Χρήστος Τσαγανέας: Η ζωή του ενός εμβληματικού καλλιτέχνη

Ο Χρήστος Τσαγανέας γεννήθηκε στις 2 Ιουλίου 1906 στη Βράιλα της Ρουμανίας και έφυγε από τη ζωή στις 2 Ιουλίου 1976, ανήμερα των εβδομηκοστών γενεθλίων του. Προερχόμενος από μια ευκατάστατη οικογένεια, ξεκίνησε τις σπουδές του στη Νομική, ωστόσο η ζωή του πήρε μια διαφορετική τροπή όταν γνώρισε τη Νίτσα Βιτσώρη.

Η Νίτσα Βιτσώρη, μια καλλονή που σπούδαζε ιατρική, ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα τον Χρήστο. Τελικά, ο Γιώργος Βιτσώρης, ο σύζυγός της, εγκατέλειψε τις σπουδές του για να ακολουθήσει το θέατρο, έπειτα από την επικράτηση του έρωτά τους. Παρά την ηλικιακή διαφορά των επτά ετών, ο Χρήστος αποφάσισε να εγκαταλείψει τη νομική και να ακολουθήσει το όνειρό του στο πλευρό της αγαπημένης του, παρά την αντίσταση των γονιών του, οι οποίοι τον αποκλήρωσαν.

Στον κόσμο του κινηματογράφου, ο Τσαγανέας διακρίθηκε για τους δεύτερους ρόλους του, με φράσεις που έμειναν στην ιστορία, όπως «Άνθρωποι, Άνθρωποι, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός» από την ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» το 1948, και «Βεβαίως-Βεβαίως» από το «Το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» το 1959.

Η θεατρική του καριέρα ξεκίνησε το 1929 με το θρησκευτικό δράμα «Η Θυσία του Αβραάμ» του Βιτσέντζου Κορνάρο, όπου έδειξε το υποκριτικό του ταλέντο και έγινε γνωστός στη θεατρική κοινότητα. Στη διάρκεια της καριέρας του, συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους αθηναϊκούς θιάσους, παίζοντας κυρίως σε κλασικά έργα, και στη δεκαετία του ’60 στράφηκε στην κωμωδία, δουλεύοντας μαζί με τον Μίμη Φωτόπουλο.

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου, ο θίασος της Κατερίνας, του οποίου ο Χρήστος ήταν μέλος, μετατράπηκε σε επιθεωρησιακό και ανέβασε πολιτική σάτιρα, με έργα όπως οι «Πολεμικές Καντρίλιες». Επίσης, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συμμετείχε στο ΕΑΜ Καλλιτεχνών, προσφέροντας τις υπηρεσίες του και ως καλλιτέχνης και ως πατριώτης. Μετά την απελευθέρωση, συμμετείχε στη δημιουργία του θιάσου Ενωμένοι Καλλιτέχνες, προάγοντας το λαϊκό θέατρο.

Η κινηματογραφική του καριέρα εμπλουτίστηκε το 1933 με την ταινία του Ερτογρούλ Μουχσίν μπέη «Ο Κακός Δρόμος», που βασιζόταν στο έργο του Γρηγορίου Ξενοπούλου. Έγινε πιο γνωστός μέσα από την ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», όπου υποδύθηκε έναν τρόφιμο τρελοκομείου κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο», η ατάκα του «βεβαίως – βεβαίως» τον καθόρισε ως έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς της εποχής.

Ο Χρήστος Τσαγανέας άφησε την τελευταία του πνοή στην Αθήνα, στις 2 Ιουλίου 1976, και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε το επόμενο ημέρα από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, παρουσία πολλών συναδέλφων του. Η Νίτσα Τσαγανέα απεβίωσε το 2002, σε ηλικία 100 ετών, και ετάφη δίπλα στην κόρη της, η οποία είχε πεθάνει το 1997.