«Ας περιμένουν οι γυναίκες»: Ο ύμνος του Σταύρου Τσιώλη στην νεοελληνική «ελαφρότητα»

Μια γιγαντιαία κι ακριβής προητεφία των καιρών μας, μία ταινία που όταν την βλέπεις για πρώτη φορά απλά δεν το πιστεύεις πως υπάρχει κάτι τέτοιο στον ελληνικό κινηματογράφο.

Αυτή είναι η ταινία όπου κάθε πρόταση του σεναρίου, κάθε στιγμή, κάθε λέξη μεταμορφώνεται αυτομάτως σε μία κλασική ατάκα που θα θυμάσαι για μία ζωή, θα τις λες με τους κολλητούς σου και θα γελάτε (ή θα κλαίτε ανάλογα την περίσταση πάντα).

Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία βαρέων βαρών που όμως τελικά σε κάνει να αισθάνεσαι πιο ανάλαφρος που είσαι Έλληνας, που είσαι έτσι όπως είσαι, που έχεις ζήσει ότι έχεις ζήσει, που δεν υπολογίζεις το κόστος, που δεν κοιτάς τις λεπτομέρειες, που δεν είσαι υπολογιστής Ευρωπαίος. Είσαι νεοέλληνας και καμάρι σου.

«Διότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε».

Ξεστομίζει στα βράχια ο Αργύρης Μπακιρτζής και γράφει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στον νέο σουρεαλιστικό ελληνικό κινηματογράφο. Μία ατάκα που συνοψίζει πάραυτα την ιστορία της Ελλάδας από το 1980 και μετά. ΟΣταύρος Τσιώλης δεν γύρισε ταινία, έγραψε ιστορία.

«Φταίει η ζωή που μας στήνει παγίδες».

Λέει ο Μπακιρτζής καθώς ρουφάει το φραπεδάκι του στη βεράντα. Μία απενοχοποίηση δοσμένη με στυλ και χιούμορ, αυτό είναι η ταινία.

Οι χαρακτήρες είναι πραγματικά διαλεγμένοι αλλά την ίδια στιγμή ουσιαστικά όλοι είναι ένας χαρακτήρας, ο γνήσιος νεοέλληνας, ο γλεντζές, αυτός που δεν νοιάζεται, που ζει μόνο για το σήμερα, είναι ο άνθρωπος που είναι παθιάρης, μοναδικός, κοινότυπος αλλά ονειροπόλος, κακομοίρης αλλά και large.

Ο Σταύρος Τσιώλης ψυχογράφησε λεπτομερώς την ελληνική ψυχή του ΠΑΣΟΚ, της ρεμούλας και του σκυλάδικου, αλλά το έκανε με μία ματιά τρυφερή, με αγάπη, με σεβασμό αλλά και άπειρο χιούμορ που κλείνει το μάτι στους μεγάλους δημιουργούς του σινεμά σε όλο τον κόσμο.