Τι περιμένετε? – Της Άννας Ζανίδακη

 

 

Να βγούνε και να κατηγορήσουν το κοριτσάκι τους?

 

Γιατί για τον κάθε γονιό , αυτό είναι τα παιδιά μας.

 

Τα κοριτσάκια μας , τα αγοράκια μας μεν , αλλά μέσα από πολυωρες συζητήσεις , τους αντρεύουμε και τους ωριμάζουμε, για αυτή τη ρημάδα τη ζωή.

 

Μια ζωή, που έρχεται και στα φέρνει τα πάνω κάτω , χωρίς καλά καλά να δεις τι σου γίνεται!

 

Τι περιμένετε?

 

Ένα σφοδρό , τραχύτατο ΚΑΤΗΓΟΡΩ, για το παιδί τους , για το σπλάχνο τους?

 

Αλήθεια και γονιός να μην είσαι , πρέπει να σκύψεις με πόνο , με αληθινή ενσυναίσθηση και να παρηγορήσεις , με λόγια ,όχι να φερθείς άνανδρα, πληγώνοντας ή δειχνοντας με το δάχτυλο το παιδί τους.

 

Παιδιά μεγαλώνουμε, παιδιά αναθρέφουμε και κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει.

 

Ποιος γονιός θέλει να ανακατευθούν με σκόνες και περιβάλλοντα, χαώδη και μη αναστρέψιμα?

 

Λέτε να θελαν οι γονείς , να την είχαν παροτρύνει?

 

Ή πιστεύετε πως μας ακούνε πάντα τα παιδιά μας και δεν κάνουν του κεφαλιού τους?

 

Δυστυχώς, σε μερικά άτομα η τύχη χαμογελά ,έστω και μέσα από στενωπούς και ατασθαλλίες , σ άλλους όμως τους μαυροφορά και τους αφήνει απλα να κεραστούν με το έτσι θέλω το ποτό του Χάρου και της Απληστίας του.

 

Νιάτα όμορφα, ντυμένα με καλοσύνη μεν , αγάπη , αλλά όταν κάτι τους λείπει και δεν το μοιράζονται , δυστυχώς το βρίσκουν σ άλλα μονοπάτια, σε λάθος άτομα.

 

Δεν είναι λιγα τα περιστατικά και συνεχίζονται δυστυχώς, γιατί έχει εκλείψει η ανθρω ποια και έχει ριζωθεί για τα καλά , η κακία , η ζήλια , το μίσος και η ανώμαλη προσγείωση ψυχών, όταν δεν είναι σε θέση να ζήσουν, να διαθέτουν προσόντα άλλων, έτσι ώστε να τους τα στερήσουν διά της αναίσθητης οδού .

 

Ταξιδεύοντας τους σε λεωφόρους δικών τους λανθασμένων και νοσηρών απωθημένων, αφού υπό καθεστώς νηφαλιότητας , ποτέ δε θα ήταν σε θέση να τα γευθούν , ακόμη και να τα αγγίξουν.

 

Τι περιμένετε , να πούνε οι χαροκαμένοι γονείς , συγγενείς?

 

Εμείς πρέπει να ζητάμε ένα τεράστιο κάθε φορά συγνώμη, απ τη νεολαία μας , που ίσως ή και σίγουρα , καλύπτοντας τα δικά μας απωθημένα, λασκάρουμε λουριά , αφήνουμε ανεξέλεγκτες καταστάσεις , στάσεις , καθώς εμείς ζώντας όντως σε ελεγχόμενες στάσεις γονέων μας ,στερηθήκαμε ίσως κι αυτή την εφηβεία μας.

 

Θα σας πω πως δεν το μετάνιωσα , που είχα αυστηρό έλεγχο, μα το λέω τώρα , καθώς η κοινωνία μας εξελλίσσεται και δεν έχει σταματημό , απ τις σκόνες και κυρίως από ουσίες που μη ελέγχοντας κεντρικά νευρικά συστήματα , σε καθιστούν έρμαιο και τρόπαιο λάθος υπ ανθρώπων.

 

Ήσουν ένα κορίτσι .

Μόλις 18 μισό και αν.

Κι όμως ήθελες να γευτείς τη ζωή.

Μα μέσα της εσωκλύονται θηρία που σε κατασπάραζαν και εσύ ίσως ή και σίγουρα να τους έδινες άφεση δικών τους αμαρτιών.

 

Σε κανέναν εμπιστοσύνη.

Οι φίλοι που φέρονται έτσι θέλουν απλά και μόνο, σκότωμα.

 

Σε αφήσαν σε μια μεριά και δεν ασχολήθηκαν καν μαζί σου.

ΓΙΑΤΊ?

ΓΙΑΤΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ Σ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΥΠΟΚΟΣΜΟ.

 

Τι περιμένετε?

 

Να ικανοποιηθείτε ακούγοντας τα λάθη της ή ακόμη και να νιώσετε πως όντως τα χετε όλα καταλάβει?

 

ΕΕ λοιπόν!

 

Κι ας έκανε ότι έκανε κι ας ντυνόταν όπως ντυνόταν.

 

Δε μας πέφτει λόγος και ούτε κανένα δικαίωμα.

 

Αλλά μας πέφτει λόγος , γι αυτή την κοινωνία που δε λέμε να τη φτιάξουμε ,να την αλλάξουμε, γιατί καθώς ξέρουμε , ουσίες , χουλιγκανισμοί και τα παρεμφερή, εξυπηρετούν άλλα κέντρα αποφάσεων και λήψεων τους!

 

Ήταν μόνο 19..κι αν!!!!

 

Τώρα εκεί ψηλά , κάνε τα παράπονά σου.

 

Και ποιος ξέρει !

 

Ίσως ο Κεμάλ δε θα λέει μόνο Καληνύχτα!