Το Αιώνιο Είδωλο ενός Παραγνωρισμένου Μουσικού Μνημείου

Στο λυκόφως μιας λησμονημένης αυτοκρατορίας, εκεί όπου οι σκιές απλώνονται μακρόσυρτες και οι φωνές του παρελθόντος ξεθωριάζουν σε απόμακρους αντίλαλους, το “Eternal Idol” αναδύεται ως ένας οβελίσκος από οψιδιανό, σμιλευμένος από τα ίδια τα χέρια της μοίρας και των συγκυριών. Οι Black Sabbath, πληγωμένοι αλλά αγέρωχοι, στέκονται στο χείλος της λήθης, επικαλούμενοι έναν νέο προφήτη: τον Tony Martin.

Η Αναζήτηση ενός Νέου Frontman

Μετά την αποτυχία του πειράματος “Born Again”, στο οποίο συμμετείχε ο Ian Gillan στο μικρόφωνο, οι Black Sabbath βρέθηκαν ξανά σε αναζήτηση ενός σταθερού frontman. Ο Tony Iommi, την περίοδο αυτή, επιδίωκε ένα προσωπικό project και όχι μια τυπική κυκλοφορία της μπάντας, με το “Seventh Star” να προορίζεται για αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, λόγω πιέσεων από τις δισκογραφικές, τελικά το άλμπουμ κυκλοφόρησε ως “Black Sabbath Featuring Tony Iommi”, με τον Glenn Hughes, πρώην μέλος των Deep Purple, να αναλαμβάνει τα φωνητικά.

Αν και ο Hughes είναι αναμφισβήτητα ένας εξαιρετικός τραγουδιστής, η θητεία του ήταν βραχύβια και έληξε απότομα μετά από λίγες ζωντανές εμφανίσεις λόγω προσωπικών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένων ζητημάτων εθισμού. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια για σωτηρία, η μπάντα προσέλαβε τον Ray Gillen, έναν ανερχόμενο Αμερικανό τραγουδιστή. Με την είσοδο του Gillen, οι Black Sabbath ξεκίνησαν να ολοκληρώνουν τις υποχρεώσεις τους και να εργάζονται πάνω στο διάδοχο του “Seventh Star”.

Περίοδος Αστάθειας και Ανάκαμψης

Κατά την εκτέλεση αυτών των ηχογραφήσεων, η αστάθεια που ταλάνιζε τους Sabbath συνεχίστηκε, καθώς ο μπασίστας Dave Spitz, που είχε συμμετάσχει στο “Seventh Star”, αποχώρησε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αντικατάστασή του από τον Bob Daisley, γνωστό από τη δουλειά του με τους Uriah Heep και Ozzy Osbourne. Παρά τη συμβολή του Daisley στη στιχουργική του άλμπουμ, και αυτός σύντομα αποχώρησε, δίνοντας τη θέση του στον Jo Burt για την επερχόμενη περιοδεία.

Δυστυχώς, η κατάσταση δεν ήταν καλύτερη για τον Ray Gillen, καθώς οι εντάσεις με τον Iommi και η απογοήτευση για την πορεία της μπάντας τον οδήγησαν στην έξοδο λίγο πριν από την κυκλοφορία του άλμπουμ. Τα φωνητικά του Gillen ωστόσο διασώθηκαν και συμπεριλήφθηκαν στην επανέκδοση του άλμπουμ το 2010, αποτελώντας τον μπούσουλα για το διάδοχο άλμπουμ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Black Sabbath αντιμετώπισαν σοβαρές οικονομικές και υπαρξιακές δυσκολίες, ενώ πιέσεις από τις δισκογραφικές εταιρείες οδήγησαν σε καθυστερήσεις και αβεβαιότητα. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες, συμπεριλαμβανομένων των Air Studios στο Λονδίνο και της νήσου Montserrat, με το αποτέλεσμα να είναι υπερβάσεις στον προϋπολογισμό. Στην αρχή, ο παραγωγός Jeff Glixman ανέλαβε την παραγωγή εντούτοις αποχώρησε εξαιτίας δημιουργικών διαφορών, αφήνοντας τον Vic Coppersmith-Heaven να ολοκληρώσει το έργο, ενώ ο manager της μπάντας, Patrick Meehan, απολύθηκε.

Η Καταλυτική Ένταξη του Tony Martin

Στις auditions που ακολούθησαν, ο Anthony Philip Harford, γνωστός ως Tony Martin, παρουσιάστηκε ως ένας σχετικά άγνωστος Βρετανός τραγουδιστής που θα γινόταν από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές των Black Sabbath. Πριν συνδεθεί μαζί τους, είχε συνεργαστεί με διάφορα μικρότερα σχήματα, όπως οι The Alliance και οι Orion. Ο Martin ανακλήθηκε να επανηχογραφήσει όλα τα φωνητικά του Gillen για το “Eternal Idol”, καθιστώντας το άλμπουμ το πρώτο του επίσημο με το συγκρότημα, με τη χαρακτηριστική του, ευπροσάρμοστη φωνή να συμβάλλει καθοριστικά στον ήχο του δίσκου.

Ο ήχος του άλμπουμ αποπνέει μια γοτθική ατμόσφαιρα, συνδυάζοντας τον βαρύ ήχο του doom metal με τη μελωδική προσέγγιση του heavy metal των ‘80s. Κομμάτια όπως τα “The Shining” και “Born To Lose” προσφέρουν δυνατά hooks, όπου οι δημιουργικές ικανότητες του Iommi αναδεικνύονται. Το “Ancient Warrior” ξεχωρίζει με τη μελωδία του, ενώ το “Glory Ride” παρουσιάζει μια επική προσέγγιση στην έννοια της μοίρας, έναν ύμνο για μεγαλειώδεις μάχες που αναμένονται.

Η τραγουδοποιία του άλμπουμ είναι εξαιρετική, επαναφέροντας τον Iommi σε επίπεδα εμπνεύσεως που θυμίζουν την εποχή του Dio, και προετοιμάζοντας το έδαφος για τις επόμενες επιτυχίες της μπάντας. Η παραγωγή είναι ωμή αλλά επιβλητική, προσφέροντας μια μοναδική ατμόσφαιρα στο άλμπουμ.

Η Δημιουργία ενός Εμβληματικού Εξώφυλλου

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ιστορία πίσω από το εμβληματικό εξώφυλλο του άλμπουμ, ένα από τα πιο καλλιτεχνικά που έχουν δημιουργήσει οι Black Sabbath. Εμπνευσμένο από το γλυπτό “L’Éternel Idole” του Auguste Rodin, αρχικά είχε αποφασιστεί να χρησιμοποιηθεί μια φωτογραφία του γλυπτού, αλλά λόγω νομικών ζητημάτων, η μπάντα αναγκάστηκε να δημιουργήσει μια νέα εκδοχή του. Δύο μοντέλα προσλήφθηκαν, καλυμμένα με μπρούτζινο χρώμα, τοποθετήθηκαν σε στάση που μιμείται το πρωτότυπο έργο, αλλά η φωτογράφιση αποδείχθηκε δύσκολη και επίπονη.

Επιπλέον, υπάρχουν αναφορές ότι ένα από τα μοντέλα παρουσίασε δερματικά προβλήματα μετά τη φωτογράφιση, ενώ παρόμοιες τεχνικές έχουν δημιουργήσει προβλήματα και σε άλλες περιπτώσεις στη βιομηχανία του θεάματος.

Σε κάθε περίπτωση, το “Eternal Idol” υπήρξε σημείο καμπής για την πορεία των Black Sabbath, καθώς είναι ένα παραγνωρισμένο έργο που κέρδισε το δικό του φανατικό κοινό. Παρά το δύσκολο ξεκίνημα της περιόδου Tony Martin, 38 χρόνια αργότερα, το άλμπουμ παραμένει επίκαιρο και αναδεικνύει τις δυναμικές αυτής της θρυλικής μπάντας, ανεξαρτήτως των εναλλαγών στο lineup της.