Η Ανάλυση του Έργου «Κακά Σκηνικά»

Η Δημιουργική Οπτική του Γιάννη Αποσκίτη

Ο Γιάννης Αποσκίτης υπογράφει το κείμενο της παράστασης «Κακά σκηνικά», αποτυπώνοντας την άποψή του για την κοινωνική πραγματικότητα της εποχής μας. Ο Αποσκίτης, γνωστός από την πρώτη του συγγραφική προσπάθεια με τον τίτλο «Προβοκάτορες» (2023), έχει αναδείξει μία μαξιμαλιστική και φαντασιακή οπτική, προσπαθώντας να θίξει διάφορα ζητήματα της επικαιρότητας με κωμικό και σατιρικό ύφος. Στο καινούργιο του έργο, επιχειρεί να καυτηριάσει σημαντικά θέματα, ωστόσο, η επιθεωρησιακή του προσέγγιση φαίνεται να έχει αρκετές αδυναμίες που επηρεάζουν τη συνολική δραματουργία.

Από τα πρώτα λεπτά της παράστασης, το έργο φαίνεται να χάνει την προσοχή του κοινού, κάτι που οφείλεται σε έλλειψη δραματουργικής συνοχής και ουσιαστικής κριτικής. Αντί να προσφέρει αναστοχασμό και κριτική σκέψη για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ο Αποσκίτης επιλέγει μία επιφανειακή προσέγγιση στα ζητήματα που σχολιάζει, κάνοντάς τα να φαίνονται απλά και επιφανειακά.

Η Σκηνοθετική Προσέγγιση του Σίμου Κακάλα

Ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας προσπαθεί να παίξει με τον τίτλο της παράστασης, συνδυάζοντας την έννοια των κακών θεατρικών σκηνικών με τα κακοστημένα κοινωνικοπολιτικά παιχνίδια. Το σκηνικό αναπαρίστα τη ιταλικού στυλ σκηνή, που θυμίζει βαριετέ, και περιλαμβάνει μία σειρά από σύντομα θεατρικά νούμερα. Ωστόσο, παρά την προσπάθεια του σκηνοθέτη να αναβιώσει την αίσθηση των παλαιών μπουλουκιών, η παράσταση φαίνεται να στερείται του αναγκαίου ρυθμού και της σοβαρότητας.

Οι ηθοποιοί καλούνται να παίξουν ταυτόχρονα ρεαλιστικά και υπερρεαλιστικά, κάτι που οδηγεί σε μία σύγχυση όσον αφορά την υποκριτική τους προσέγγιση. Στιγμές που περιλαμβάνουν προσωπικές αναφορές στην πολιτική από τον Κλέωνα Γρηγοριάδη ή τον έντονο λαϊκισμό στην εμφάνιση του Γιάννη Στάνκογλου ως επιστήμονα-εφευρέτη συμβάλλουν στην έλλειψη συνοχής της παράστασης.

Ο Ρόλος των Συντελεστών

Το σκηνικό που σχεδίασε ο Κωνσταντίνος Σκουρλέτης προσφέρει μίας καλαίσθητης εικόνας, αλλά εγείρει ερωτήματα ως προς τη δραματουργική του λειτουργία. Τα κοστούμια που δημιούργησε η Κλαιρ Μπρέισγουελ, καθώς και οι μάσκες της Μαρίας Φωκά, συμβάλλουν στη φαντασιακή ατμόσφαιρα της παράστασης. Παράλληλα, η ζωντανή μουσική από την Αγγελική Ποτήρη, τη Ρόλη Γιαμοπούλου, τη Φωτεινή Τσακνάκη και τη Σόφη Παπακοσμά προσθέτει μία επιπλέον διάσταση, ωστόσο, η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για να ενσωματωθούν φέρνει απορίες, καθώς κάποιοι ηθοποιοί των συγκεκριμένων ρόλων φαίνεται να αναπαριστούν ανδροκρατούμενες καταστάσεις.

Η Έλλειψη Σοβαρότητας και Αναγκαίας Κριτικής

Η παράσταση «Κακά σκηνικά» φαίνεται να ξεκινά με την πρόθεση να εξετάσει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, όπως ο υπερ-τουρισμός, η πολιτική κατάσταση και οι μισθοί πείνας, αλλά καταλήγει να παραφωνήσει όσο αφορά την επικαιρότητα. Η απουσία σοβαρού και καλά δομημένου κειμένου οδηγεί σε ντόμινο αδυναμιών σε όλα τα επίπεδα της παράστασης, επηρεάζοντας τους ηθοποιούς, τα σκηνικά αλλά και τη μουσική. Οι αναφορές που γίνονται στη γυναικεία παρουσία και ρόλο ενδυναμώνουν την αίσθηση της ασυνέχειας, αφήνοντας τον θεατή με πολλά ερωτήματα σχετικά με την προσέγγιση των θεμάτων του φεμινισμού και της κοινωνικής ισότητας στην παράσταση.

Ανασκοπώντας την εμπειρία από την παράσταση, μένει ένα αίσθημα απορίας για την παρουσία της στο Φεστιβάλ Αθηνών, καθώς δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που έχει θέσει το κοινό και οι καλλιτεχνικές του πρόνοιες.