα, βέβηλα φωνητικά που οι μπάντες του σήμερα κάνουν αμάν να τα αναπαράγουν και σάπια, μπουκωμένη παραγωγή ταμάμ για τις σκοτεινές επικλήσεις τους. Μέσα σε όλα αυτά, έχουν την οξυδέρκεια να εισάγουν doom καμπάνες και ολόκληρα ambient τραγούδια και να κάνουν το “Drawing Down The Moon” μέσα στην «πρωτογονίλα» του, ένα καινοτόμο άλμπουμ.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Engram” (2009)
(ΤΔ)
Burzum
Το στόρι…
Ο Varg Vikernes πρόλαβε μέσα σε περίπου ενάμιση χρόνο να συνθέσει και να ηχογραφήσει τέσσερα full-length άλμπουμ και ένα ep (αρχές 1992 – μέσα 1993). Μ μία απίστευτα δημιουργική περίοδο για τον ίδιο αλλά και για το black metal εν γένει, αλλά συνάμα τόσο καταστροφική. Βλέπετε, ο ίδιος, εκτός από το να συνθέτει μουσικάρες, έχει το συνήθειο να καίει εκκλησίες και να καταλήγει στη φυλακή μετά την δολοφονία του Euronymous των Mayhem. Η αδιανόητη αυτή ενέργεια, που θα στιγματίσει τόσο τον ίδιο όσο και ολόκληρο το ιδίωμα, θα τον κλείσει στην φυλακή και, μετά από 15 χρόνια κράτησης, θα αποφυλακιστεί το 2009. Έκτοτε θα κυκλοφορήσει μέχρι και σήμερα πέντε full-length άλμπουμ.
Hvis Lyset Tar Oss (Misanthropy Records – 1994)
Αυτή η ταραγμένη προσωπικότητα, ο μπερδεμένος νους (ή απλά μαλάκας για αρκετούς), καταφέρνει να δημιουργήσει ένα πραγματικό μνημείο του black metal. Τέσσερα τραγούδια, το καθένα με ξέχωρο προσανατολισμό, θα βάλουν τη σφραγίδα τους σε αυτό το είδος. Η εκτεταμένη χρήση πλήκτρων θα καλουπώσει αυτό το Burzum-ικό ύφος που θα το βλέπουμε να εξαπλώνεται σαν επιδημία μέχρι και σήμερα. Τα απλοϊκά riff καταριούνται θεούς και δαίμονες, οι ατμόσφαιρες καθηλώνουν και η φωνή του Varg τοποθετημένη μαεστρικά σε νευραλγικά σημεία της μουσικής του, θα αφήσει εποχή με το σπαραγμό της. Το τελευταίο τραούδι δεν είναι άλλο από το μνημειώδες “Tomhet”. Παιγμένο εξολοκλήρου με πλήκτρα, κλείνει ιδανικά τον δίσκο και χτίζει γέφυρες με το “Filosofem” άλμπουμ που θα ακολουθήσει.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Burzum” (1992), “Det Some Engang Var” (1993), “Filosofem” (1996)
(ΤΔ)
Mayhem
Το στόρι…
Μία πολυτάραχη ιστορία με ανατροπές και διακοπές, που πολλές φορές έδινε την εντύπωση ότι τους ακολουθούσε μία κατάρα. Ξεκίνησαν την πορεία τους στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Το EP “Deathcrush” (1987), θρυλικό και ένα από τα ακριβότερα collector’s item, υποσχόταν πολλά, αλλά δυστυχώς το επόμενο άργησε. Η αυτοκτονία του Dead και η δολοφονία του Euronymous δεν επέτρεψαν στο συγκρότημα να έχει μία συνέχεια και να προσφέρει αυτό που μπορούσε. Μέχρι και σήμερα η δισκογραφική τους παρουσία είναι σποραδική. Σε κάθε περίπτωση υπήρξαν από τις σημαντικές και καθοριστικές μπάντες του ιδιώματος.
De Mysteriis Dom Sathanas (Deathlike Silence – 1994)
Ο δίσκος αυτός κατά κάποιο τρόπο φέρει την αύρα και την τραγικότητα όλων αυτών που συνέβησαν σε αυτή τη μπάντα εκείνα τα χρόνια. Ηχογραφήθηκε ασφαλώς πριν τη δολοφονία του Euronymous, αλλά κυκλοφόρησε μετά από αρκετούς μήνες αναμονής και ήταν όπως ακριβώς τον θέλαμε και τον περιμέναμε. Ένα μαύρο έπος, σκοτεινό και απόκοσμο που κουβαλάει μία επιθανάτια, μακάβρια και νοσηρή ατμόσφαιρα, τη στιγμή που η ερμηνεία του Attila μας μεταφέρει σε μία άλλη διάσταση. Οι ξυραφένιες κιθάρες και το σπουδαίο drumming από τον Hellhammer ολοκληρώνουν την πιο εμβληματική στιγμή στην πολυτάραχη ιστορία τους και ένα από τα άλμπουμ που όρισαν το black metal. Ήταν ο δίσκος ο οποίος έκλεισε οριστικά μία ταραγμένη κυριολεκτικά και μεταφορικά εποχή για το ιδίωμα, το οποίο στη συνέχεια άνοιξε τις πόρτες του σε ένα ευρύτερο κοινό.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Deathcrush” EP (1987), “Grand Declaration Of War” (2000), “Ordo Ad Chao” (2007)
(ΑΚ)
Enslaved
Το στόρι…
Αν και υπήρξαν ανέκαθεν χαμηλών τόνων συγκρότημα, είναι από τους λίγους εκείνης της γενιάς των αρχών της δεκαετίας του ’90 που εξακολουθούν μέχρι και σήμερα να εντυπωσιάζουν, κυκλοφορώντας μόνο ποι kvalitiven δουλειές. Είναι αυτοί που ωρίμασαν με τον πιο δημιουργικό και πειστικό τρόπο. Υπήρξαν οι σημαντικότεροι συνεχιστές της επικής παράδοσης των Bathory, πριν στραφούν σε πιο progressive μονοπάτια, κατά βάση από το “Below The Lights” (2002) και μετά.
Frost (Osmose – 1994)
Το “Frost”, το δεύτερο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, ήταν το πρώτο πραγματικό αριστούργημα των Enslaved. Οι Νορβηγοί υπήρξαν λιγότερο καταιγιστικοί σε σχέση με πολλούς από τους συνοδοιπόρους τους, περισσότερο μελωδικοί και σίγουρα πιο επικοί. Μεγαλύτερες σε διάρκεια συνθέσεις, μεθυστικές μελωδίες, αργά επικά περάσματα, αυθεντικές folk / viking στιγμές, ακουστικά μέρη, απαγγελίες, αλλά πάνω από όλα αυθεντικό αίσθημα και μεγαλειώδης ατμόσφαιρα είναι αυτά που συνθέτουν αυτό το σπουδαίο άλμπουμ. Σαν αληθινοί vikings μας συνεπαίρνουν σε μία πραγματική περιπέτεια και ένα μαγευτικό ταξίδι στις βόρειες θάλασσες, από αυτά που ελάχιστοι μπορούν ακόμα και να τα επιχειρήσουν. Η σπουδαία πορεία αυτού του συγκροτήματος συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι και τις μέρες μας, προσφέροντας μοναδικές στιγμές.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Eld” (1997), “Below The Lights” (2002), “Axioma Ethica Odina” (2010)
(ΑΚ)
Cradle Of Filth
Το στόρι…
Όταν εμφανίστηκαν οι Cradle Of Filth, κάποια πράγματα είχαν αρχίσει να αλλάζουν. Η έως τότε αποκλειστική underground στάση των συγκροτημάτων άρχισε δειλά να διαφοροποιείται. Οι Άγγλοι πρωτοστάτησαν σε αυτή την διαδικασία. Παρά το γεγονός ότι σε αρκετές περιπτώσεις προκάλεσαν με τη στάση τους και τις δηλώσεις τους, είτε το γέλιο είτε τον εκνευρισμό πολλών οπαδών, προσέφεραν ορισμένα πολύ καλά άλμπουμ και μία διαφορετική αισθητική και προσέγγιση. Ήταν από αυτούς που έκαναν το black metal να ακούγεται και να φαίνεται πιο «όμορφο» και πιο προσιτό. Μετά από 10 ολοκληρωμένους δίσκους, συνεχίζουν μέχρι και σήμερα το δικό τους πάρτι. Αναμφίβολα, αποτελούν την πιο πετυχημένη εμπορικά μπάντα στην ιστορία του black metal.
The Principle Of Evil Made Flesh (Cacophonous – 1994)
Ο πρώτος δίσκος των Cradle Of Filth έφερε κάτι το διαφορετικό στο black metal. Η δαιμονολατρία, οι επικλήσεις σε αρχαίους θεούς ή στον εωσφόρο δίνουν τη θέση τους σε μία ρομαντική ατμόσφαιρα, γοτθικού ερωτισμού. Στο μουσικό κομμάτι η μεγαλύτερη αλλαγή εντοπίζεται στη χρήση των πλήκτρων, τα οποία όχι μόνο αποτελούν πλήρες όργανο, αλλά είναι μπροστά στην τελική μίξη και καθορίζουν τον ήχο και την ατμόσφαιρα σε σημαντικό βαθμό. Τα φωνητικά παραμένουν σε ανεκτά επίπεδα, προστίθενται ακόμα και απαγγελίες, με τους ρυθμούς είτε πιο γρήγοροι είτε πιο αργοί να δεν υπακούουν σε δογματισμούς. Η πανταχού παρούσα gothic αισθητική και διάθεση δημιουργεί νέα ήθη, με το vampire image να επισκιάζει τα πάντα. Ένας ακόμα κλασικός για το είδος δίσκος, πιο προσιτός, πιο δουλεμένος και με άλλη προοπτική, που έφερε καινούριους οπαδούς στο χώρο. Οι επιλογές τους, τους δικαίωσαν.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Dusk And Her Embrace” (1996), “Midian” (2000)
(ΑΚ)
Gorgoroth
Το στόρι…
Μέσα από πολλές και καλές κυκλοφορίες όλα αυτά τα χρόνια της καριέρας τους, οι Gorgoroth κατάφεραν να χτίσουν ένα ισχυρό brand name στο black metal και δικαίως να θεωρούνται σημαντικό κομμάτι της Νορβηγικής σκηνής. Παρόλο που η ιστορία τους έχει πολλές ανακατατάξεις μουσικών, σοβαρά μπλεξίματα με τον νόμο και χρόνιες δικαστικές διαμάχες μεταξύ των μελών, η μπάντα παραμένει ενεργή μέχρι σήμερα, με καινούργιο μάλιστα άλμπουμ στα σκαριά.
Pentagram (Embassy Productions – 1994)
Το “Pentagram” είναι κλασικό στα όλα του. Σε κάθε ένα από τα τραγούδια του, σε κάθε riff, οι Gorgoroth κάνουν κατάθεση μαύρης ψυχής και δημιουργούν ένα κόσμημα αυτού του ήχου. Απλό στην σύλληψή του, τιτάνιο στην αναπαραγωγή του. Μισή ώρα ακατάσχετου black metal χωσίματος χωρίς φανφάρες και περιφερειακά κοκοκόψαρα. Δεν χρειάστηκαν παραπάνω «συστατικά» αυτοί οι τύποι, πέρα από την μανία τους για την (θεοσκότεινη) μουσική και τις βλάσφημες ανησυχίες τους, για να συνθέσουν τραγούδια όπως τα “Begravelsesnatt”, “Ritual” και “Mooneskyggens Slave”, υποδείγματα «αμόλυντου» νορβηγικού black metal.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Antichrist” (1996), “Under The Sign Of Hell” (1997)
(ΤΔ)
In The Woods
Το στόρι…
Μία υπέροχη μπάντα που μας θυμίζει το εύρος και τον πειραματισμό της νορβηγικής σκηνής. Από το ξεκίνημα τους έδειξαν τη διάθεση τους να πορευτούν στο δικό τους δρόμο. Μετά το ντεμπούτο τους απομακρύνθηκαν από το black metal, ακολουθώντας πιο ψυχεδελικές επιρροές, παρέμειναν ωστόσο υπέροχοι μέχρι και την διάλυση τους το 2000.
Heart Of The Ages (Misanthropy – 1995)
Από τα πρώτα λεπτά του “Yearning The Seeds Of A New Dimension” γινόταν σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με ένα διαφορετικό και ξεχωριστό άλμπουμ. Ατμοσφαιρικό, νοσταλγικό, γεμάτο μυστήριο, το “Heart Of The Ages” είναι ένα άλμπουμ που συνδυάζει το black metal, με το doom, το folk, με μία post διάθεση και πραγματικά progressive νοοτροπία. Οι Νορβηγοί τολμούν να εκφράσουν την αγάπη τους για την μητέρα φύση και προσφέρουν εμπνευσμένες συνθέσεις και υπέροχες εκτελέσεις, ενώ τα καθαρά φωνητικά με μία έντονη folk αίσθηση, συνδυάζονται με high pitched ουρλιαχτά, τη στιγμή που λίγες και ευφυώς τοποθετημένες Floyd-ικες στιγμές δίνουν μία εικόνα για την πορεία που θα ακολουθήσει η μπάντα τα επόμενα χρόνια. Το άλμπουμ εκπέμπει μία αύρα και μία φλόγα μοναδική. Το πιο σημαντικό είναι ότι σπρώχνει τα όρια του ιδιώματος το 1995.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Omnio” (1997), “Strange In Stereo” (1999)
(ΑΚ)
Necromantia
Το στόρι…
Μία πολύ σημαντική μπάντα για την εξέλιξη του ελληνικού black metal είναι οι Necromantia. Εισήγαγαν βασικά συστατικά για την εξέλιξη του και έπαιξαν και αυτοί ηγετικό ρόλο στην θεμελίωσή του. Ο πολυπράγμων μπασίστας-πληκτράς – τραγουδιστής Wampyr Daoloth, εκτός των άλλων, έπαιξε πλήκτρα σε πολλά «γνωστά» black metal albums εκείνης της εποχής (αρχές – μέση ’90s) και έκανε την παραγωγή για άλλα τόσα. Συνεχίζουν κανονικά σαν μπάντα μέχρι και σήμερα, παρόλο που έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά.
Scarlet Evil Witching Black (Osmose – 1995)
Το black metal μέχρι το 1995 είχε ήδη προλάβει να αγκαλιάσει ετερόκλητες μουσικές αναφορές και οι Necromantia μέσα σε αυτό το πλαίσιο δεν έκατσαν με σταυρωμένα τα χέρια. Μέσα στην μαυρίλα τους θα εισάγουν πολυ-οργανικές ακολουθίες, θα παίξουν χωρίς ρυθμική κιθάρα (εκτός των solos) και θα παγιδεύσουν με εθιστικές μελωδίες την σκοτεινιά τους. Τα τραγούδια τους πέραν της black κυνικότητάς τους, θα αγοράσουν πολύ από το heavy metal, ενώ τα πλήκτρα δεν θα σταματούν να χτίζουν ατμόσφαιρες και να προσθέτουν majestic λυρισμό. Ένας άψογα δομημένος και ενορχηστρωμένος δίσκος που δεν θα σταματήσει ποτέ τελικά να εντυπωσιάζει με τον βίαιο και παράλληλα πιασάρικο χαρακτήρα του.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Crossing That Fiery Path” (1993), “Ancient Pride” (EP – 1997)
(ΤΔ)
Ved Buens Ende
Το στόρι…
Ό,τι και να πεις για αυτό το συγκρότημα είναι λίγο. Όσοι ασχολήθηκαν πραγματικά με τον ένα και μοναδικό (το “Those Who Caress The Pale” είναι το demo τους) δίσκο που κυκλοφόρησαν, τους έχουν λατρέψει. Ανήκαν στον ευρύτερο black metal χώρο, αλλά αναμφίβολα το ύφος τους απείχε πολύ από οτιδήποτε άλλο κυκλοφορούσε τότε, αλλά και για πολλά ακόμα χρόνια. Αυτοί που ενδιαφέρθηκαν για τη μουσική των Νορβηγών ήταν λίγοι και αυτοί που τους εκτίμησαν ελάχιστοι και ως αποτέλεσμα η πορεία τους είχε γρήγορο και άδοξο τέλος με την κυκλοφορία του μοναδικού τους δίσκου. Η προσπάθεια επαναδραστηριοποίησης στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας δεν καρποφόρησε.
Written In Waters (Misanthropy – 1995)
Το “Written In Waters” παρέμεινε ένα ανεξίχνιαστο δημιούργημα για την πλειοψηφία των blacksters. Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψεις αυτό που κάνουν οι Ved Buens Ende σε αυτό το άλμπουμ, αλλά αφήνουν το χώρο να νιώσεις την ανυπέρβλητη αξία και ποιότητά του. Τα τρία μέλη (Czral, Carl-Michael Eide, Vicotnik) βρίσκουν την έμπνευση από τα άδυτα της ανθρώπινης φαντασίας, χρησιμοποιούν μία πρωτόγνωρη συνθετική προσέγγιση και δομή, δημιουργούν μία ατμόσφαιρα σκοτεινή, μελαγχολική, ψυχεδελική και οδηγούνται σε ένα avant-garde αποτέλεσμα και σε οριακές μουσικές καταστάσεις. Τα φωνητικά από ακραία-grim μεταλλάσσονται σε υπνωτικά/ψυχεδελικά, ενώ το συναίσθημα αναδύεται κάθε στιγμή στη διάρκεια του δίσκου. Ουσιαστικά το “Written In Waters” είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο, ένα αριστούργημα, πρωτοποριακό και καινοτόμο, πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή του. Υπέροχο και μοναδικό, που οι λέξεις είναι φτωχές για να το περιγράψουν με ακρίβεια.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
–
(ΑΚ)
Abigor
Το στόρι…
Το 1993, την εποχή που το δεύτερο κύμα του black metal είχε ήδη κάνει παραπάνω από αισθητή την παρουσία του στα μεταλλικά δρώμενα, ιδρύονται στην Αυστρία οι Abigor. Ένα συγκρότημα που από πολύ νωρίς εξέλιξε τον ήχο αυτής της μουσικής και κυκλοφόρησε κάποια καταπληκτικά άλμπουμ. Ο P.K και ο T.T είναι τα δύο βασικά στελέχη τους, με τον δεύτερο να αποχωρεί από την μπάντα για κάποια χρόνια και να γυρίζει πίσω το 2006. Η μπάντα δραστηριοποιείται μέχρι και σήμερα με τους δύο προαναφερθέντες να λογίζονται ως τα μοναδικά μέλη της.
Nachthymen (From The Twilight Kingdom) – (Napalm Records 1995)
Ένα άλμπουμ το οποίο σε κάποιους τομείς ήταν μπροστά από την εποχή του και κυρίως στην συνθετική του πολυφωνία. Ένας ογκώδης, φουσκωμένος ήχος, φορτωμένος με μουσικές ευρεσιτεχνίες, που ψαρώνει τον ακροατή σε κάθε του δευτερόλεπτο. Αιχμηρά, πολυεπίπεδα, δύσβατα σε σημεία riffs, χτίζουν μία ωμά δομημένα ατμόσφαιρα που στηρίζεται όμως σε όλες τις majestic «αδυναμίες» τους (γυναικεία φωνητικά, τύμπανα ορχήστρας, καταπληκτικά synths) και δημιουργούν μία σκοτεινή αρμονία. Τα εξαιρετικά ντραμς ολοκληρώνουν αυτήν την μαγική εικόνα για έναν δίσκο που αναπνέει σε σώμα ’90s με μυαλό ’00s.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Verwüstung – Invoke Τhe Dark Age” (1994), “Opus IV” (1996)
(ΤΔ)
Dissection
Το στόρι…
Παρά το γεγονός ότι υφίσταντο από το 1990, οι Dissection κυκλοφόρησαν μόλις τρεις δίσκους. Το εξαιρετικό “The Somberlain” (1993) και το ακόμα καλύτερο “Storm Of The Light’s Bane” (1995) δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες από τους Σουηδούς, αλλά η πορεία τους διακόπηκε από την φυλάκιση για δολοφονία του Jon Nodtveidt το 1997. Αποφυλακίστηκε το 2004 και κυκλοφόρησε άλλο ένα άλμπουμ, μέχρι που έβαλε τέλος στη ζωή του στις 16 Αυγούστου 2006. Ένα άσχημο τέλος για έναν πραγματικά ταλαντούχο μουσικό. Ηγέτες του σουηδικού black metal ήχου με τις χαρακτηριστικές μελωδίες και μεσαίες ταχύτητες. Μπορούσαν να είχαν προσφέρει πολλά περισσότερα.
Storm Of The Light’s Bane (Nuclear Blast – 1995)
Αυτός ήταν ο πρώτος δίσκος στην ιστορία του ιδιώματος που συνειδητά απευθύνθηκε σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Μετά το σπουδαίο “The Somberlain”, το “Storm Of The Light’s Bane” βαραίνει λίγο τον έως τότε αδιαπραγμάτευτο μαυρομεταλλικό ήχο, φέρει μία αψεγάδιαστη και ισορροπημένη παραγωγή και βέβαια κυκλοφορεί από μία μεγάλη εταιρεία. Ο σημαντικότερος δίσκος του Jon Nodtveidt έχει τα πάντα. Άψογα δομημένες συνθέσεις, αμεσότητα, μελωδία και ατμόσφαιρα που αγκαλιάζουν τα περιορισμένα blastbeats, ενώ σε πολλά σημεία ακροβατεί ανάμεσα στο black και στο death metal. Ο δίσκος έχει το σπουδαίο ότι κάνει τα βασικά, αλλά τα κάνει τέλεια. Το εξώφυλλο από τον Necrolord είναι και αυτό ένα έργο τέχνης που κοσμεί το άλμπουμ. Υπάρχουν πολλοί που αυτός είναι ο αγαπημένος τους black metal δίσκος. Αναμφίβολα, από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“The Somberlain” (1993)
(ΑΚ)
Marduk
Το στόρι…
Η ίδια η ιστορία ανέδειξε τους Σουηδούς Marduk σαν μία από τις σημαντικότερες μπάντες του black metal ιδιώματος. Μία απόλυτα ισορροπημένη μουσική πορεία με εξαιρετικές κυκλοφορίες από την έναρξή της μέχρι και σήμερα. Η ακραία ηχητική αλλά και στιχουργική θεματολογία τους (κατηγορήθηκαν αρκετές φορές για φασιστικές αντιλήψεις) τους έκανε ευρύτερα γνωστούς και ιντρίγκαρε ανέκαθεν την metal κοινότητα. Η έλευση του Mortuus στα φωνητικά το 2004, επηρέασε την μουσική τους ταυτότητα κάνοντάς την μπάντα αρωγό σπουδαίων black metal «στιγμών», κάτι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.
Heaven Shall Burn… When We Are Gathered (Osmose – 1996)
Αυτό είναι το άλμπουμ στο οποίο παγιώνεται ο ήχος των Marduk και που θα χαρακτηρίσει ολόκληρη την μουσική τους πορεία. Υπερηχητικές ταχύτητες και riff που ξυρίζουν θρονιάζονται σε κάθε τραγούδι και χτίζουν τον trademark ήχο τους. Ταυτόχρονα, η έλευση του “Legion” στα φωνητικά σηματοδοτεί μία σπουδαία προσθήκη για την μπάντα και μία συνεργασία που θα κρατήσει για πολλά χρόνια. Μαυρίλα με το κιλό και παρόλο που κάποιες μελωδίες ξεπετάγονται ανά σημεία, βουλιάζουν στον γενικότερο χαμό αυτού του δίσκου που σε πιάνει από το σβέρκο και δεν σου δίνει χρόνο να ανασάνεις.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Opus Nocturne” (1994), “Nightwing” (1998), “Wormwood” (2009)
(ΤΔ)
Satyricon
Το στόρι…
Οι Satyricon είναι από τις παλαιότερες μπάντες της νορβηγικής σκηνής. Τη δεκαετία του ’90 πορεύτηκαν περισσότερο σε ατμοσφαιρικά μονοπάτια, προσφέροντας σπουδαίους δίσκους μέχρι και το “Rebel Extravaganza” (1999). Η συνέχεια τους από το “Volcano” (2002) υπήρξε μάλλον αμφιλεγόμενη, με καλές στιγμές αλλά και απογοητεύσεις, σαν αυτή του περσινού ομώνυμου δίσκου τους.
Nemesis Divina (Moonfog – 1996)
Η κορυφαία στιγμή των Satyricon και ένας δίσκος που έδειξε ότι το black metal δεν είναι απαραίτητο να κινείται στο underground για να είναι επικίνδυνο και να δημιουργεί εφιάλτες. Το “Nemesis Divina” ήταν από τους πρώτους δίσκους του ιδιώματος που χαρακτηριζόταν από επαγγελματισμό σε όλα τα επίπεδα. Τη σύνθεση, την παραγωγή, το layout, το promotion, τα πάντα. Μουσικά χαρακτηρίζεται από μία αμεσότητα και ένα καταιγισμό ιδεών. Οι κομματάρες διαδέχονται η μία την άλλη οδηγώντας σε ασταμάτητες ανατριχίλες, με τις εναλλαγές ρυθμών, τις λυτρωτικές μελωδίες, το πιάνο, τα φωνητικά του Satyr και το ανελέητο drumming του Frost. Άλλοτε επιθετικό, άλλοτε ατμοσφαιρικό και διαρκώς μεγαλειώδες, το “Nemesis Divina” ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος, τον οποίο ακόμα και ο Satyr δεν τόλμησε να προσεγγίσει ποτέ ξανά.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Dark Medieval Times” (1993), “Shadowthrone” (1995), “Rebel Extravaganza” (1999)
(ΑΚ)
Judas Iscariot
Το στόρι…
Το μοναδικό μέλος της μπάντας, ο Andrew Harris άρχισε να παίζει black metal στην Αμερική πριν καλά καλά αυτό εδραιωθεί σαν ιδίωμα στην Ευρώπη. Η γαματοσύνη του επίσης επαφίεται στο ψευδώνυμό του (Akhenaten – ριζοσπάστης Φαραώ που πήγε να ξεχαρβαλώσει τα μισά ήθη και έθιμα της Αρχαίας Αιγύπτου), αλλά κυρίως στην τρομερά ποιοτική μουσική που χαρακτήρισε όλες του τις κυκλοφορίες, βάζοντας την υπογραφή του στην εξέλιξη του αμερικάνικου black metal. Δυστυχώς το 2002 κατέβασε τα ρολά.
Thy Dying Light (Moribund Records – 1996)
Η προσέγγιση των Judas Iscariot στο black metal περιλαμβάνει πρωτόλεια δομικά συστατικά και πάνω σε αυτά κάνει θαυμαστά πράγματα. Το “Thy Dying Light” εντυπωσιάζει με την ανεπιτήδευτή του προσωπικότητα, τέλεια εναρμονισμένη με τις μεγαλειώδεις Burzum-ικές ατμόσφαιρες και τα παγωμένα κιθαριστικά θέματα. Μελωδίες που φαντάζουν οικείες και τραβηχτικές αναδύονται από κάθε τραγούδι και χτίζουν στέρεες γέφυρες με τα δάση της Νορβηγίας. Τα μεγαλύτερα σε διάρκεια τραγούδια του δίσκου είναι και ζουμί της υπόθεσης, μιας και σε αυτά ο Akhenaten καταφέρνει να ξεδιπλώσει το μουσικό του ταλέντο ανεμπόδιστα, αναπαράγοντας τέλεια όλες τις «φόρμες» του δευτέρου κύματος του black metal.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Of Great Eternity” (1997), “Distant In Solitary Night” (1999), “Heaven In Flames” (1999)
(ΤΔ)
Solefald
Το στόρι…
Οι Solefald αποτελούν μία από τις πιο ιδιαίτερες μπάντες της Νορβηγίας, κάτι που έγινε σαφές από το πρώτο τους άλμπουμ το 1997. Η πρόοδος τους και η εξέλιξή τους υπήρξε εντυπωσιακή από δίσκο σε δίσκο. Ακόμα και αν με τα χρόνια το black metal απαλείφθηκε εντελώς από τον ήχο τους, η μουσική τους ευφυΐα παρέμεινε ζωντανή και συνεχίζουν να μας προσφέρουν σπουδαία άλμπουμ, μέχρι και το επόμενο ασφαλώς.
The Linear Scaffold (Avantgarde – 1997)
Αυτός ήταν ένας από τους δίσκους που κυκλοφόρησαν το 1997 και υπήρξε αφετηρία για πολλούς να ακολουθήσουν προοδευτικά και avant-garde μονοπάτια. Ιδιαίτερο, ξεχωριστό και πρωτοποριακό το “The Linear Scaffold” φέρνει νέα ήθη και ιδέες ανοίγοντας ένα διαφορετικό μονοπάτι στο black metal. Η αντισυμβατική συνθετική προσέγγιση και οι αλλόκοτες δομές των κομματιών χρωματίζουν τη διάθεση για καλλιτεχνική δημιουργία που μπαίνει ως πρώτη προτεραιότητα. Εδώ δεν υπάρχουν ούτε blast beats, ούτε μαύρα έπη και το τελικό αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερα πρωτοποριακή μουσική. Η χρησιμοποίηση black metal ουρλιαχτών με τη συνοδεία μόνο ενός πιάνου τη στιγμή που πνιχτά black metal φωνητικά, συνδυάζονται με καθαρά φωνητικά και απαγγελίες, ήταν ασυνήθιστα για το χώρο. Ένας από τους δίσκους που είτε τον λατρεύεις είτε τον μισείς.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Neonism” (1998), “Red For Fire: An Icelandic Odyssey Part I” (2005)
(ΑΚ)
Emperor
Το στόρι…
Από τους πρωτοπόρους της σκηνής των αρχών της δεκαετίας του ’90, οι Emperor υπήρξαν σημαντικοί, καθοριστικοί και ξεχωριστοί. Το ταλέντο τους είχε φανεί ήδη από το “Wrath Of The Tyrant” demo του 1992, που θα μπορούσε να αποτελέσει κανονική κυκλοφορία. Η εξέλιξή τους από εκείνο το σημείο ήταν αλματώδης και κάθε τους άλμπουμ μοναδικό, αγγίζοντας κορυφές, που ελάχιστοι από το χώρο μπορούσαν ακόμα και να φανταστούν ότι υπάρχουν. Μετά από 4 full length και 1 mini LP, τα μέλη της μπάντας αποφάσισαν να ακολουθήσουν διαφορετικούς μουσικούς δρόμους. Ίσως το κορυφαίο και σπουδαιότερο black metal συγκρότημα όλων των εποχών.
Anthems To The Welkin At Dusk (Candlelight – 1997)
Η αναγραφή στο οπισθόφυλλο «Emperor performs Sophisticated Black Metal Art exclusively» αντικατοπτρίζει στο ακέραιο την αλήθεια αυτού του αριστουργήματος. Το “In The Nightside Eclipse” (1994) άνοιξε νέους δρόμους, αλλά το “Anthems To The Welkin At Dusk” ήταν αυτό που τοποθέτησε τους Νορβηγούς στην κορυφή, υπογράμμισε ότι το black metal μπορεί να υπάρξει και ως μία μορφή τέχνης και συντάραξε συθέμελα τον metal πλανήτη. Το άλμπουμ ήταν ένας μεγαλειώδης συγκερασμός του black metal με την πεμπτουσία της κλασσικής μουσικής. Πολύπλοκες ατμοσφαιρικές μελωδίες βρίσκονται απέναντι σε χαοτικά, θυελλώδη riffs, τη στιγμή που καθαρά, υμνικά φωνητικά εναλλάσσονται με τα δαιμονισμένα black metal ουρλιαχτά. Οι κλασσικότροπες συνθέσεις, η απίστευτη μουσικότητα και η αίσθηση μεγαλείου που αποπνέει κάνουν αυτό το δίσκο ένα μαύρο έργο τέχνης, σπάνιας ομορφιάς και μοναδικής καλλιτεχνικής έκφρασης. Μία ασύλληπτη κορυφή που υπό όρους θα μπορούσε να θεωρηθεί ο καλύτερος black metal δίσκος στην ιστορία.
Άλλοι προτεινόμενοι δίσκοι…
“Emperor” (EP – 1993), “In The Nightside Eclipse” (1994), “Prometheus: The Discipline Of Fire And Demise” (2001)
(ΑΚ)
Ulver
Το στόρι…
Από τις παλαιότερες (1993) και η πιο απρόβλεπτη μπάντα της νορβηγικής σκηνής. Κάθε δίσκος τους αποτέλεσε και μία έκπληξη και οι πειραματισμοί ήταν ο κανόνας σε όλη τους την πορεία μέχρι και σήμερα. Έχουν περάσει από το black metal, το folk, την ηλεκτρονική μουσική, μέχρι και την νεοκλασσική. Παραμένει άγνωστο τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον. Το σίγουρο είναι ότι ο σπουδαίος Kristoffer Rygg (mainman της μπάντας) μας έχει συναρπάσει πολλές φορές μέχρι σήμερα.
Nattens Madrigal (Century Media – 1997)
Ότι πιο μαύρο, δύστροπο και άτεχνο μας παρουσίασαν ποτέ αυτοί οι Νορβηγοί, που παραδόξως εμπεριέχει τον χαρακτήρα και την ψυχή της μπάντας. Δεν είναι το καλλιτεχνικό τους peak, ούτε ο ένας δίσκος για τον οποίο θα μείνουν στην ιστορία, αλλά είναι αυτός που ευθυγραμμίζεται με το παραδοσιακό black metal ύφος. Σε μία χρονιά που το ιδίωμα είχε αρχίσει να κάνει στροφή, να πειραματίζεται και να προοδεύει, οι Ulver επέστρεψαν σε «πατροπαράδοτες» αξίες, πριν αναχωρήσουν για άλλους μουσικούς κόσμους. Πατώντας με προσοχή στα χνάρια των Darkthrone εποχής “Transilvanian Hunger”, μας αφήνουν σύξυλους και ταυτόχρονα αφήνουν το σημάδι τους στο μαυρομεταλλικό ψηφιδωτό. Ένας δίσκος τόσο απρόβλεπτος και αντισυ
