Ο Γιάννης Μπέζος και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης στις «Αινιγματικές Παραλλαγές»

Ο Γιάννης Μπέζος και ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης μοιράζονται σκέψεις σχετικά με την παράσταση «Αινιγματικές Παραλλαγές», εμβαθύνοντας στον σκοπό του θεάτρου, την έννοια της αποτυχίας και την προσωπική τους σχέση στο επίκεντρο αυτού του θεατρικού έργου. Στο πλαίσιο της συζήτησης, οι δυο τους αποκαλύπτουν τις εσωτερικές τους ανησυχίες σχετικά με την αποτυχία και τον φόβο της, εμβαθύνοντας σε προσωπικά βιώματα.

Πόσο φοβούνται την αποτυχία; Ανάμεσα στις ερωτήσεις που τους τίθενται, υπενθυμίζουν πόσο ενοχοποιητική μπορεί να είναι η έννοια της αποτυχίας στην καλλιτεχνική τους πορεία. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης αναφέρεται στο ότι, καθώς μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε τις αποτυχίες μας, αυτές μπορεί να αποτελέσουν σημαντικά βήματα της προσωπικής μας εξέλιξης και της καλλιτεχνικής μας ταυτότητας.

Η Καλλιτεχνική Δέσμευση και ο Αγώνας για Εξέλιξη

«Θέλουμε οι θεατές να έρθουν για να δουν την παράσταση ή εκ των προτέρων τον Μπέζο και τον Δαδακαρίδη;» αναρωτιέται ο Γιάννης Μπέζος. Απαντώντας, υπογραμμίζει ότι οι θεατές έρχονται για να δουν το έργο, καθώς και τους ηθοποιούς που το πλαισιώνουν. «Η παράσταση είναι αυτή που τους παγιδεύει σε ένα αποκαλυπτικό κλίμα και γι’ αυτό επιτυγχάνει», προσθέτει. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης προσθέτει ότι η πρόθεση και η συνεχής προσπάθεια είναι καθοριστικής σημασίας: «Δεν καταφεύγεις στην ευκολία. Πάντα είσαι παρών στη δουλειά σου», λέει.

Η συζήτηση συνεχίζεται, αγγίζοντας το θέμα του αγώνα που δίνουν τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι θεατές. Ο Δαδακαρίδης αναφέρει πόσο σημαντικό είναι να συμμετέχει ο θεατής, υπογραμμίζοντας ότι κάποια στιγμή ένα έργο τέχνης θα αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές του καθενός μας. «Έχουμε δώσει παραστάσεις γύρω στις 400 φορές, και η πρεμιέρα εξακολουθεί να μας προκαλεί την ίδια αγωνία», τονίζει, καταλήγοντας ότι η αποτυχία (όπως ονομάζεται) είναι στην πραγματικότητα μια ευκαιρία για προσωπική εξέλιξη.

Αντιμετωπίζοντας την Αποτυχία

«Είναι αλήθεια ότι έχουμε ενοχοποιήσει την αποτυχία;» ερωτά ο δημοσιογράφος, και ο Δαδακαρίδης εκφράζει την επιθυμία του να μην κρύβει τις αποτυχίες. «Αυτή είναι η δική μου θεραπεία. Όσο πιο νωρίς αναγνωρίσω την αποτυχία, τόσο καλύτερα θα κοιμηθώ το βράδυ», λέει με ειλικρίνεια. Ο Μπέζος προσθέτει ότι αυτές οι σκέψεις είναι αδύνατο να αποφευχθούν και ότι πάντα θα επανέρχονται στο νου μας. «Το βράδυ, όλα αυτά βγαίνουν στο μαξιλάρι», αναφέρει, αναγνωρίζοντας την ανθρώπινη ψυχολογία πίσω από την καλλιτεχνική δημιουργία.

Έτσι, οι δυο ηθοποιοί αποκαλύπτουν ότι η τέχνη και η αγωνία της δημιουργίας είναι μια λεπτή ισορροπία μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, και ότι η γνησιότητα στη διαδικασία είναι το άριστο αποτέλεσμα.