Μια Σύντομη Ανασκόπηση της Χαμένης Ουτοπίας και της Ελπίδας από τον Φόλκερ Μπράουν

Η σύγχρονη πεζογραφία παρουσιάζει την έλλειψη μιας αριστερής προοπτικής που θα μπορούσε να μας προσφέρει τουλάχιστον μια αχτίδα ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον. Καθώς παρακολουθούμε τις πιο σκληρές μέρες του παγκόσμιου καπιταλισμού, όπου το κέρδος είναι το κυρίαρχο σύμβολο, είναι φυσικό να διαμορφώνονται κοινωνίες με ανισότητες δύο ταχυτήτων. Ένα προνόμιο που απολαμβάνουν λίγοι, ενώ οι πολλοί μένουν περιθωριοποιημένοι. Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν έχει καταφέρει να διασφαλίσει τα βασικά αγαθά της παιδείας και της υγείας για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, ενώ επιδεικνύει σφρίγος στη προπαγάνδα και στην ανελευθερία.

Στην ανθρώπινη ζούγκλα της νέας χιλιετίας, οι φωνές όπως αυτή του Φόλκερ Μπράουν, που αντλούν από τις πιο ιδιαίτερες και δημιουργικές γωνιές του εικοστού αιώνα, είναι όχι μόνο καλοδεχούμενες, αλλά και απολύτως αναγκαίες. Ο Μπράουν, ως φορέας καθαρών ιδεών από μια ιδανική πολιτεία διανοουμένων, αναζητά και μεταφέρει τα θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούν τον άνθρωπο σε κάθε εποχή.

Το τρίπτυχο της συντομίας που προσφέρουν οι Εκδόσεις Έναστρον, σε μετάφραση της Σούλας Ζαχαροπούλου, αποτελεί μια σπονδυλωτή νουβέλα που εξερευνά τρεις εκδοχές του σύγχρονου ανθρώπου: τον περιθωριοποιημένο και τον ψευδώς προνομιούχο. Αγοράζοντας τη δική μας εύθραυστη ευτυχία με την δυστυχία χιλιάδων, πιστεύουμε ότι θα αποφύγουμε τον επικείμενο κατακλυσμό. Μέσα από τρεις σύντομες ιστορίες, ο Μπράουν αναδεικνύει ένα κρίσιμο ζήτημα: σε έναν κόσμο όπου οι μη προνομιούχοι κυριαρχούν, οι προνομιούχοι διαρκώς φοβούνται τη σκιά τους. Η ζωή είναι ένα απίστευτα πολύπλοκο σύστημα στο οποίο όλα συνδέονται με τρόπους αδιανόητους. Λίγη σημασία έχει αν η καταστροφή προέρχεται από την Τοσκάνη, τη Σιβηρία ή τις φαβέλες της Βραζιλίας, καθώς οι κοινωνικές ανισότητες ισχύουν παντού.

Οι τρεις διαφορετικές εκδοχές του ίδιου θέματος περιέχονται σε επιδραστικούς τίτλους: «Αυτό που πραγματικά θέλουμε», «Έτσι έχουν τα πράγματα», «Τι έρχεται;», οι οποίοι ενδέχεται να παραπέμπουν στο γνωστό έργο του Γκογκέν. Ο Μπράουν, με ένα αντισυμβατικό ύφος που προδίδει την καλλιτεχνική του ταυτότητα, εξερευνά τα όρια της γραμματικής και του συντακτικού, πειραματίζεται με τη χρήση των σημείων στίξης. Η Σούλα Ζαχαροπούλου, στη μετάφραση της, αποτυπώνει τον δυναμισμό και την υπαινικτική καταγγελία του Μπράουν, ακολουθώντας πιστά τις αφηγηματικές ροές του Γερμανού συγγραφέα. Αυτό το έργο αποτελεί ένα ευσύνοπτο εγχειρίδιο για την ελπίδα και την ουτοπία που έχουμε χάσει εδώ και καιρό.